num ac doloꝝ aſperioris hyemis procella concuſſerit: tanto ampliorem æſtatis fructū delaturi: quanto præſenti frigore uitā habere contigerit acriorē. Digerit .n. auſteritatē: quā poterat reſeruare quicꝗd primo impetu eru-pit in exitū. Nec ulla nos inſurgentis pelagi debet terrere tēpeſtas: cum uentura noſtra ſit etiā nunꝗͣ finienda trāqͥllitas. Domini eſt. n. uox illa dicentis. Beati eſtis cū uos maledixerint homines: & perſecuti uos fuerint: & dicentomne malū aduerſus uos. gaudete & exultate: ꝗa merces ueſtra copioſa ē in cælis. Quiſquis .n. mercedis & beatitudinis ſuæ cauſas nō cū ingenti gaudio ſuſcipit: certū eſt eum aut infidelitate: aut imperitia laborare: optandūeſt etiā ꝗͣuis ſit amaꝝ: qd̓ lucꝝ parit: & cū læticia maiore ſumendū: quicꝗd ampliorē generat mercedē. Nec congeſtio laboris uitanda eſt: quæ eſt augmentatio cōmodoꝝ. Sic nāqꝫ negociatoꝝ auiditas amplioris quæſtus cauſa: nec maria pertimeſcit: nec terrena diſcrimina: quæ interdū etiā cauſæ ſolent eſſe dānoꝝ. & propter maioris lu-cri ſpem nauigationis & peregrinationis incōmoda libenter aſſumit: ꝗa ꝗͣuis magnus facile cōtēnit̉ labor: ubi nōtam laboris quātitas: ꝗͣ eius utilitas cogitat̉. & ſi id fieri propter tēporalia & incerta lucra conſpicimus: ꝗd nobispropter æterna & ſine ulla ambiguitate uentura ſit agendū: cogitemus. nā cū illoꝝ lucra inſidiæ uel pericula pracedāt: ſimiliter noſtra cōmoda diſpendiis cumulant̉: & ſub periculo fœliciora contingunt: quæ cōmoda in tantūtribulationē non metuūt: ut etiā mors poſſit propter illa contemni. Siꝗdem præcioſa in conſpectu domini morsſanctoꝝ eius. ſed ego te cur ad tribulationis patientiā humanis aut præſentis uitæ prouocare conor exēplis: cūnullū pene ſciamus fuiſſe ſanctoꝝ: ꝗ procelloſum huius tꝑis agonē abſqꝫ tribulationis tēpeſtate trāſierit? & tartoꝝ odia inſectationēqꝫ pertulerit: ꝗͣtos uitæ ſuæ diſſimilitudine caſtigarit? Caſtigare .n. aliū uidet̉: quiſquis abeius conuerſatione diſſentit. Nōne ſanctus Abel: ꝗ in hoc mundo primus īnocentiā conſeruaſſe reperit̉ atqꝫ iu-ſticiā cū illibata deo obtuliſſet munera: mox ut muneꝝ reſpectu deo placuit: uſqꝫ ad mortis illationē: humanumuel quod ſceleratius eſt: fraternū ſtatim inuenit̉ odium inuidiāqꝫ ſenſiſſe? & fratris eius: ꝗ illi & pro germanitatineceſſitudine: & pro ſolatii cauſa: ꝗa ſoli adhuc præter humani generis principes in uniuerſo mundo erant: maiorem debebat charitas affectū: ſed iniuſticia maluit omni conſolatione deſtitui: ꝗͣ iuſti cuiuſpiā ſocietate diſſonaconfoueri: ſi tamen conſolatio recte dicenda eſt: ubi tantum diſſidet aīus: quantū uita diſcordat. O Cain miſerarde ꝗd agis? Cur in fraterni & innoxii ſanguinis effuſionem crudeli ſatis odio furioſoqꝫ prorumpis? Quid tibi ſolitarius cōmeruit frater? quā uim intulit? quā fecit iniuriam? Sed quæ maior iniuſto iniuria eſſe poteſt: ꝗͣ uita iuſticiæ? In hoc tibi tantū diſplicuit ſolitarius frater: ꝙ deo placere geſtiuit? Fuiſſes & tu deo placens. nunquid & tiille excluſerat? an tam parcam dei charitatem eſſe cognoueras: ut uos ſimul amare non poſſet? Sed quando hocamens ſentit inuidia quæ contra bonum ſemper laborat & non uidet? Deniqꝫ qd̓ iuſtum eſt uidendo non paſſaeſt mouendo magis accepta uilefacit. Erubeſce o nimis miſerande: liuore teſtaris: meliorem te eſſe: cuicūqꝫ te exhibes nociturum. Quæ igitur hæc tanta crudelitatis duritia fuit ut non uel ſolitudinem tuam recogitares? quoanimo poſtmodum parricidali illi campo reuerſus es? qualiter poſtea abſqꝫ unico fratre ſolus in toto mundo uixiſti? non tam in fratre lucrans hæreditatem: ꝗͣ ꝙ duo eratis auxilium ſolitudinis perdens. Quid .n. intra cogitationis tuæ ſecreta uoluebas? quando tecum illum ſolum familiarem: quem ſolum collegam habere conſueuerasnon uidebas? non ſanius fuerat ſi ita te furor inuidiæ compuliſſet: ut ipſe in te ſceleratas uerteres manus? & arma parricidalia tua ꝗͣ fratris uita ſenſiſſet? Nullus tam crudelis homicida eſt: ꝗͣ qui ita erga alterum ſæuit: ut nonparcat ſibi. Quid ꝙ miſer facinus tuum interroganti deo negas? & dum excuſare credis accuſas? ut nulla tibnec confeſſionis: nec mendacii poſſit ratio ſubuenire. Nam niſi ſciuiſſes malum eſſe parricidium non negaſſe. ſedhæc conſuetudo peccantis eſt: ut malum ſemper uelit negando geminare: & dicere: aut ſe non feciſſe quod fecit:aut bono operatum eſſe zelo: quod eum conſtat malo geſſiſſe liuore. Et putas miſer ꝙ illū facinus latuerit tuumquē indigni muneris tui cauſa nō latuit? Non ergo quia illū quicꝗͣ lateat: interrogat: ſed ne tibi ignorātiæ excuſationē relinquet. nā cum fratrem negas te ſcire quid geſſeris cōfiteris: & aſperitatem criminis ſuppreſſa cōfeſſioneconfirmas. Hoc ideo paulo latius executi ſumus: ut tam inuidiæ malū cuius æſtimari crudelitas non poteſt: ꝗͣ inpræſenti uita cōditionē iuſticiæ pāderemus: quæ ſtatim cum odio ſui cœpit: quæ nec tunc quidem abſqꝫ ultimaperſecutione eſſe potuit: cū unum tantū heberet inimicū. Sed ſi tam graue odium ab uno hoſte perpeſſa eſt: ut uſqꝫ ad uitæ interēptionem ueniret: non homo quicūqꝫ: ſed frater: ꝗd ex ea tunc ſuſtinere poſſe credendum eſt eumqui hoſtes tot extraneos habet? & niſi per molem auctæ prauitatis a multis poteſt audire ſocioꝝ: quiſqꝫ iuſticiacultoꝝ: uenite circūueniamus iuſtum: quoniā inutilis & contrarius eſt operibus noſtris. Sed dicit aliquis: quiſꝗsuitare inuidiā cupit: timeat pluribus innoteſcere uel placere. Ecce iuſtus Abel nullos habuit quibus īnoteſceretuel placeret: & tamen inuidiæ odium uitare non potuit. Errat. n. quicunqꝫ abſqꝫ hominum amicitiis contrahi nōpoſſe opinat̉ inuidiā: cum illa non tam humanas amicitias: ꝗͣ ſolam dei amicitiā perſequatur. Vnde ne ille quidem abſqꝫ inuidiæ infeſtatione eſſe potuit: qui uel ſoli deo placere geſtierit. ſufficit .n. ad inuidiæ ſtimulos incitandos: ſi te illi placere cognouerit: ultra quem alius eſſe non poteſt. Sed nec ſanctum Noe in præſenti uita incōcuſſe ſecuritatis quietem habuiſſe cognouimus: dum iniquis exiſtentibus cunctis ſolus in uniuerſo orbe nititurcuſtodire iuſticiam: dum arcam fabricat reparandi orbis ſemina continentem: dum ſe futuro diluuio præparat& fidem uenturæ inundationis ſedula cura denunciat. dum tā ſibi ꝗͣ ſuis qͣqꝫ cunctis animātibus alimenta con-quirit: iuſticiæ merito uitā mortis tēpore reſeruaturus: dum poſt tantam hominum numeroſitatem: ſolum ſe cūſuis remanſiſſe ſuperſtitem dolet: & ſolatium non perdit deſolata iuſticia: cui conſortium deus eſt: omni crelebr.tate feſtiuus. Ecce & ille rem paſſus exilii: perempta hominum frequentia: & ſi non omni ſolatio deſtitutus patris: tamen pene ſolus relictus: agnouit ſe domino ualde ſeruire. Vnde non magnopere exquirebat uanam hominum conſolantium gratiam: ꝗ iocundiorem ac pleniorem habebat in deo fiduciam. Sanctus quoqꝫ Abra-