Folium

que operant̉ dicamꝰ nos emere velle qd̓ vēdunt Et cū venerint in domū p̄ciū accepturi dicemꝰ eis vt faciāt orōem ꝓ ea. ⁊ credoꝙ ſaluabit̉ filia tua. Exeūtes ergo ī plateaꝫinuenerūt vnū monachū ſedentē vt venderet ſportellas ſuas. Et tulerūt eū in domumquaſi p̄ciū acciꝑet ſportaꝝ. Et cū intraſſet īdomū venit puella q̄ a demonio verabatur⁊ dedit alapā monacho. Ille aūt ꝯuertit ei⁊ aliā maxillā ẜm diuinū p̄ceptū. Demonaūt dū torqueret̉ clamare cepit. O violentia mādatoꝝ chriſti expellit me hinc Et ſtatim mundata eſt puella. Cū aūt veniſſet ſenex indicauerūt ei qd̓ factū erat. ⁊ glorificauerunt deū ⁊ dixerūt Cōſuetudo eſt diabolice ſuꝑbie ab hūilitate xp̄i corruere. Cōſideremus ⁊ nos o ſanctiſſime frater humilitatē huiꝰ feliciſſimi monachi ⁊ qͣntū poſſumus imitari curemꝰ Si igit̉ hūilitas alterius ab alio demoniū expulit ſine dubio firmiter credere debemꝰ ꝙ nr̄a humilitas diaboluꝫ in cordibꝰ noſtris regnare non ſinat.Tūc vere iā humilitatē habemꝰ ſi omībꝰnos putamꝰ eſſe inferiores ⁊ omnibꝰ venerationē deferimꝰ. ⁊ oīa que nobis alij faciunt aduerſa hūiliter toleramꝰ ꝓpt̓ dei amorem. De hac ꝟtute dn̄s in euāgelio dicit.Oīs eī qui ſe humiliat exaltabit̉. et qͥ ſe exaltat hūiliabit̉. Ex iſto em̄ ꝟſiculo diſceredebemꝰ ꝙ ſuꝑbia ꝯtraria ſit hūilitati. Exgo ſi ꝟe humiles eſſe volumꝰ ſuꝑbiā fugiamus. qꝛ ſuꝑbia deijcit. hūilitas eleuat. Adhāc virtutē princeps apl̓oꝝ inuitat dicēs.Humiliamī ſub potēti manu dei vt vos exaltet in die tribulatiōis. Hec ſnīa manifeſtiſſime nobis inſinuat ꝙ ſi hic dū viuimꝰhūiliare nos curauerimꝰ in tꝑe tribulationis vel retributōis .i. in die iudicij dn̄i nospietas exaltabit in celeſti ſcꝫ regno. Iā ꝟoſuꝑius dixi ꝙ charitas ⁊ huilitas atqꝫ obedientia ab inuicē ſeꝑari nō poſſint¶ De obedientie bono eiuſqꝫ laudibusST qꝛ hactenꝰ de charitate ⁊ hūiliFT tate dictū eſt. reſtat vt ſolerter attendas qͣlis ſit obediētie ꝟtus. ꝓpter inobedientiā primꝰ hō abiectus eſt deꝑadiſo. Quapropter ſi illuc vis aſcendere

obediēs eſſe ſtude. Ut aūt qͣꝫmagna ſit hecvirtꝰ agnoſcas miraculū tibi ad memoriaꝫreuocabo. Quidā ſecularis hn̄s tres filiosrenūciauit ſeculo. ⁊ venit ad monaſteriumrelinquēs filios ſuos ī ciuitate. Et cū fuiſſꝫtres annos in monaſterio ceperūt cogitationes ſue ei filios ad memoriā frequēter adducere. ⁊ ꝯtriſtabat̉ ꝓ eis valde. neqꝫ tn̄ dixerat abbati ſe filios hr̄e. Uidēs aūt abbaseū triſtē dixit ei. Quid habes ꝙ triſtis es.Et narrauit ei ꝙ tres filios hr̄et in ciuitate⁊ quia vellet eos ad monaſteriū adducerep̄cepit aūt abbas vt adduceret eoſ. Qui cūꝑrexiſſet ad ciuitatem inuenit duos ex hismortuos. vnū ꝟo ſolūmodo remāſiſſe. quēſumēs duxit ad monaſteriū. Et requirenſabbatē nō inuenit illic. Interrogauit auteꝫfratres vbi eſſꝫ. ⁊ dixerūt ei ꝙ ad piſtrinūꝑrexiſſet. Ille ꝟo tollēs filiuꝫ quē adduxitabijt ad piſtrinū. Et vidēs eū abbas veniētem ſalutauit. Et tenens infantē quē adduxerat amplexatꝰ eſt eū ⁊ oſculabat̉. et dixitpatri eiꝰ. amas eū. Et ille rn̄dit. Etiā. Omnino inquit diligis eū. Et rn̄dit. Etiā. Poſtea vero dixit ei. Tollegͦ ſi anas eum. etmitte in fornacē ignis modo dū ardet. Ettenēs eū pater iactauit in fornacē ardenteꝫStatim aūt fornax facta eſt ſicut ros Ex qͣobediētia acqͥſiuit gloriā quēadmodū abraam patriarcha. Hoc gͦ miraculū hortor vtmemorie tradas vt ſꝑ obediētie ꝟtuteꝫ an̄oculos habeas. quia ſicut illo tꝑe illiꝰ monachi obediētia extinxit ignē fornacis. ſic ⁊modo ſi fueriſ obediēs. ip̄a virtꝰ ī corde tuoignē vicioꝝ extinguet in te. ⁊ nequaqͣꝫ poſtmortē in ignē deſcendes eternū. ſꝫ ad gl̓iaꝫaſcendes celeſtē ſine fine manenteꝫ. Ergoama obediētiā. dilige obediētiaꝫ qꝛ magnavirtꝰ ē ¶ Ut aūt illiꝰ magnitudineꝫ adhuclucidiꝰ intelligas. ſequēs miraculū frequēter lege. Dicebāt fratres qꝛ narrauit quidam patrū vidiſſe ſe quattuor ordines ī celo. quoꝝ primꝰ erat hominū infirmoꝝ gratias deo agentiū. ſecūdus hoſpitalitateꝫ ſectantiū inſtāter miniſtrātes eis. tertius ordo in ſolitudine cōmorantiū ⁊ nō videntiuꝫhoīes. quartꝰ ordo erat qͦ ad obediendū patribꝰ ſpūalibꝰ ſe ſubijciūt ꝓpter dominum.