CCVII

conatur. ⁊ idcirco bene cepiſſe nihil ꝓderitſi bene ꝯſummatum non ſuerit. Quapropter ẜm ſcripture ſnīam ingreſſus ad ſeruiēdum dn̄o ſta in timore dn̄i. ⁊ preꝑa aīmaꝫtuam non ad requiem. non ad de licias ſedad temptatōes ⁊ anguſtias. per multaſ em̄tribulatōnes oportet nos introire in r̄gnudei. Anguſta nanqꝫ eſt porta ⁊ arta via queducit ad vitam. ⁊ pauci ſunt qui inueniāteam. Principium ergo ſalutis noſtre tīordn̄i eſt. Per hunc enim ⁊ initium cōuerſionis ⁊ virtutum cuſtodia acquiritur. Quicum penetrauerit homīs mentem ꝯtemptum oīm rerum parit ⁊ mundi gignit horrorem. Contemptū aūt ac priuatōe oīuꝫ facultatum humilitas vera acquirit̉. humilitas autē his indicijs comprobatur. Primo ſi mortificatas in ſe monachus oēs habeat volūtates. Scd̓o ſi actus ⁊ cogitationes non celauerīt ſenioreꝫ. Tercio ſi nihilſue diſcretōi ſed iudicio eius vniuerſa cōmittat. Quarto ſi in om̄ibꝰ p̄ceptis ſeruꝫobediētie māſuetudinem ⁊ patiētie ꝯſtantiam. Quinto vt nulli inferat iniuriam. ſꝫ⁊ illatas ſibi patienter toleret. Sexto ſi nihil agat p̄ter regule exempla. Septimoſi ad om̄ia que ſibi imꝑantur velut oꝑariūmalū ſe iudicauerit ⁊ indignū. Octauo ſiſemetip̄m cūctis inferiorē ꝓnunciet. Nonō ſi linguā ſuā cohibeat. ⁊ non ſit clamoſꝰin voce. Decimo ſi non ſit facilis ac promptus in riſu. talibꝰ nanqꝫ indicijs builitasvera dinoſcitur. Sed ⁊ hec quoqꝫ tibi ī cōgregatōne neceſſario cuſtodiēda ſunt vt .ſ.ẜm pſalmiſte ſententiam ſis tanqͣꝫ. ſurduſnon audiens ⁊ ſicut mutus nō aꝑiens osſuum. nihil diſcernens. nihil diiudicās exhis que tibi fuerint imꝑata. ergo patiētiātuā nō debes de alioꝝ ſꝑare ꝟtute .i. vt tūceā tm̄mō poſſideas cū a nemīe fueris irritatus. Principiū nr̄e ſalutis ſicut iā dcm̄ ētimor dn̄i eſt. De timore dn̄i naſcit̉ ꝯpunctio ſalutaris. de ꝯpuctōe cordis ꝓcedit cōtēptus oīm facultatū ac nuditas. de nuditate hūilitas ꝓcreat̉. de hūilitate generat̉mortificatō voluntatum. de mortificatōnevolūtatum extirpant̉ vniuerſa vicia. Expulſionē vicioꝝ ꝟtutes fructificāt atꝫ ſuc

creſcunt. Pullulatōne ꝟtutū puritas cordis acqͥritur. puritate cordis apl̓ice charitatis ꝑfectio poſſidetur.¶ De monacho qui an̄ ꝯſtitutā horā pegrinos reficere coegitUm de ſyrie ꝑtibꝰ egipti ꝓuīciaꝫpetiſſemꝰ. q̄dā monachꝰ ſenex ꝓbatiſſimus gratifice nos ſuſcipiēſrefectōem nobis an̄ ꝯſtitutaꝫ horam ieiuijpreꝑauit. Percontātibꝰ ergo nob̓ cur ātecanonicā refectōnis horā nos prādere cogeret. rn̄dit ⁊ ait Ieiūium frēs ſemꝑ ē mecum. vos aūt ꝯtinuo dimiſſurus mecū iugiter tenere non potero. Itaqꝫ xp̄m in vob̓ſuſcipiēs reficere eū debeo. ⁊ cum vos deduxero diſtrictiōem ieiunij in memetipſopotero ꝯpenſare. non em̄ pn̄t filij ſponſi ieiunare donec cū illis ē ſponſus. cū aūt diſceſſerit tūc licito ieiunabūt¶ De monacho qui nunqͣꝫ ſolus eſcaꝫ ſumere ſolitus eratIdimꝰ ⁊ aliū in ſolitudine ꝯmorantē qui nūqͣꝫ ſolus cibuꝫ ſumere ꝯſueuerat. ſꝫ etiā ſi ꝑ totos qͥnqꝫ dies ad eius cellulā nll̓s ex fratribꝰ adueniſſet refectōem iugiter differebat ieiunus ꝑmanēs donec ſabbatoꝝ vel domīcodie ꝯgregatōnis obtentu ꝓcedēs ad eccleſiam ꝑegrinum quēpiā reꝑiſſet. quem exinde reducenſ ad cellulā ſuam cū ip̄o pariterſumebat cibum¶ De Machete ſene monachoIdimꝰ ⁊ aliū ſenē: machetē noīeſolitariū. cui hāc grām donaueratdn̄s vt ſi qn̄ in ꝯuētu fr̄m ꝑ totaꝫnoctē ⁊ diē agitaret̉ collatō ſpiritalis nunqͣꝫ ille ſomno opprimeret̉. Si qͥs ꝟo d̓tractōnis ꝟbum ſeu ocioſum tēptaſſꝫ inferreſtatim ille in ſomnū ꝯcidebat. Huic etiamſeni cum aliqn̄ epl̓e pr̄is eiꝰ ac mr̄is amicorumqꝫ multoꝝ de ꝓuincia ponti trāſmiſſefuiſſent. accipiēs grādē faſcicl̓m lr̄aꝝ diuqꝫ apud ſemetip̄m voluēs dixit. Quātaꝝcogitatōnum cauſa erit mihi iſtaꝝ lectio qͥme vel ad inane gaudium vel ad triſticiasinfructuoſas impellent. quantis diebꝰ horum recordatōne qui ſcripſerūt intentionem pectoris mei a ꝓpoſita contēplatiōe