Folium

Uod aūt n̄ ī cibo tm̄ ſꝫ ⁊ ī vi D¶ P ſuſt ꝯrineta ſequēs miracimmſinuat. Pyor cū d̓ domo pr̄is adph̓iam ꝯuerſatōis exiret. ꝓmiſit denuo nllū ſe ꝓpinquoꝝ fore viſuꝝ. Poſt aliqͦt vero annos dū eiꝰ ſoror eū viuere ⁊ hītare inheremo cognouiſſꝫ nō ceſſabat donec eū inſpiceret. Quā cū ep̄s loci illiꝰ iā grādeuaꝫꝓpterea videret affligi ſcripſit p̄ſulibꝰ heremi vt pyorē dirigerēt. At ille qm̄ ꝯtēnere nefas eſt iuſſionibꝰ ſenioꝝ. obediēs ⁊ aſſumēs quēdā venit ad patriā. Cunqꝫ antedomus ſue ianuā veniſſet ⁊ ſuū nūciaſſꝫ acuentū. venientegermana dixit. Ecce egoſum pyor: qͣꝫto vis aſpectu ſatiare. Tūc illa gratificata laudauit. At ille orōe facta remeauit ad heremū: vbi fodiēs aquā inuenit amarā. eaqꝫ vſus eſt vſqꝫ ad vltīm vite ſue diē. Poſt hꝰ obitū nll̓s ibi hītare p̄ualuit. Ego aūt reor qꝛ ꝑ orōnem eā ad ſuos vſus fecerit dulcē. dū etiā alibi nō extāte orōe meruit emanare. Nā cū moyſes ⁊eius mōachi puteū aliqn̄ foderēt. ⁊ nec venā aliquā reꝑirēt nec āplius iā fodere altitudo ꝑmitteret. medio die ſuꝑuenit pyor.⁊ orōe facta deſcēdit in foueā Cunqꝫ tercōꝑcuſſiſſet terrā mox emanauit aqua. Cunqꝫ orōe fcā diſcederet illis eū petētibꝰ vt l̓ex aqua guſtaret ad hoc inquit directꝰ ſuꝫ⁊ ꝓpter qd̓ veni ꝑactū eſt. Propterea ꝟoo ſcīſſime frater hec tibi de pyore ſcripſi. vtꝑ te ſcires ꝙ ꝯtinētia etiā in viſu ſit neceſſaria. Audiſti ꝟo nūqͣꝫ. iſte monachꝰ īcautus fuit. qꝛ nec inobediēs fuit p̄ceptis ſeniorum qui illū ad ſororē ire iuſſerūt. nec ipſam vidit. viſus ab illa ne ꝯtra ſuū votumfacere videret̉. Quaꝓpter hortor tuā ſcītatē vt illū ſtudeas imitari. Nō ſit tibi curavidēdi ꝓpinquos tuos vel amicos quos īſeculo r̄liquiſti. ⁊ ꝓ illoꝝ cura orō tueqꝫ lacrime n̄ minuant̉. ne cū vxore loth retro reſpiciēdo in ſtatuā ſal̓ ꝯuertarꝭ. Recole gͦ illū euāgelij ꝟſicl̓m ꝙ nēo mittēs manu inaratꝝ ⁊ aſpiciēs retro aptus eſt regno dei.De ꝯtinētia locutōis ammonitio EOrtor etiā vt in locutōe ſis cōtinēs vt aſſidue cū pſalmiſta decātes. Dixi cuſtodiā vias meas vt

non delinquā in lingua mea. poſui ori meocuſtodiā. Noli igit̉ alijs detrahere. Mem̄to ꝟo ꝙ maria ſoror moyſi ẜuo dei ſuoqꝫfratri cū detraxiſſet qͥd illi accidit. Narratem̄ hiſtoria qꝛ ob hāc culpā lep̄ fuerit maculata ſeptēqꝫ diebꝰ manſit extra caſtra. q̄poſtmodū ꝑ orōnē moyſi frīs ſui md̓ata ē.Abſit aūt vt ex lingua ꝑ quā prēm bn̄dicimus. in̄ maledicamꝰ aut detrahamꝰ ꝓxīo.Recolamus igit̉ qd̓ ſcriptū eſt. qꝛ oīs detractor eradicabit̉. vn̄ eradicabit̉ om̄is detractor ſine dubio de cetu ſcōꝝ. Ergo ne enos d̓ ſcōꝝ ꝯſortō eradicemur cuſtodiamꝰa detractōe linguā nrām. Nō detrabamꝰꝓximo quē iubemur diligere. ſicut noſmetip̄os. ⁊ nō tm̄ a detractōe nos oꝑtet ceſſareſed etiā ab ocioẜ ꝟbis qꝛ euāgeliū clamatde om̄i ꝟbo ocioſo qd̓ locuti fuerīt homīesreddēt rōnē in die iudicij. Ocioſus veroẜmo eſt qui nec ad eiꝰ qui eū loquit̉ nec adip̄ius qui illū audit ꝑtinet ꝓfectū. Noli ergo ꝓferre ꝟba que riſuꝫ aut cachynnū moueāt. ſed magis que ad ꝯpūctōnē ⁊ lacrīaſ⁊ ad aīaꝝ ꝓfectū ꝑtinēt. Tuus ẜmo ſꝑ ſitſale ꝯditus. Narrat nanqꝫ hiſtoria triꝑtita āmonē benēſioꝝ p̄ſulē atqꝫ theonē multoꝝ monachoꝝ p̄ſides fuiſſe. Ambo nanqꝫoꝑatores fuer̄t inopinabiliū reꝝ. ⁊ dīna ꝓuidētia ꝓphetiaqꝫ ꝯpleti Dr̄ theonē fuiſſe eruditū egiptioꝝ grecoꝝ latinorumqꝫſtudijs. ⁊ triginta ānos habuiſſe taciturnitatē. Porro āmonē a nullo hoīe viſuꝫ iraſcentē aūt iurātē aut mētiētē aut vanū aliquē vel aſpeꝝ vel infirmū ꝓtuliſſe ẜmoneꝫHoꝝ tꝑibꝰ fuit helias mōachꝰ in heremoagēs annū cēteſimū ⁊ decimū. antea tn̄ ſeptuaginta ānis ſolꝰ vixerat in ſolitudine. etvſqꝫ hāc etatē ieiunādo multū ſilēdo ⁊ viril̓r ꝯuerſando ꝑuenit Hec miracl̓a hortorvt freq̄nter legas vt ſcias qͣꝫ cautū te in loquēdo ēe oꝑteat. Audiſti gͦ nūc ⁊ vt putomēorie ꝯmedaſti ꝙ doctiſſimꝰ Theō monachꝰ ꝑ triginta ānos tenuit taciturnitatēHortor igit̉ vt qꝛ nobis aſſidue tacere nōlicet vel ētiā qd̓ libet id placeat vt ſꝑ a malo detractōis ſileas Ut ergo tibi virtꝰ taciturnitatis placeat audi adhuc qͦd zacharias de ip̄a interrogatus reſpondit. Dixit