Druckschrift 
2 (1490)
Entstehung
Seite
CXLVIr
Einzelbild herunterladen
 

gatione faciebant: tertium illum gradum perfectæ ſubſtantiæ ſublaturus immergat. quoniam qui hic mor-tuus fuerit: mūdi uoluptatibus non utendo: & corporis ſtimulos obterendo conſepultus eſſe uidetur cum chriſto: & ſi cōſepultus utiqꝫ in ſepulchro: ſine quo eſſe non poteſt ſepultura. Huic & mors alia communis illa debtur: quæ animam a uinculis corporis ſoluit & liberat: cui corporis æquæ ſuum ſepulchrum & ſua ſepultura debetur. His duabus mortibus poſt geminum ſepulchrum beata illa & ꝑpetua uita ſuccedit. Cæterum qui totummundum hic lucrifecerit ambiendo: rapiendo: quoniam hic facta carnis mortificare contempſit poſt iſtam naturalem mortem quam tranſire non poſſumus: dicitur merito uno & ſimplici ſepulchro eſſe conditus: uel po-tius eſſe commendatus: & ſecundam mortem miſer incurrit: quæ plena eſt & dolorum æternitate & lachryma-rum ꝑpetuitate. Hæc ſunt itaqꝫ duo ſepulchra: quæ ſibi & Paulinus uir ſingularis ad imaginē patriarchæ ſollicitiſſimus requiſiuit. unum ubi & ueterem hominem cum actibus ſuis ſpoliatus occuleret: & licet necdum co-pus depoſuiſſet: carnalia haberet in carne. aliud ubi corpore ipſo cum uenerit dominus cōfringere terrā eiusexpoſito animam collocet in quiete: ut fidei tunc pater ille hæc filiis: cōtemptu ut diximus pecuniæ cōparauitin quo diues cum paupere potuit recubare. Huc omnes peregrinos mūdi: huc egentes: hūc etiā exheredato:ꝓChriſto ſæcularibus recipiet teſtamentis. ideoqꝫ nec ueſtigium habuit in hac terra: quoniā nemo qui eum ſiqueretur inuentus eſt. At nunc uos filiæ confidite: quæ ex eo ueſtigium Abrahæ eſtis: exquo de terra eſſepiſtis. Obſequium uoluntati patris ueſtri: cuius corruptelæ obſeculæ non eſtis: qui uobis a filiis Heth ſepul-chrum emit. quod ſibi & cæteris ſuis uoluit comparare: apud quos utiqꝫ mortuæ eſtis: quando cum eis id quoduiui in mundo poſſederint non tenetis. Gratiaſqꝫ illi ſemper agite: qui uos hoc fecit ueſtigium non habere: uibi cum Lazaro ſinum Abrahæ haberetis. Poſſideat ergo ille pecuniam: uos ſepulchrum. ille imagines eſca-rum: uos requiem prophetarum. Vide ad hunc tractatum ꝑtinentē aliam epiſtolā ad Iulianū de pignoribus. In qua illum de amiſſis liberisconſolatur ad cōtemptum mūdi: & Chriſti militiā cohortat̉: quæ habetur prima inter funebres epiſtolas: ubimelius cadit. Quoniā poſt præcepta ꝗͣmaxime conducit ſanctorū uiroꝝ exempla ꝓponere: quibus religioſamens ad imitationem uirtutis feruentius excitetur: ideo poſt ſuperiores epiſtolas de mundi contemptu & he-remi laudibus præcipui heremi cultoris Pauli primi heremitæ uita a beato Hieronymo conſcripta ſubiicitur. Vita Pauli primi heremitæ præcipui heremi cultoris.Nter multos ſæpe tractatū eſt: a quo potiſſimum monachoꝝ heremus habitari cœpta ſit. Quidam. naltius repetentes: a beato Helia & Ioanne ſumpſere principiū. Quoꝝ & Helias plus nobis uidetur fuiſ-ſe ꝗͣ monachus: & Ioannes ante ꝓphetare cœpiſſe ꝗͣ natus eſt. ad quā opinionē uulgus omne cōſentit. Alii aſſe-runt Antonium huius ꝓpoſiti fuiſſe caput: qd̓ ex parte uerū eſt. Non. n. tam ipſe antę oēs fuit: ꝗͣ ab eo oīum in-citata ſunt ſtudia. Amatus uero & Maccharius diſcipuli Antonii: quoꝝ ſuperior magiſtri corpus ſepeliuit: etiānunc affirmant Paulum quēdam Thebeū principē iſtius rei fuiſſe: qd̓ tam nomine ꝗͣ opinione nos quoqꝫcōprobamus. Nōnulli & hæc & alia ꝓut uolūtas tulit iactitant: ſubterraneo ſpecu crinitum calcaneotenus ho-minē fuiſſe: & multa quæ ꝑſequi ocioſum eſt: incredibilia fingētes. Quoꝝ ꝗa impudēs mendaciū fuit nec re-fellenda ꝗdem ſentētia uidet̉. Igitur ꝗa de Antonio tam græco ꝗͣ romano ſtilo diligenter traditum eſt: paucade Pauli principio & fine ſcribere diſpoſui: magis quia res omiſſa erat: ꝗͣ fretus ingenio. Qūo aūt in media ætate uixerit: & quas a ſathana ꝑtulerit inſidias: nulli hoīum cōpertū habet̉. Sub Decio & Valeriano ꝑſecutoribusquo tꝑe Cornelius Romæ & Cyprianus Carthagine fœlici cruore dānati ſunt: multas apud ægyptū & thebardam eccleſias tempeſtas ſæua populata eſt. Votum tunc Chriſtianis erat Chriſti nomine gladio ꝑcuti. Veꝝhoſtis callidus tarda ad mortē ſupplicia cōquirens: aīas cupiebat iugulare corpora: & ut ipſe ab eo paſſuseſt Cyprianus ait uolētibus mori: permittebatur occidi. cuius ut crudelitas notior fiat: duo memoriæ cauſaexempla ſubiecimus. Perſeuerantē igitur in fide martyrē: & inter eculeos laminaſqꝫ uictorem iuſſit melle ꝑun-gi: & ſub ardētiſſimo ſole ligatis manibus poſt tergū reſupinari. ſiut ut muſcaꝝ aculeis cederet: ignitas ſarta-gines antea ſuperaſſet. Alium in iuuenili ætate florentem in amœniſſimos hortulos præcepit abduci. Ibiqꝫ īterlilia candentia & rubentes roſas: leui iuxta murmure aquaꝝ ſerꝑet riuus: & molli ſibillo arborum folia uentus conſtringeret: ſuꝑextructum plumis lectum reſupinari: & ne ſe inde poſſet excutere: blandis ſertoꝝ nexi-bus irretitum relinqui. Quo recedentibus cunctis: ad eum meretrix ſpecioſa ueniſſet: cœpit delicatis con-ſtringere colla complexibus: & quod dictu quoqꝫ ſcelus eſt: manibus attrectare uirilia: ut corpore in libidinēconcitato: ſe uictrix impudica ſuperiaceret. Q uid ageret miles Chriſti: & quo ſe uerteret: neſciebat. quem tormenta uicerant ſuperabat uoluptas: Tanddē cælitus inſpiratus præciſam linguam morſu oſculantis ſe faciēexpuit: ac ſic libidinis ſenſum ſuccidens: doloris magnitudo occupauit. Per idem ergo tempus quo talia gere-bantur apud inferiorē thabaidā ſorore iam uiro tradita: poſt mortē amboꝝ parētū in hæreditate locupſetPaulus relictus ē ānoꝝ circiter. xvi. litteris tam græcis: ꝗͣ ægyptiacis apprime eruditus: māſueti animi deū ual-de amans. Et ꝑſecutiōis ꝓcella detonaret: in uillā remotiorē & ſecretiorē ſeceſſit. Veꝝ ꝗd non mortalia pe-ctora cogit auri ſacra fames? Sororis maritus cœpit ꝓdere uelle: quē cælare debuerat. non illū ſororis lachry-: non cōmunio ſanguinis: ſpectās cūcta ex alto deus ab ſcelere reuocauit: Ad hæc inſtabat crudelitas: qpietatem uidebat̉ imitari. qd̓ ubi prudentiſſimus adoleſcens intellexit. ad mōtiū deſerta cōfugiens/ finemſecutionis præſtolaret̉: neceſſitatē in uolūtatē conuertit: ac paulatim ꝓgrediēs: rurſuſqꝫ ſubſiſtens: atqꝫ hoc ideſæpius faciēs: tādem repperit ſaxoſum montem. ad cuius radices haud ꝓcul erat grandis ſpeluncha: quæ ſapide claudebatur: quo remoto ut eſt cupiditas hominū occulta cognoſcere, auidius explorans aīaduertit intu