CXCI X

diſcipl̓s ad ſupradictū frēm dixit ei. Qm̄valde ſolicitus eſt abbas meꝰ de infirmitate tua ideo miſit me reqͥrēs ſi meliꝰ hēas.At ille hec audiēs remādauit di. Grās ago ſancte caritati tue qꝛ ſolicitus es de meverumtn̄ precibꝰ tuis melius hēo. Reuerſus aūt diſcipl̓s dixit abbati ſuo. Etiam etnunc ſatis dep̄catur ſanctitatē tuam dicēſvt vſqꝫ ad dn̄icum diem expectes eum: etſtatim egrediet̉. Cum aūt adueniſſet dn̄icus dies ⁊ non egrederet̉. accipiēs pectemſenior inflāmatus inuidie ⁊ iracūdie ſpū ꝑgebat vt cedēdo expelleret euꝫ de cella Accedens aūt diſcipl̓s eius dixit ei. Si iubeſpater p̄cēdo te ⁊ videbo ne forſitā aliqͦ fratres ad ſalutādum eum venerint. ⁊ ſi viderint te ſcandaliſent̉. Preceſſit ergo diſcipulus ⁊ ingreſſus ad eum dixit Ecce inqͦtabbas meus venit ad ſalutādū te. egredereergo celeriꝰ ⁊ cum gr̄aꝝ actiōe occurre ei.qꝛ p̄ nimia caritate ⁊ dilectiōe veniet ad teCūqꝫ vidiſſet eum an̄qͣꝫ appropinqͣret proſtrauit ſe ꝓnus in terrā adorabatqꝫ ſenemcum gr̄aꝝ actōe di. Retribuat tibi dn̄s cariſſime pater bona eterna ꝓ cellula quaꝫ mibi ꝓpter nomen eius p̄ſtitiſti ⁊ in celeſti iheruſalem inter ſcōs ſuos xp̄s dn̄s tibi gl̓ioſam preꝑet māſiōem. Hec audiēs ſeniorꝯpunctus eſt corde. ⁊ ꝓijciens bacculū cucurrit in amplexū eius ⁊ oſculatus eſt eū.⁊ inuitauit illum in cellā ſuā: ⁊ ꝑiter cumgr̄aꝝ actōe ꝑceꝑunt cibum. Uocauit autēſenior ſupra memoratū diſcipl̓m ſuum: etinterrogauit eum di. Dic mihi fili ſi dixiſti iſti fratri ꝟba mea que ꝓpter cellam illimādaui vt diceres ei. Tunc diſcipl̓s eiusꝯfeſſus eſt ei dicens. Uere dico tibi pat̓.quia ꝓpter humilitatē quam tibi exhiberedebeo tanqͣꝫ patri ſpiritali. non audebā tibi rn̄dere aliquid. quādo mittebas me adeum. Uerumtū nihil eoꝝ dixi ei que mandabas ei. Hec audiēs ſenior ſtatim ꝓſtrauit ſe in terrā ad pedes diſcipuli ſui dicensEx hodierna die ⁊ deinceps tu michi pat̓eſto ⁊ ego diſcipulus tuus quoniā te cumtimore ⁊ caritate dei hec agente. ⁊ meamet illius fratris animam de peccati laqueoxp̄s dn̄s liberauit. Prouocāte eum ⁊ ſan

cta ſolicitudīe ⁊ intentōne diſcipuli qui perfecte in caritate xp̄i diligebat abbatem ſuū⁊ anxius timebat ne ꝑ inuidiam ⁊ iracundie vicium aliquid tale agerꝫ pater eiꝰ ſpiri talis ⁊ ꝑderet om̄es labores quos ab ineunte etate in xp̄i ſeruitio ꝓ vite eterne premijs laborauit. Ideoqꝫ dn̄s donauit grāmſuam vt in pace xp̄i ꝑiter letarentur. TConſilium inter ſe habuerūt ſancti patres⁊ om̄es mōachi hītantes in heremo ſcithi⁊ ꝯſenſerunt vt beatus pater yſaac pb̓r eiꝰordinaret̉ in eccīa que in ip̄a heremo ſita ēvbi conuenit die ⁊ hora ſtatuta multitudomonachoꝝ qui in ip̄a heremo ꝯuerſantur.Audiens autem ſupradictus abbas yſaachmōi ꝯſilium fugit in egiptum ⁊ abſconditſe in quodā agro inter frutecta: arbitransindignum ſe eſſe p̄ſbiterio. Quem plurimi frēs monachi ſequebantur vt comprehenderēt eum. Cum aūt applicuiſſent ad veſpeꝝ in eodem agro vt reficerētur fatigatide itinere: erat em̄ nox. dimiſerūt aſellūquieis ſumptus portabat itineris vt paſceret̉Cum aut paſceret̉ aſellus ꝑuenit in locumvbi ſupradictus abbaſyſaac latitabat. Cūqꝫ eluxiſſet dies reqͥrentes monachi aſellūꝑuenerunt ad eundem locum vbi ſenior ſeoccultauerat. ⁊ admirantes valde diuinaꝫdiſpenſatōem comp̄hendentes ligare ⁊ cōſtringere voluerūt euꝫ ⁊ ita perducere. Uenerabilis autem ſenior non permiſit dicēsIam nō poſſum ꝯtradicere vobis. qꝛ forſitan volūtas dei eſt vt licet indignus ſuſcipiam ordinē p̄ſbiterij. ¶ Erat quidam incenobio iam ſenex ꝓbatiſſimus mōachꝰ etgrauiſſimā egritudinem incurrit. ꝯfectuſqꝫ nimia ⁊ intolerabili infirmitate ꝑ lōguꝫtꝑs laborabat in doloribꝰ multis nec inuenire poterāt frēs qual̓r ſuccurrerent egritudini eius: quoniam ea que neceſſitas infirmitatis eius expetebat non habebant inmonaſterio. Audiens autem quedam famula dei de afflictione infirmitatis eius deprecabatur patrem monaſterij vt eum adcellulam ſuam tolleret et miniſtraret ei:maxime quia facilius inuenire poſſet in ciuitate que neceſſaria eius egritudini videbantur. Precepit ergo pater monaſterij