CCXXII.
profectu. ⁊ idcirco me non piguit hͦ qd̓ mihi tua ſuggerere voluit charitas adimplere quatenꝰ ⁊ tu ex hacip̄a āmonitiōe ī dn̄igradatim amore ꝓficias. ⁊ ego tue mercedis effici merear ꝑticeps. Scio ꝟe nō mediocriter eſſe beatū qͥ ſe ſolūmō dn̄o adiuuāte ſaluat. ſꝫ noui multo beatiorē fore qͥ ſecūalios ad celeſte regnū trahere feſtīat. Quaꝓpter hortor tuā eximiā dilectōꝫ vt hāc ammonitionē ſubinde legas. ⁊ memorie ꝯmēdes atqꝫ oꝑe cōpleas. vt alijs bonū exēplūmōſtrādo ⁊ te ⁊ alios ſaluēs vt d̓ tuo aliorūqꝫ ꝓfectu felicē remuneratiōꝫ ab īmortali ſpōſo reciꝑe merearꝭ Mēte ſolerti tractane hͦ agas vn̄ celeſti tuo ſpōſo diſpliceaſ. qꝛip̄e tibi ſi bn̄ vt cepiſti ꝑſeueraueris īauditam leticiā inuiſuꝫ gaudiū cū ceteris ꝯdonabit ſctīs: paulo affirmāte qͥ ait. Qd̓ oculusnō vidit nec auris audiuit nec ī cor homīsaſcēdit q̄ p̄parauit deꝰ diligētibꝰ ſe. Feſtina igit̉ ad illud gaudiū ad illā leticiā ī quamulti ſctōꝝ reqͥeſcūt. Cōſidera deo dilecteqͣnta ſit felicitas. dei vultū ſine defectu cernere. ſcōꝝ angl̓oꝝ choris intereſſe cū ſcōꝫhoīum multitudine ſine fine gaudere. et adhec greſſibꝰ ꝟtutū qͦtidie appropīqͣre ſtudevt ad ea q̄ cōmemoraui recto tramite ꝑgascitiuſqꝫ ꝑuenire queaſ. hāc tue beatitudiniin ammonitiōꝫ ſcripſi ꝑ quā nō de vna ſolūmodo ꝟtute. ſꝫ de multis te cupio cōmonere ꝟtutibꝰ. Quē ẜmonē iō ſingulari numero āmonitionē voco. qꝛ qͣꝫuis ml̓te ſintꝟtuteſ ⁊ innumerabilia hortamēta ad vnātn̄ ꝑtinēt viā. ad vnū iter ⁊ ad vnā felicit.tem ꝑducūt hoīem. Cū igit̉ de pluribꝰ virtutibꝰ te āmonere deſiderē primū cū pauloapl̓o hortor vt charitatis ꝟtutē an̄ oīa hr̄eſtudeas. qꝛ ſicut panis oībꝰ cibis eſt meliorita charitas oēs an̄cellit ꝟtutes. Et ſicutſine pane mēſa efficit̉ inops. ita ſine charitate nulla ꝓficit ꝟtus. Sine charitate eīnec lachryme nec vigilie nec nuditaſ nec caſtitas nec elemoſyne nec martyriū hoīemſaluare pōt. hāc dn̄s ac redēptor nr̄ ſpecialiter nobis cōmēdauit. Hec inqͥt mādo vobis vt vos inuicē diligatis. Et iterū. In hͦcognoſcēt omnes qꝛ mei eſtis diſcipuli ſidilectionē habuerits ad inuicē. Hāc Io-
hannes apl̓us laudat dicēs. Qui manet īcharitate ī deo manet ⁊ deꝰ in eo Hāc p̄dicator egregiꝰ cūctiſ ꝟtutibꝰ p̄ferēs dic̄ Sidiſtribuero in cibos paupeꝝ oēs facultatesmeas. ⁊ ſi tradidero corpꝰ meū ita vt ardeam caritatē aūt n̄ habuero nihil mihi ꝓdeſtDeinde ſubiūgit. Patiēs eſt charitas benigna eſt. Patiēs eſt ad tolerāda aduerſabenigna eſt ad bona p̄ſtāda. Stude gͦ fideliſſime frater oīa patiēter tolerare aduerſaipſos qͦꝫ quos toleras cura diligere¶ De charitatis ⁊ humilitatis cōnexione.Ertiſſime tibi conuenit credere ꝙc nunqͣꝫ caritas ſine hūilitate ⁊ obediētia regnet in hoīe. Si verā havbueris charitatē. mox eris hūilis ⁊ obediēſHumilitas nāqꝫ eximia ꝟtus eſt. Hec deterrenis hoībꝰ facit celeſtes. Per hāc diabolus ſuꝑat̉. ꝑ hāc eiꝰ laquei vitant̉. ſic̄ beatꝰ anthoniꝰ dic̄ abbati paſtori. Uidi omnes inimici laq̄os tēſos in via ⁊ īgemiſcēsdixi. Quiſputas trāſiet iſtos loqueos. Etaudiui vocē dicentē hūilitas. hoc ꝟo beatꝰanthoniꝰ vt puto nō ꝓ ſe tm̄ vidit et audiuit. ſed ⁊ ꝓ nobis qͥ peccatores ⁊ inſipiētesſumꝰ. ⁊ longe ab ipſiꝰ meritis diſtamus vtnos hec legētes ⁊ oꝑe cōplentes diaboli laqueos poſſimꝰ vitare qͥ ſꝑ inquirit quō nosdecipiat. Igit̉ qͣꝫ magna ſit hūilitas virtꝰmartini etiā monachi vita inſinuat quē dicunt etiā in iuuētute valde fuiſſe māſuetumhumilē ac ſapientē ⁊ ꝓ eiꝰ ꝟtutibꝰ tantumdicūt deo fuiſſe amabilē. vt dū ad dn̄icumcorpus accederet angelꝰ ei ſacramēta p̄beret. Pēſare vero debemꝰ ex hͦ miraculo qͣꝫmagnū donum ſit humilitas. ꝑ qd̓ donumtam amabilis ⁊ taꝫ acceptabilis deo adhuchomo mortalis efficitur. ¶ Abbas etiā daniel miraculū narrat ꝑ qd̓ virtus humilitatis declarat̉ Erat aūt ait in babilone filiscuiuſdā illic prioris demoniū habēs. Pater aūt eiꝰ diligebat q̄ndā monachū qui dixit ei Nemo poteſt curare filiā tuā niſi qͦsſcio ſolitarios. Et ſi ꝑrexeris ad eos nō acquieſcēt hͦ facere ꝓpter humilitatem Se dhoc faciemus qn̄ veniūt afferentes venalia