Folium

vt portarent eum frēs ad cellulam famuledei. Ip̄a vero cum om̄i veneratōe ſuſcipiens eum ꝓpter nomen dn̄i mīſtrabat ei. etꝓpter retriputōem mercedis eterne quamcredebat a xp̄o ſaluatore noſtro ſe accepturam. Cunqꝫ ꝑ tres annos ſedule obſeq̄retur ⁊ miniſtraret famulo dei. ceꝑunt hoīeſmēte corrupti ẜm ſcabiem mentis ſue ſuſpicari ꝙ non ſinceram hēret ſenior cōſcīaꝫ d̓virgine que mīſtrabat ei. Audiēs aūt hecſenior exorabat dīnitatem xp̄i dicens. Tudn̄e deus noſter qui ſolus cognoſcis omnia ⁊ vides qꝛ multi dolores ſunt egritudinis ⁊ miſerie mee. ⁊ afflictōnes tante infirmitatis que me ita tāto ꝯſumunt tꝑe vtneceſſarium habeā obſequium huiꝰ famule tue. que michi ꝓpter nomen tuum miniſtrat. tribue ei dn̄e deus meus ꝯdignā mercedem in vita eterna ſicut dignatus es ꝓpter bonitatem tuam ꝓmittere his qui ꝓpter nomen tuum egenis ⁊ infirmis ſuū exhibent mīſterium. Cum autem appropinquaſſet dies tranſitus eius de hoc mundoꝯuenerunt ad eum qͣꝫplurimi ſancti ſeniores ⁊ frēs de monaſterio. ⁊ dixit eis ſeniorObſecro vos patres ⁊ frēs vt cum defunctus fuero tollatis bacculum meum ⁊ plātate eum ſuꝑ ſepulcꝝ meum. ⁊ cum radiceſmiſerit feceritqꝫ fructus: tunc ſcietis quiamūda eſt conſcīa mea a famula dei q̄ miniſtrat mihi. Si aūt non frōduerit ſcitote qꝛnon ſum mundus ab ea. Cum ergo vir deiexiſſet de corꝑe ẜm p̄ceptuꝫ eius ſancti ſeniores plantauerūt bacculū eius ſuper ſepulcꝝ eius ⁊ frōduit. accedentiqꝫ tꝑe ꝓtulit fructum. ⁊ admirati ſunt oēs glorificantes deum. Ad tale enim miraculum etiamde vicinis regionibꝰ multi venientes magnificabāt gratiam ſaluatoris. Nā et nosip̄am arbuſtulam vidimus ⁊ bn̄diximusdn̄m: qui ꝓtegit omnes in ſinceritate ⁊ veritate ſibi ſeruiētes¶ Explicit liber de ꝯuerſatōne optīa ſanctoꝝ patrum. ⁊ ꝑ ꝯſequens ſecūda ꝑs huius operis

umIIII