lutem. Grate admodum nobis iocundeqꝫ accidit ut ſimul nos conſtitutos apud Hipponem tuæ reuerentiæ ſittiræ reperirent: quibus hæc ſcripta redderemus ueſtra in columitate cognita gaudentes: uiciſſimqꝫ noſtram quāuobis cordi eſſe confidimus: mutua dilectione nunciātes. Domina debitis in Chriſto officiis honoranda & merito illuſtris filia. Scire aūt uos optime ſcimus ꝗͣtum uobis debeamus religionis affectu: qͣtaqꝫ nobis & apud deum& inter homines ſit cura de uobis. Licet .n. uos per litteras primū: deinde etiā præſentia corporali pia & catholicahoc eſt uera membra Chriſti exiguitas noſtra cognouerit: tamen etiā ꝑ miniſteriū noſtꝝ cū accepiſſetis uerbumauditus dei ſicut dicit apoſtolus: Accepiſtis nō ut uerbū hominū: ſed ſicut eſt uerbum dei: cuius miniſterii ueſtriadiuuāte gratia & miſericordia ſaluatoris in domo ueſtra tātus fructus exortus eſt: ut humanis nuptiis iā para-tis ſancta Demetrias ſpālē ſponſi illius præferret amplexū cui ſpecioſo præ filiis hominū ad habendam ſpiritusuberiorē fœcunditatē: nec amittendā carnis integritatē uirgines nubūt. Neſciremus aūt quēadmodū noſtra illatunc exhortatio a fidei & nobili uirgine fuiſſet accepta: niſi nobis ꝓfectis cum poſt Paulū profeſſa fuiſſet ſancti-moniā uirginalē: hoc ingens dei donū qd̓ per ſeruos ſuos ꝗdem plātat & rigat: ſed per ſe ipſum incrementū datnobis operariis ꝓueniſſe: ueſtraꝝ litteraꝝ lætiſſimo nūcio: & ueraci teſtimonio diceremus. Quæ cū ita ſint nemo nos improbos dixerit: ſi in uobis admonendis: ut cōtraria gratiæ dei dogmata deuitetis/ neceſſitudine ſumusppenſiore ſolliciti. Nā licet nos apoſtolus nō ſolum opportune ueꝝ etiā importune prædicando uerbo inſtarepræcipiat: non tamen eoꝝ hominū numero habemus: ꝗbus ſermo uel pagina noſtra importuna uideat̉: quādoid qd̓ ad ſanā doctrinā nō pertinet uos ut uigilanter euitetis alloꝗmur. Hinc ergo eſt ꝙ admonitionē noſtrā tamgrato aīo ſuſcepiſtis ut in epiſtola tua ad quā nō reſcribimus diceres ſane ꝙ mehortat reuerētia ueſtra: ne indu-geā aures his oībus ꝗ prauis tractatibus uenerandā fidē ſæpe corrūpunt gratias uberes ago tam piæ admonitioni. Quod utiqꝫ adiungis: & dicis ſed nouerit ſacerdotiū ueſtꝝ longe me ac domūculā meā ab huiuſmodi perſo-nis eſſe diſcretā: oīſqꝫ familia noſtra a deo catholicā ſequit̉ fidē ut in nullā hæreſim aliquādo deuiauerit: nec un-qͣ lapſa & nō dico in eas ſectas quæ uix expiant̉: ſed nec in eas: quæ prauos habere uident̉ errores: hoc ē qd̓ nosmagis magiſqꝫ cōpellit non tacere apud uos: de his ꝗ etiā illa quæ ſana ſunt uitiare conant̉. Domū. n. noſtrā nonparuā Chriſti eccleſiā deputamus. Hic prauus eſt error illoꝝ ꝗ putāt ex nobiſipſis nos habere. Siꝗd iuſticiæ &cōtinentiæ: pietatis: caſtitatis in nobis eſt: eo ꝙ ita nos cōdiderit deus ut ultra præter qd̓ nobis reuelat ſcientia nihil nos adiuuet: ut ea quæ faciēda diſcēdo nouimus etiā diligendo faciamus: naturā. ſ. atqꝫ doctrinā definiētes tātūmodo eē dei gratiā & adiutoriū: ut iuſte recteqꝫ uiuamus & ipſam charitatē. Ad habēdā uero uolūtatē bonamubi eſt hoc ipſum qd̓ iuſte uiuimus? & ipſam charitatē quæ in oībus dei donis ita excellit: ut etiā deus dicta ſitꝗͣ una implet̉ in nobis ſiꝗd diuinæ legis: & admonitiōis implemus nolunt nos diuinitus adiuuari: ſed noſipſos dcunt arbitrio ꝓprio nobis ad iſta ſufficere. Nō uobis uideat̉ error iſte mediocris ꝓfiteri uelle chriſtianos: nec uelle audire apoſtolū Chriſti. ꝗ cū dixiſſet. Charitas dei diffuſa eſt in cordibus noſtris: ne ꝗſꝗͣ eam habere nō niſi ꝑꝓpriū putaret arbitriū cōtinuo ſubiūxit: Per ſpiritū ſanctū ꝗ datus ē nobis. Hanc magnā eſſe gr̄am ſaluatoris qaſcēdit in altū: captiuauit captiuitatē: & dedit dona hoībus ꝗſꝗs nondū cōfitet̉: ꝗͣtū: & q̄ exitiabiliter erret ītellgis.Qūo ergo a uobis ꝗbus tantā dilectionē debemus admonēdis ut talia caueatis diſſimulare poſſemus: cū legiſſemus libꝝ quē ad ſanctā Demetriadē ꝗ ſnā ſcripſerit: uel utꝝ ad uos ꝑuenerit: ueſtris potius reſcriptis noſſe uoluimus? in quo libro ſi fas eſt legat uirgo Chriſti. unde credat uirginalē ſuā flens ſanctitatē oēs ꝗͣ ſpiritales diuitiasnon niſi ex ſeipſa ſibi eſſe: atqꝫ ita prius ꝗͣ ſit pleniſſime beata diſcat deo eſſe qd̓ abſit ingrata. Verba. n. ad illamſcripta in eodē libro iſta ſunt. Habes ergo & hicinꝗt ꝑ quæ merito præponaris aliis: īmo hinc magis. Nam cor-poralis nobilitas atqꝫ opulentia tuoꝝ intelligunt̉: nō tua eſſe. ſpirituales uero diuitias: nullus tibi præter te cōfer-re poterit. In his ergo iure laudanda: in his merito cæteris præferenda es: quæ niſi ex te & in te eſſe non poſſunt.Cernis nēpe ꝗͣta in his uerbis ſit cauēda ꝑnities. Nā utiqꝫ qd̓ dictū eſt nō poſſunt eē bona niſi in te: optime & ue-riſſime dictū ē iſte plane cibus eſt. Quod uero ait. Nō niſi ex te hoc oīno uirus eſt. Abſit ut hæc libenter audiatuirgo Chriſti: quæ pie intelligit ꝓpriam pauꝑtatē cordis humani: & deo niſi ſponſi ſui donis neſcit ornari. Audiat ergo potius apoſtolū dicentē. Deſpōſaui uos uni uiro uirginem exhibere Chriſto. Timeo aūt ne ſicut ſerpensEuam ſeduxit in uerſutia ſua: ſic & ueſtræ mentes corrūpant̉ a caſtitate quæ ē in Chriſto. Et ꝓpterea de his quoqꝫ ſpiritalibus diuitiis nō iſtū qui dicit. Nullus eas præter te tibi cōferre pōt: & niſi ex te & in te eē nō poſſunt: ſedillū audiat ꝗ dicit: Habemus theſauꝝ iſtū in uaſis fictilibus: ut eminētia uirtutis dei ſit & non ex nobis. De ipſaquoqꝫ ſacra cōtinentia uirginali: ꝙ nō ſibi ſit ex ſeipſa: ſed ſit donū dei ꝗͣuis credenti nolentiqꝫ collatū: eūdē audi-at ueracē piūqꝫ doctore ꝗ cū hic ageret ait. Vellē oēs eſſe ſicut meipſum. Sed unuſꝗſqꝫ ꝓpriū donū habet a deoalius ſic: alius aūt ſic. Audiat etiam ipſum nō tantū ſuū: ſed uniuerſæ eccleſiæ unicū ſpōſum De tali caſtitate atointegritate dicentē. Nō oēs capiūt uerbū hoc: ſed quibus datū eſt ut intelligat ex eo qd̓ habeat tam magnū bonūatqꝫ præclaꝝ ſe potius deo & domino gratias agere debere: ꝗͣ cuiuſqꝫ uerba qd̓ uel ex ſeſe ipſa id habeat: ut nondicamus aſſentantis adulatoris: ne de occultis hoīum temere iudicare uideamur: certe errantis laudatoris audireOmne ꝗppe datū optimū: & omne donū perfectū deſurſum ē: ſicut etiam dicit apoſtolus Iacobus) deſcendens apatre luminū. Hinc ergo & ſancta uirginitas ꝗͣ te filia uolentē gaudentēqꝫ uicit. Nam poſterior actu: prior genere: ex te honore: ex te ætate ſubſequens: ſanctitate præcedēs in qͣ etiam tuū eē cœpit qd̓ in te eſſe non potuit. Illaꝗppe carnaliter nō nupſit: ut non tantū ſibi ſed etiam tibi ultra te ſpiritualiter augeret̉: quoniam & tu ea cōpen-ſatiōe minor illa es qd̓ ita nupſiſti ut naſceret̉. Hæc dei dona ſūt: & ueſtra ꝗdē ſunt: ſed nō ex uobis. Habetis. n.theſaurum iſtum in terrenis corporibus: & adhuc fragilibus tanꝗͣ in uaſis fictilibus: ut eminentia uirtutis ſit dei& non ex uobis. Nec miremini. quia dicimus: & ueſtra eſſe: & ex uobis non eſſe. Nā & panem quotidianum