ſeruāduꝫ. Scd̓o mō dictū eſt iuſtū ⁊ bonū ⁊ ſanctū ex cauſa aliqua vt ex dictis patꝫ. ⁊ ideo ad tempꝰ eſt lex talis ſcꝫexiſtēte cauſa ex qua talis eſt qua ceſſante ceſſare debꝫ. vn̄augu. li. de. q. no. ⁊ ve. teſta. dicit de lege cerimoniaꝝ. nonfuit ab initō ſꝫ ex cauſa data ad tempꝰ eſt: vt adueniēte ſaluatore ceſſaret lex. ¶ Ad hoc quod obijcit̉ poſtea de lege q̄ꝯtinebat p̄cepta ⁊ cerimonias que ſeruāda erāt cūctis diebus illiꝰ populi. dicendū ꝙ ſeruanda erant imꝑpetuo tꝑisſeruitutis. quo aduſqꝫ veniret illi qui manumitteret eos aſeruitute ⁊ liberaret ab onere vel ſicut lex quodāmō eadeꝫfuit legi: ita ſacramēta quodāmō eadē ſacramētis. ⁊ ita inobſeruādo legē euāgelicā ſeruat̉ lex moyſi ſpūalit̓. ⁊ ita inobſeruādo ſacramēta euāgelica ẜuant̉ legalia ſpūaliter ⁊ita altero iſtoꝝ modoꝝ dicit̉ lex eſſe ineternū. ẜm aug. aūtdicit̉ gratū quod rn̄det habere duplicem ſignificatōeꝫ. ſcꝫeterni ⁊ tꝑalis. eomon eī tꝑale vel eternū ſignificat. ¶ Adillud quod obijcit̉ de lege que hereditarie data erat. Dicendum eſt ꝙ hoc eſt intelligendū ratōne legis ſpūaliter intellecte. Sicut eī ppl̓us iſraheliticꝰ nō deficit: ita nec lex ſpūaliter intellecta. ⁊ hoc mō intelligit̉ illd̓ Math̓. v. Iota vnūaut vnus apex non p̄teribit a lege donec oīa fiant. ¶ Ad hͦqd̓ obijcit̉. ꝙ xp̄c nō ſoluit nec aliꝰ: dicendū ē. ꝙ ſolue̓ ſicuthabet̉ in glo. eſt male intellige̓ vel diminuere de vero intellectu: vel nō facere qd̓ recte intelligit̉. ⁊ hoc mō xp̄c nō ſoluit. Soluere aūt alio mō dicit̉ dare intellige̓ quod in quibuſdam nō obſeruet̉ ad lr̄am. ⁊ ẜm hoc dicit aug. in. q. ve.teſta. Soluit ſabbatū ſaluator: ſꝫ ſine p̄iudicō dati ſabbatiſoluit inquā ẜm intellectū iudeoꝝ. Ille aūt dicit̉ ꝓprie mōſoluere: qui legeꝫ nō impleret mō ſpūaliter ſicut legiſlatorintellexit. qui v̓o nō ſeruat in quibuſdā lr̄aliter mō nō dicitur ſoluere: quia lator legis ſic intellexit nō nūc eſſe ſeruanda. vnde in matheo. Miſericordiā volo ⁊ nō ſacrificium. ad oſtendēduꝫ verū ſacrificiū ſpūale. qd̓ mō vult dn̄s⁊ ſemꝑ voluit. illud aūt ꝓ tꝑe ſuo: etſi nō abſolute tn̄ ꝯꝑatiue. ¶ Ad illud quod obijcit̉ de maledictōe. dicendū eſt ꝙhoc intelligit̉ ratōe moraliū ſimpl̓r. ratōe v̓o alioꝝ: ſi ſpūaliter nō obſeruet̉. ¶ Ad hoc qd̓ obijcit̉ ꝙ debuerūt manere ratōne ydemptitatis fidei. Dicendū eſt. ꝙ licꝫ fides ſimpliciter ſit eadē quia qui credebat̉ venturꝰ: credit̉ veniſſe:nō ſic tamē oīno ſacramēta eadē. ſꝫ in hoc eſt ꝯueniētia. ꝙſicut indicabāt venturū: iſta indicāt ip̄m veniſſe. ⁊ nō ſuntſigna eadem licet ad vnū ⁊ ideꝫ vel ad vnū referant̉. ¶ Adaliud dicendū. ꝙ ſacramēta legalia recte data erāt ut proſuo tꝑe ſeruarent̉. ⁊ ideo pro illo tꝑe ꝓ quo data ſunt: nōoportuit vt mutarent̉. ¶ Ad aliud dicēdum ꝙ ſacramentapic intellecta obẜuanda fuerūt pro illo tꝑe quo ducebantad veritatē. Cum aūt manifeſta eſt veritas: iam nō ſunt neceſſaria ſicut habet̉ in glo. ſuꝑ illud. Sacrificiū ⁊ oblatōꝫnoluiſti ſupple poſtꝙͣ veritas eſt exhibita. tādiu em̄ fuit ꝓmiſſor: donec daret̉. Si aūt intelligat̉ alio mō habenda. hͦeſt ratōne ſacramētoꝝ euāgelicoꝝ que eorūdem dicūt ꝯpletionē. ¶ Ad aliud v̓o dicendū. ꝙ illa auctoritas ſuꝑ illudpͣs. ⁊cͣ. intelligit̉ nō determīate de ſacramētis legalibꝰ: ſedgeneraliter d̓ ſacramētis. vt ſint neceſſaria ſacramēta quedata ſunt in remediū: ꝙͣdiu duret tempꝰ remedij. ¶ Ad aliud. ꝙ ſacramēta legalia nūc ſunt ad teſtificandū ⁊ non adobẜuandū: ⁊ ideo ſicut teſtimonia legunt̉ in ſcriptura: ſednō p̄cipiūtur obẜuari. ¶ Ad aliud v̓o dicendū eſt. ꝙ nō eſtſimile vſqꝫquaqꝫ inter penitētiam ⁊ matrimoniū ⁊ alia ſacramenta veteris legis ⁊ noue. quia hec aliquo mō ſūt eadem licet ꝯpletiora: illa v̓o differētia ſūt tanꝙͣ ꝓpria ſignarei future que iam aduenit. ¶ Ad aliud dicendū. ꝙ mutatio ſacramentoꝝ nō oſtendit deū eſſe mutabilē vel eiꝰ volūtatem: ſꝫ ꝙ ab ip̄o vel eiꝰ volūtate varij ꝓcedūt effectus: ẜmꝯgruentia ſalutis ſiue neceſſitatis humane. Nec oportuitſtatim dari illa ſacramēta que nūqͣ mutarent̉. cū illa ſuāefficaciā acceperint ex p̄ſentia ſaluatoris. vnde hoc idē eſtqd̓ querere quare a principio humani generis nō fuit datus ſaluator: hoc eſt verbū incarnatū. cuiꝰ ratio ſupra reddita eſt. ¶ Ad aliud dicendū. ꝙ aliter eſt de p̄ceptis moralibus ⁊ de ſacramētalibꝰ. Moralia em̄ ſcripta ſunt ī cordetanꝙͣ ſemꝑ faciēda: ſacramētalia v̓o quia ſignificatiua reſpectu tꝑis determīati in quo veritas exhibebat̉. ¶ Ad aliud v̓o dicendū. ꝙ licet nō exp̄ſſe oſtenderit termīatōeꝫ cerimonialiū ip̄e ſoluator tanꝙͣ ſoluēs ea: dedit tn̄ intelligꝑ illa que effectū habuerūt pleniorē. ſicut ꝑ baptiſma terminari circūciſionē. ⁊ ꝑ euchariſtiā ſacramētū agni typicApl̓i aūt ꝯuocato ꝯcilio ⁊ ip̄e paulꝰ manifeſte hͦ oſtēderūtqd̓ em̄ ꝑ miniſtrū datuꝫ fuit: hoc ꝑ filiū potuit mutari ⁊illos qui a filio auctoritatē acceperūt. ¶ Ad aliud dicēdūeſt ꝙ ſacramēta legalia ad p̄mordia fidei ꝑtinebant. ſꝫ duplex eſt pͥmordiū fidei. intrinſecū ⁊ extrinſecuꝫ. Conſūmatio v̓o fidei nō tollit primordiū intrinſecū fidei: ſꝫ extrinſecum pōt tollere eo ꝙ dat̉ ꝑfectius. ad hoc em̄ erat principium vt duceret ad ꝑfectius. ¶ Ad aliud dicendū. ꝙ ſacramenta legis noue nō dicūtur addi ſuꝑ ſacramēta legis veteris ad hoc vt hec ⁊ illa maneāt: ſꝫ oſtendat̉ efficacia maior in ſacramētis euāgelicis. Nec eſt ſimile de illis qui credebant imꝑfecte: cum addit̉ eis ꝑfectio. ¶ Ad vltimū dicendum. ꝙ ſacrificia nō tm̄ inſtituta erant vt tolleret̉ occaſio ydolatrie in iudeis: ſꝫ in ſignū rei future. nec datur occaſio erroris manicheis ꝓpter eoꝝ ceſſatōeꝫ. Ꝙ em̄ poſuerunt deū bonū ⁊ deum malū. aliūde ſumpſit originē. in augmentū aūt ſui erroris ad hoc deuenerūt vt dicerent aliūdeū eſſe veteris teſtamēti ⁊ aliū noui.Ayticulus ſecūdusOnſequēter dicendū eſt de cauſa ceſſatōnis legaliū ſacramētoꝝ. vtꝝ fuerit ꝑ aduētū xp̄i: auꝑ paſſionē: aut ꝑ publicatōeꝫ euāgelij. Ꝙ autiper xp̄m videt̉ ꝑ illud ad Ro. x. finis legis xp̄c ad iuſticiāomni credēti. aduētus gͦ eiꝰ cum eſſet finis legis ⁊ ſacramēta ad legem ꝑtinebāt? reſtat gͦ ꝙ finis fuit ſacramētorum.¶ Item ꝙ ꝑ aduētuꝫ eiꝰ: videt̉ Ro. x. in glo. Cultꝰ iudeoab aduētu xp̄i eſt impietas. Item ſuꝑ illud pͣs. Qm̄ ſi voluiſſes ſacrificiū. glo. videbat ꝓph̓a tempꝰ gratie quo hec figuratiua ceſſarent. Item ſuꝑ illud. Sacrificiū ⁊ oblatōeꝫ⁊cͣ. ẜm aliā lr̄am corpꝰ aptaſti mihi. Exquo accipit̉. ꝙ perincarnatōeꝫ facta fuit ceſſatio. glo. ip̄o veniente: noluit eaque erant figura. ¶ Ꝙ aūt nō fuit ceſſatō ꝑ aduētuꝫ eiusin carne ptꝫ ꝑ hoc. ꝙ ip̄e circūcidi voluit. qd̓ nō eſſet ſi iaꝫcircūciſio ceſſaſſet. ¶ Pret. tꝑe apl̓oꝝ cucurrit circūciſio:eccatū tūc: nō gͦ oīno ceſſauerat. ¶ Pret. diſcipuli parauerūt dn̄o paſcha ſcꝫ agnū typicū. in quo oſtēdebat̉ ꝙdū ceſſauerat obẜuatō eoꝝ. ¶ Pret. dn̄s dixitleproſo curo Math̓. viij. Uade ⁊ oſtende te ſacerdoti ⁊offer pro eidatōe ⁊cͣ. ergo nonduꝫ ceſſauerāt ſacrificia q̄erant ſacramēta. ibi glo. Mittit ad ſacerdotes ne legē frāgere videret̉. ¶ Itē oſtendit̉ ꝙ ceſſatō fuit ſacramentoꝝ legaliuꝫ ꝑ paſſionē xp̄i. Dicit̉ em̄ Col̓. ij. ſuꝑ illud delēs qd̓iduerſuꝫ nos erat cirographū. omnia ſacrificia carnaliain oblatōe agni veri ſunt adimpleta. ¶ Itē Iſa. j. ſannem vituloꝝ thauroꝝ arietū nolui ⁊cͣ. glo. on̄dit ꝓptegnatū ad tempꝰ ſuſtinuiſſe: ⁊ vero ſacrificō īpleto ꝓ nihiloreputaſſe. ¶ Ꝙ aūt nō ceſſauerūt ꝑ paſſionē: apparet ꝑ hͦꝙ apl̓us circūcidit thimotheū. ſic̄ habet̉ ī Act̉. xvj. hͦ autēnō feciſſet: ſi circūciſio oīno euacuata fuiſſet. Sil̓r dīc apoſtolus ad Ro. Circūciſio ꝓdeſt ſi legē obſerues. ſꝫ illo mcircūciſio obeſſet nō ergo ceſſauit circūciſio ꝑ paſſionē xp̄i¶ Pret. diſcretō mūdoꝝ ⁊ īmundoꝝ poſt paſſionē xp̄i durauit. reſtat ergo ꝙ cerimonialia nō ſtatim ceſſauerunt inpaſſione xp̄i. ¶ Item querit̉ vtꝝ ceſſatio fuerit poſt publcationem euāgelij. quod videt̉ ꝑ hoc qd̓ dicit̉. viij. Iudithſuꝑ illud. Mortuꝰ eſt vir eiꝰ manaſſes. glo. veniente xp̄o ⁊ſole euāgelij creſcēte in mūdo: omnis illa obẜuatō ceſſaui⁊ qͣſi vilis meſſis collectō cito trāſijt. ¶ Itē ad Heb̓. vij. ſuper illd̓ reprobatō mādati ⁊cͣ. glo. Quiſꝗs xp̄ianoꝝ ea celebrare voluerit (⁊ loꝗt̉ de ſacͣmētis legalibꝰ) qͣſi ſoneres eruēs: non erit pius baiulꝰ corꝑis ſꝫ impiꝰ ſeviolator. Reſtat ergo ꝙ ſacramētoꝝ obſeruatō oīno ceſſauit ꝑ euāgelij publicatōneꝫ.¶ Pret. ſuper illud Numerixxvij. dabis ei p̄cepta. glo. Si ſacrificia ⁊ inſtituta legalia