Incipit tercia parslibri vitaſpatꝝ. videlꝫ de regula vel ꝯuerſatione egiptioꝝ monachoꝝ ⁊ eoꝝ qͥ deguntapud paleſtinā vel meſopotamīam.Incipit prologus.¶ Req̄nter ac ſepiꝰ a me frēs flagitatis vt vobis gr̄a edificatōnis regreſſus de ꝑtibꝰ trāſmalrinis ediſſerē mee ꝑegrinatōiſhiſtoriam. vel qual̓r in oriēte xp̄i fides floreat. qd̓ ſit priucipiū. que ſcōꝝ qͦes. qͣ ſcōrum inſtituta monachoꝝ. que heremitarūvitā vel ꝯuerſatio. Si vel in heremo viuere xp̄ianis licet. qͣꝫtiſqꝫ ſignis ac ꝟtutibusin ẜuis ſuis xp̄s oꝑet̉. quēadmodū etiā mihi ꝓſꝑa fuerit nauigatio. que vel qͦ me iterterrenū ꝑduxerit. Ueſtris gͦ adiutꝰ orōibꝰfaciā vt deſiderare vos video. ⁊ q̄ſo vt libētiſſime ad ea que narro aurē accōmodetiſF Finit Prologus¶ De mōacho ſolitario qͥ in finibꝰ cirenorum in ꝑuo tugurio ꝯmanebatNtē hoc triēiū quo tꝑe hincabij vbi a narbona nauī ſoluimus. qͥnto die portuꝫ africe intrauimꝰ adeo ꝓſꝑa dei nutu nauigatio fuitlibuit aīo adire carthaginē. loca viſitare ſāctoꝝ. ⁊ p̄cipue ad ſepulcꝝ Cipriani martiris adorare. Quintodecimo igitur die adportū regreſſi ꝓfectiqꝫ in altū alexādriā petentes reluctāte auſtro. pene in ſictim illatiſumus. qd̓ ꝓuidi naute cauentes iactis anchoris nauim ſiſtūt. Sub ocul̓ aūt terra ꝯͣtinēs erat. in quā ſcafis egreſſi cum vacuaom̄ia ab humano cultu cerneremꝰ ego ſtudiolius explorādorum locorum gratia longius ꝓceſſi tribꝰ fere a litore milibꝰ ꝑuumtugurium inter arenas conſpicio. cuius tectum quali carina nauis erat ꝯtiguum terre ſatis firmis tabulis ꝯſtructuꝫ. Non ꝙibi imbriū vlla vis timeat̉. fuiſſe auteꝫ illicpluuiā nec aliqn̄ quidē auditum eſt. ſed ꝙventoꝝ tanta vis eſt. vt ſi qn̄ vel clemētiore celo aliqͣꝫtū ſpirare flatus ceperit maiuſin illis terris qͣꝫ in vllo mari naufragiuꝫ

ſit. Nulla ibi germina. ſata nulla ꝓueniūtquippe in inſtabili loco arentibꝰ arenis adoēm motu ventoꝝ cedentibꝰ. Ueꝝ vbi aduerſa quedam a mari ꝓmūctoria ventꝭ reſiſtunt. terrā aliqͣꝫtulum ſolidior herbā raram atqꝫ hilpidā gignit. ea ouibꝰ eſt pabulum ſatis vtile. Incole loci illius lacte viuunt. Qui ſolertiores ſunt vel vt ita dixerim ditiores ordeaceo pane vtuntur. Eaibi ſola meſſiſ eſt que celeritate ꝓuētus. pernaturā ſolis ſiue aeris ventoꝝ caſus euadēre ſolet. Quippe fert̉ a die iacti ſemīs triceſimo die matureſcere. Cōſiſtere autē ibihomīes nō alia ratō facit qͣꝫ ꝙ om̄es tributo liberi ſunt. Extrema ſiqͥdem cirenorumora eſt deſerto illi ꝯtigua qd̓ inter egiptum⁊ africā interiacet. ꝑ qd̓ olim catho ceſareꝫfugiēs duxit exercitum. Ergo vt ad tugurium illud qd̓ eminus ꝯſpexerā pertendi. īuenio ibi ſenē in voſte pellicea molam manū vertētē. Conſalutatus accepit nos benigniſſime. Eiectos nos in illud litus exponimus. ⁊ ne ſtatim repetere curſum poſſemuſmaris mollicie detineri. Egreſſos in terrāvt eſt mos humani ingenij naturā locorūcultūqꝫ hītantium voluiſſe cognoſcere xp̄ianos nos eſſe id p̄cipue q̄rere an eēt aliqͥintra illas ſolitudines xp̄iani. Tunc ꝟo ille flens p̄gaudio ad genua nr̄a ꝓuoluit̉ iterum ac ſepiꝰ nos deoſculās īuitat ad orōeꝫDein̄ expoſitis in terrā feriniſ pellibꝰ facitnos diſcūbere apponit prādium ſane locupletiſſimū. dimidiū panem ordeaceū. Eramus aūt nos qͣttuor ip̄e erat qͥntꝰ. Faſciculū herbe etiā intulit. cꝰ nomē michi exciditque mēte ſil̓is eſt exuberās folijs ſaporemmellis p̄ſtabat. Hꝰ p̄ dulci admodū ſuauitate ⁊ delectati ſumꝰ ⁊ ſatiati. Septē eniꝫdiebꝰ apud illū fuimus. Poſtera igit̉ diecū aliqͥ ex incolis ad nos ꝯfluere cepiſſentcognoſcimus illū hoſpitē nr̄m eſſe p̄ſbiterū. qd̓ ſumma nos diſſimulatōae ille celauerat. Dein̄ cū ip̄o ad eccleſiam ꝓceſſimuſque fere duobus milibus a conſpectu noſtro interiectu montis excluſa aberat Eratautem vilibus texta virgultis: non multo ambitioſior qͣꝫ noſtri hoſpitis tabernaculū in quo qͦs niſi curuuſ poterat ꝯſiſtere