¶ Ad id v̓o qd̓ obijcit̉ a principio. ꝙ ẜm h̓ videret̉ ꝙ corpus miſticū eēt monſtrum. qꝛ mēbra nata ſunt an̄ caput.vel ſi nō erat monſtrū: adminꝰ priꝰ natura dr̄ eſſe. Rn̄ſioꝙ priꝰ nat̉a dicat̉ dupl̓r. Uno mō ẜm ꝙ materia dr̄ eſſeprior natura ꝙͣ forma. ⁊ ſic nihil ꝓhibet mēbra aliqͣ eē pͥus natura eo qd̓ ē caput. Alio v̓o mō ẜm ꝙ motor dr̄ eēprior natura mobilibꝰ. et hoc mō xp̄c inꝙͣtuꝫ creditꝰ cuꝫſit motor ſpūalis: prior nat̉a erat ꝙͣ mēbra ſpūalia q̄ mobilia erāt. nec tn̄ oꝑtet ꝙ in ſuo eſſe ſpūali eſſet prior natura: nō em̄ ſil̓itudo ē vſqꝫquaqꝫ in effectibꝰ gr̄e ⁊ naturr.¶ Membrum terciumErcio occaſione p̄dictoꝝ querit̉ de duratione eccl̓ie uſqꝫ in finē mūdi. vt ſit ꝑ hͦ āpliꝰſtabiliat̉ ſacr̄oꝝ duratō: ⁊ repellat̉ opinihereticorū ꝗ dicebant ꝙ ad finē mūdi aliqͦꝑe om̄s hoīes futuri ſunt mali. Ꝙ at̄ eccl̓ia ꝑſeueret inonis vſqꝫ ad finē mūdi. accipit̉ ex hͦ qd̓ dr̄ math̓. vlt̓. vobiſcū ſuꝫ vſqꝫ ad ꝯſūmatōeꝫ ſcl̓i: ſꝫ deū eſſe nobiſcū eſt ſꝑaliquē eſſe iuſtū. cū iuſtis em̄ dr̄ eſſe: ſꝫ exn̄te aliqͦ vel aliꝙbus iuſtis. ſꝑ vſqꝫ ad finē mūdi ē ip̄a eccl̓ia: gͦ vſqꝫ ad finem mūdi durabit eccl̓ia. ¶ Itē iob. ix. Qui facit arctuꝝ⁊cͣ. Greg. arcturꝰ ē generalis eccl̓ia q̄ in. vij. eccl̓ijs ⁊ .vij.candelabris ſignat̉. hn̄s dona ſeptiformis gr̄e. q̄ ſꝑ tribulat̉: ſꝫ vſqꝫ ad finē mūdi nō deficit. īmo ſic̄ arcturꝰ dū verigit̉: ſic eccl̓ia dū verſat̉ ꝑ tribulatōeꝫ erigit̉. diligꝭin deū oīa cooꝑant̉ in bonū ⁊cͣ. ¶ Iteꝫ eccl̓ia ſignat̉ꝑ nauiculā petri: ſꝫ de nauicula petri legit̉ ꝙ pene mergebat̉: nunꝙͣ aūt merſa ē. īmo adeſt dn̄i ꝯſolatio: gͦ eccleſianunꝙͣ deſinit eē. ¶ Itē eccͣi. xl. fides in ſcl̓m ſtabit: ſꝫ fidēin ſcl̓m ſtare qd̓ aliud ē ꝙͣ ꝙͣdiu durabit ſcl̓m ꝑmaneſemꝑ durabit fides. ſꝫ durante fide ſꝑ durat eccl̓ia: gͦ ſꝑdurabit eccl̓ia durāte ſcl̓o. ¶ Iteꝫ math̓. vj. Adueniat rognū tuū .i. regnū militātis eccl̓ie veniat ad regnū triumphātis. qd̓ erit cū tradiderit regnū deo ⁊ pr̄i. ſꝫ regnū militantis eccl̓ie venire ad regnū triūphantis ꝗd aliud eſtꝙͣ regnuꝫ militātis ꝑmane vſqꝫquo ſit triūphans: gͦ eritvſqꝫ in finē ſcl̓i. ¶ Pretēa dr̄ oſee. ij. ſponſabo te mihi ī fide et ſpōſabo te mihi īſempiternū: gͦ mr̄ioniū xp̄i ⁊ eccīedurabit īſempiternū: gͦ et eccl̓ia. Ꝙ aūt ſit mr̄ioniū xp̄i⁊ eccl̓ie. Eph̓. v. Erūt duo ī carne vna hͦ ſacr̄m magego at̄ dico ī xp̄o ⁊ eccl̓ia. Sic gͦ cū ē copula carnaliſecuta inſeꝑabilis ē ꝯiūctio viri ⁊ mulieris: ita inſeꝑabilis ē ꝯiūctio xp̄i ⁊ eccl̓ie. ſꝑ gͦ durabit eccl̓ia. ¶ Itē apoc.vj. Uſqꝫ quo dn̄e verꝰ et ſct̄s nō iudicas ⁊ nō vīdicas ſanguinē nr̄m ⁊ ſeꝗtur. dictū eſt illis vt reꝗeſcerēt adhuc monec impleret̉ nūerꝰ ꝯſeruoꝝ ⁊cͣ. gͦ nūerꝰ p̄deſtīatorū implebit̉. aut gͦ ita ꝙyſꝑ ꝓcedet̉ ad impletōeꝫ aut non.Si nō: tūc alient mali et pꝰ iteꝝ ſuſcitaret deusbonos. ſꝫ hoc eſt ꝯͣ illud qd̓ dr̄ ad Heb̓. vlti. Nō te deſerāneqꝫ derelinquā. ¶ Pretea. ſil̓e eſt ī corꝑe nat̉ali et corꝑemiſtico. Sꝫ in corꝑe naturali nō ſic ē niſi ꝑ miraculuꝫ ꝙviuat vnꝰ hō et pꝰmoriat̉ et iterum viuat. nec gͦ ſic erit incorꝑe miſtico eccl̓ie ꝙ viuat et pꝰmoriat̉. ⁊ deinde vitamreſumat. Reſtat gͦ ꝙ ꝯtinuat̉ corpꝰ miſticū eccl̓ie in vita.aut gͦ vſqꝫ ad finē ſeculi durabit corpꝰ eccl̓ie militātis: etimplebit̉ ſemꝑ nūerꝰ vſqꝫ ad finē mūdi: aut priꝰ implebit̉nūerꝰ p̄deſtinatoꝝ ⁊ pꝰ aliqͣntulum tp̄s erūt tm̄ mali. Ꝙaūt ptꝰ tm̄ ſint mali ocioſum eſſet: cū iam ſit impletꝰ nūerus p̄deſtinatoꝝ. deꝰ aūt nihil facit fruſtra ſicut dr̄ iob. v.Nihil ī terra ſine cā fit: gͦ pꝰ impletōeꝫ bonoꝝ nulloerūt om̄s mali. ¶ Prete̓a dr̄. vij. ꝓuer. Ꝙ vir .i. xp̄c īſurꝰ ē in die plene lune. ſꝫ plenitudo lune nihil aliud eſt ꝙͣimpletio mēbroꝝ eccl̓ie: gͦ ſtatim veniet dn̄s ad iudiciuꝫnō gͦ om̄s erūt om̄i tꝑe mali. ¶ Pretēa dr̄. j. Theſſa. iiij.Ip̄e dn̄s deſcēdet ī iuſſu et in voce archangl̓i ⁊ tuba dei.Deinde nos ꝗ viuimꝰ ꝗ relinꝗmur ſil̓ rapiemur obuiamxp̄o in aera ⁊ ſic ſꝑ cū dn̄o erimꝰ. ⁊ ſic loꝗtur ibi de hoīs.gͦ boni nūerent̉ viui. nō gͦ tm̄ mali erūt ī fine mūdi. ¶ Ꝙetiā ſint ſemꝑ boni cū malis pꝫ ex ꝑabola euangelica deinimico ꝗ ſuꝑſeminauit zizania. Dicit̉ em̄ ibi vis vt ea-mus et colligamꝰ ea. et dicit̉ in ꝑſona dn̄i. ſinite vtraqꝫcreſcere vſqꝫ ad meſſem. ⁊ tūc veniēt meſſores ⁊cͣ. ex qͦ acipit̉ ꝙ ſemꝑ erūt boni cuꝫ malis ⁊ ccōuerſo. Reſtat gͦccl̓ia nō deſinit eē vſqꝫ ad finē mūdi. ¶ Contͣ. Lu. xvj.Uerū tn̄ filiꝰ hoīs veniēs putas inueniet fidē in t̓ra? hͦ ornō vr̄ niſi fides deficeret. ¶ Itē fides iſtiꝰ hoīs ē corruptibilis ⁊ ſil̓r fides illiꝰ ⁊ ſic de ſingl̓is: niſi ſit aliꝗs ꝯfirmatus. poſſibile ē gͦ in oībꝰ fidē defice̓. ¶ Pretēa. tota eccl̓iafideliū de iudeis deficit. Pari rōne ⁊ tota eccl̓ia ī xp̄iaīseſt defectibilis. ſic̄ mō ē eccl̓ia in xp̄ianis: ita aliqͦ tꝑe fuitin iudeis. ¶ Itē math̓. xviij. Cū habūdat iniꝗtas refrigeſcit caritas: ſꝫ caritatē refrigeſce̓ nihil aliud ē ꝙͣ deficedeſinit caritas eē: ſꝫ deſinēte caritate deſinit eccl̓ia: gͦ ⁊¶ Pretēa. dan̄. xj. Peribit iuge ſacrificiū. ſꝫ deſinēte illoſacrificio deſinet eccīa ⁊cͣ. ¶ Prete̓a. hiere. v. Circuite vias hirl̓m ⁊ q̄rite vtrū inueniatis viꝝ facientē iudiciuꝫ etquerentē fidē: ⁊ ꝓpicius ero eis. q. d. nō eſt aliꝗs. ⁊ in. vij.dr̄. perijt fides ablata ē de ore ip̄oꝝ ex qͦ videt̉. ꝙ aliqͦ tꝑdeſinet fides eſſe: et ita eccl̓ia iuſtoꝝ. ¶ Ad qd̓ dd̓m eſynunꝙͣ deſinet eccīa eē. ſꝫ ab ipſo tꝑe abel vſqꝫ ad finemnūdi ꝑmanebit. Un̄ tꝑe paſſionis dr̄ ibi bt̄a v̓go ꝑſeuraſſe. et hͦ vr̄ dicere anſel. in li. cur deus hō. dīc em̄ ꝙ ſemꝑ erat aliꝗs ꝗ ꝑtinebat ad redemptōneꝫ hūani generisAd primū obiectū dd̓m ē. ꝙ illud nō dr̄ ꝓpter defectuꝫfidei qꝛ pauci erūt fideles tꝑe antixp̄i ꝓpter maximaꝫ trbulationē. math̓. xxiiij. Erit talis tribulatō qͣlis non fuitabinitō. ⁊ niſi abreuiati eēt dies: nō fieret ſaluā oīs caro. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m. ꝙ licꝫ fides deſinat ī illo. ⁊ in qͦlibetniſi fuerit ꝯfirmatꝰ poſſit deſinē: nō tn̄ oīno deſinet. Siem̄ eſt de ſingl̓aribꝰ alicuiꝰ vl̓is ꝙ corruptibilia ſūt et tn̄vl̓e incorruptibile qꝛ ſi nō ſaluat̉ in vno ſaluat̉ in alio ꝑnaturā: ita eſt h̓ de fide ⁊ eccl̓ia. ꝑ ꝯn̄s ſi nō ſaluat̉ in vnoſaluabit̉ in alio ꝑ gr̄aꝫ. ¶ Ad terciū dd̓m. ꝙ lꝫ tota eccīade iudeis defecerit. nō ꝓpter hͦ tota eccīa de xp̄ianis deficiet: lex em̄ impoſita fuit iudeis vſqꝫ ad tp̄s. Un̄ mat̉. xlex et ꝓph̓e vſqꝫ ad ioh̓em. Et in leui. dr̄ ſuꝑ illud. hec ſūtp̄cepta atqꝫ iudicia ⁊cͣ. glo. vſqꝫ ad certū terminū ſignais eē obſeruandā. Iudeis etiā obſtruit os. ꝗ nūcvolūt lr̄.ſeruare: eū ille venerit ꝗ ꝓmiſſus fuit. ⁊ iudedit ꝑ moyſen: ꝑ ſe aūt ſolidū cibū. Et gal̓. iij. lexpedagoggꝰ nō dat̉ niſi ꝑuulis. Ceſſantenoſter: ſꝫ pedagogͦ ꝑuitate illa: ceſſat lr̄a legis. Sacerdotiuꝫ etiā leuiti. finem hūit: ſacerdotiū aūt xp̄i ē ineternū ſicut dr̄ ab apl̓o.⁊ hͦ idem dr̄ in pͣs. ¶ Ad qͣrtū dd̓m. ꝙ licꝫ refrigeſcat caritas tꝑe antixp̄i: n̄ tn̄ oīno deſinit eē. Refrigeſce̓ eī n̄ dr̄caritas niſi ī multis. ⁊ ita ſi refrigeſce̓ eſt deſine̓: nō deſinit ꝓpter hͦ in om̄ibꝰ ſꝫ in ml̓tis. ¶ Ad ꝗntū v̓o dd̓m. ꝙ iuge ſacrificiū nō deſinet qd̓ ex ip̄a rōne noīs accipit̉. ſꝫ dr̄auferri iuge ſacrificiū ⁊ deijci locꝰ ſct̄ificatōis: ꝓpter hocforte. qꝛ nō ꝑmanet in hirl̓m. vel qꝛ ab alio loco pͥncipalieccl̓ie aufert̉: ſꝫ ꝙ nō oīno deſinet eſſe. vel forte qꝛ non fietin maīfeſto: non tn̄ deficiet fides ꝓut hr̄ Luc. xxij. Egote rogaui petre vt nō deficiat fides tua. ¶ Ad ſextū dd̓ꝙ hoc intelligit̉ ꝓpter fidei caritateꝫ q̄ fuit in temꝑe illopro quo ꝓphetauit hieremias.Queſtio. v. de remedio parnte circūciſionem ꝯtra originale.Einde procedēduꝫeſt ad inueſtigādū vtꝝ datum eēt alioremediū ꝑuulis an̄ circūciſionē ꝯͣ originale. Prīo igit̉ querit̉ de remedio fideiScd̓o de remedio ſcꝫ decimaꝝ ⁊ ſacrificiorum. Tercio de efficacia horum remediorum¶ Nlembrum primūIrca primum ſic. Nunꝙͣ defuit diuina miſericordia ſicut nec diuina iuſticia ab oriAtia pluſꝙͣ delictū habūdauit: ſꝫ ꝑ diuina iugine mundi ꝙͣtum ad effectum. immo gra