Folium

In altera ꝟo naui vidit abbatē moyſen eangelos dei. mei ⁊ fauum in os ⁊ indenteseius inſerentes¶ De obſequijs infirmantiū vel infirmitate ipſaUidā frater reqͥſiuit ſenes dicēs.¶ Duo frēs in vna ſunt cella. et illequidē vnus ſex diebꝰ integris ieiunat. Ille aūt alter infirmāti facit obſequium. Cuiꝰ gͦ opus maiꝰ eſt apud deū. Rn̄dit ſenex. Si ille qͥ ieiunat ſex dies ꝑ nareſſe ſuſpēderit. nō erit ſimilis illi alteri ī conſpectu dei ¶ Iohannes minor thebeꝰ diſcipulus abbatis ammoys duodecim annisipſi ſeni infirmanti fecit obſequiū. ſenex tn̄cū vidiſſet eū laborantē. nunqͣꝫ illi ẜmoneꝫblandū ac placitū locutus eſt. Cū autē d̓ hͦmūdo trāſiret. ſedentibꝰ alijs ſenibꝰ tenuitmanus eiꝰ. ⁊ dixit ei tertio. ſalueris. ſalueris. ſalueris. ⁊ tradidit illū ſenibꝰ dicens.Iſte nō homo ſed angelꝰ eſt. qͥ tot annis mihi infirmāti ſeruiēs. nec bonū ſermonē audiens. fecit tn̄ obſequiū cū magna patiētiaPlures igit̉ diuerſis laborātes neceſſitatibus cōuenerūt fratres ad ſanctū anthonium. inter quos ⁊ eulogiꝰ quidā monachuſalexādrinus cū alio qui elephanciaco morbo cruciabat̉. quos illuc ꝓpter hmōi cauſaꝫveniſſe memorabāt. Hic eulogiꝰ ſcolaſticꝰerat ſecularibꝰ litteris eruditꝰ. Qui īmortalitatis deſiderio captuſ. huic mūdo renūciauerat. diuiſiſqꝫ rebꝰ ſuis omnibus atqꝫdiſperſis. paꝝ aliqͥd pecuniaꝝ reliq̄rat ſibi.quibꝰ qꝛ ꝑ ſe oꝑari nō poterat vteret̉. Cuꝫigit̉ eū quedā animi defectio fatigaret. ⁊ neqꝫ cū multis in monaſterio degere. neqꝫ ſolitariā vitā poſſet ferre patienter. ceperitquendā publice in platea iacentē. ita inualitudine illa quā ſuꝑius dixi impletū. vt ſine pedibꝰ ⁊ manibꝰ videretur. Cui linguatantūmodo immunis a tantis cruciatibuserat. qua magis poſſet ab intuentibꝰ maloꝝſuoꝝ remediū ꝓmereri. Cūqꝫ eū aſſiſtēs vidiſſet eulogiꝰ orōne facta ad deū. et facta qͣdam cū dn̄o pactione: his allocutus eſt verbis. Dn̄e inquit deꝰ in tuo nomīe ſuſcipioiſtū. tā immani valitudine p̄peditū vt propter iſtū poſſim ⁊ ipſe ſaluari. Aſſis gͦ mihi

ieſu chriſte atqꝫ patientiā in tali miniſteriolargiaris Moxqꝫ ad iacentē illū ait. Uis fr̄ſuſcipiote in domo mea. ⁊ quacunqꝫ potuero rōe ſuſtento. Cūqꝫ hec ille libēter amplecti. ſi dignaret̉ ſe diceret. Uadā gͦ inquit ⁊aſinū quo veharis adducā. Cui vehemēterexultās conſenſit egrotus. qd̓qꝫ mox feciteulogius. ⁊ memoratū ad hoſpitiū ſuū ſinedilatione trāſuexit. Per qͥndecim igit̉ annos iugi curatōe ⁊ ꝑpetua ei ſolicitudine ẜuiebat. ꝑ qd̓ omne tꝑs ⁊ ille cui tm̄ deferebatur obſequiū cū gr̄aꝝactione cuncta tolerabat. ⁊ eulogij manibꝰ ⁊ medicamētis. cibiſqꝫ ⁊ balneis ꝓut competebat valitudinicurabat̉. Poſt qͥndecim ꝟo annos inſtinctu demonis ſupradictꝰ egrotꝰ īmemor totlaboꝝ eulogij. tātoꝝqꝫ meritoꝝ cepit ab eovelle diſcedere. ml̓tiſqꝫ iniurijs atqꝫ opprobrijſ increpare eū di. Fugitiue qͥ ꝓpriaꝫ domū deuoraſti. furatuſqꝫ es alienā ſubſtātiam. in me occaſionem ſalutis tue reꝑiſſe tecredis. Eulogiꝰ aūt rogabat eū. ⁊ ſatiſfaciens aīo eius dicebat. Noli mi dn̄e talia loqui. ſed dic potiꝰ qͥd te cōtriſtauerim ⁊ emēdo. Elephancioſus aūt cum furore dicebatUade nolo iſtas adulatiōes tuas Proijceme in publicū. refrigeratiōe tua non egeoEulogiꝰ aūt obſecro te inquit placare. autquid te inquit cōtriſtaueriꝫ venerāde ſenexedicito. Elephancioſus aūt aſperior ī furore dicebat ad eū. Iā fraudulētas irriſioneſtuas nō fero. adulatiōes ⁊ ſubſannatōes tuas nō tolero. Nec mihi hec arida parcaqꝫvita iocūda eſt. volo carnibꝰ ſaturari. Cunqꝫ ei exhibite a viro patiētiſſimo Eulogiocarnes fuiſſent. cepit iteꝝ ꝓclamare. Nonpotes inquit mee ſatiſfacere voluntati neqꝫtecū ſolitariꝰ habitare p̄ualeo populum videre ad publicū ire deſidero. Dicit ei eulogius. Ego adduco tibi multitudinē fratrūturius ferocior ac pene blaſphemꝰ egrotuſne inquit mihi tuā faciem videre volo ⁊ adducis mihi ſimiles tuos ſoliꝰ panis deuoratores Cōcutienſqꝫ ſemetipſum inquietavoce clamat dicēs. Hic eſſe nolo. ad publicum ire deſidero O violētia. In cū locumme ꝓijce vnde me ſuſtuliſti. Tanta gͦ erateius inſania. adeoqꝫ ſenſus ip̄iꝰ infirmus