CCXV.

¶ Quomodo vitetur de tractio.Uidā frater reqͥſiuit abbatē pyme¶ nion dicēs. Quō poteſt hō vitarene loquat̉ male de ꝓximo ſuo Rn̄dit ſenex. Ego ⁊ ꝓximus meꝰ due imagines ſumꝰ. Cū ergo meā imaginē rep̄hendero inuenit̉ imago fratris mei apud me venerabilis. Qn̄ aūt meā laudauero. tūc fratris mei imaginē prauā reſpicio. Tūc ergoalij nō detraho ſi ſemꝑ meipſum rep̄hēdo.quia magnū viꝝ deſpicit qͥ ſeipſum nō cōſiderat. ¶ Dicebat quidā patꝝ. Quidqͥd habes odio ne alij facias. Si odis qͥ tibi maleloquit̉. neqꝫ tu male loquaris de aliqͦ. Siodio habes qui tibi facit calumniā. neqꝫ calumniā tu alicui facias. Si odio habes quite in cōtēptū ducit aūt iniurijs appetit autauſert qd̓ tuū eſt. aut aliqͥd tale facit. nihilhoꝝ facias alicui. Qui ergo hoc verbū cuſtodire pōt ſufficit ei ad ſalutē. ¶ Unꝰ ex ſāctis patribus videns aliū negligentē fleuitamare dicens. Ue mihi. Quia quō hodieiſte peccat ſic ⁊ ego craſtino Et monebat diſcipulū ſuū dicens. qͣꝫuis aliqͥs grauiter p̄ſente te peccauerit. ne cōdemnes eū. ſed ſicapud te ſit. tanqͣꝫ tu plꝰ eo pecceſ. qͣꝫuis illeſecularꝭ ſit niſi forte deuꝫ blaſfemauerit qd̓eſt hereticoꝝ ¶ Quidā noīe Thymotheꝰanachorēta negligentē quendā frēm audiens. interrogāti abbati qͥd illi fratri facerꝫdedit cōſiliū vt eum expelleret. Cū ergo ille expulſus eſſet temptatio venit ſuꝑ Thymotheū. Et cum ploraret in conſpectu dei⁊ dicerꝫ peccaui: miſerere mei. venit ad eūvox dicens. Thymothee ideo tibi hoc euenit. quia fratrē tuū ī temꝑe temptatōis ſuedeſpexiſti¶ De voluntate ꝓximi faciendaRater quidā requiſiuit abbatemF ¶ Pymenion dicēs. Quid ē fidesCui ſenex. In charitate ⁊ hūilitate ſꝑ viuere ⁊ facere bonū ꝓximo ſuo ¶ Abbas Theodorus cū de oꝑe manuū aīmeqꝫloqueret̉: dicit ad eū frater. Explana nobiſopus aīme abba ⁊ oꝑa manuū. Cui ſenex.Omnia quecūqꝫ ꝓ mādato dei facimus. īoꝑibus aīe reputāda ſunt. q̄ vero ꝓ noſtra

agimꝰ vtilitate ſeu cōmodo. hec omīa oꝑamanuū eſſe noſcunt̉ ¶ Abbas appollo Siquis de fratribus eū in ſuo reqͥſiſſet oꝑe etlabore. mox pergebat cū omni leticia dicēs.Ego cum rege meo chriſto vado hodie operari pro anima mea. Hec eſt em̄ merces q̄anime deputat̉¶ De refutatione ꝓprie voluntatisUidam anachoreta ſedebat iuxtacenobiū: multas virtutes faciensEt cū veniſſent ad illū aliqͥ monachi de cenobio. compulerūt euꝫ nō cōſuetahora manducare. Et poſt hoc dixerūt ei fratres. Contriſtatꝰ es abba aliqͥd. qꝛ hodie ꝯͣconſuetudinē ſeciſti. Quibꝰ ille reſpondit.Tunc eſt mihi tribulatio qn̄ ꝓpriaꝫ fecerovoluntatē. ¶ Quidā frater veniens in ſcithi vt videret abbatē arſenium poſtulabatCunqꝫ alij fratres ei vt paululū reqͥeſceretſuaderent. Rn̄dit. Non manduco panemniſi illū videre meruero. Tūc vnꝰ ex fratribus ipſum duxit ad abbatē arſeniū. pulſatoqꝫ oſtio cellule introduxit eum. Deinde ſuſcepti ⁊ oratione facta cōſederunt. Cūautē beatus taceret arſenius. ille qui fratrēadduxerat dixit. Ego diſcēdo. Sed ⁊ is qͥex magno deſiderio venerat. videns quianihil ei locutus fuiſſet abbas arſemiꝰ pre verecundia tacitus ſedēs dixit. Et ego quoqꝫtecum frater abſcedo. ac ſic vtriqꝫ diſceſſerunt. Poſtulabat autē vt etiā ad abbatemmoyſen qͥ ex latronibꝰ cōuerſus fuerat: deduceretur. Aquo ſuſceptus facta charitate dimiſſus eſt. Frater autē qui ad vtroſqꝫipſum duxerat. dixit illi. Ecce vtroſqꝫ quoſpoſtulabas vidiſti. quis tibi plus ex ambobus placꝫ. At ille ait. Mibi interea hic melior videtur. qui nos vtroſqꝫ ⁊ bn̄ ſuſcepitet bn̄ pauit. Quo ſermone cōperto. vnꝰ expatribus ad dominū orauit dicēs. Domine hanc mihi rē precor. oſtende qꝛ vnus ꝓpter nomen tuuꝫ omnes hoīes videre autappellare refugit. Alter vero omnibus propter nomen tuū cōmunis eſt. Et ecce in extaſi due illi naues ꝑ fluuiū oſtenſe ſunt. et īvna quidē vidit ſpūmſanctū cū ſilentio etrequie. vna cum abbate arſenio nauigantē