men ei Thamar: & dilexit eam Amon filius Dauid. Dilexit poſuit pro adamauit. Et tribulabatur inquit Amonut infirmaret̉ ꝑꝑ Thamar ſororem ſuam: quoniam uirgo erat: & graue uidebatur in oculis Amon facere ei aliquid. Et poſt pauca de uiolētia quam ītulit Amon Thamar ſorori ſuæ ita dicit ſcriptura. Et noluit Amon audi-re uocem eius: ſed inualuit ſuper eā: & humiliauit eam: & dormiuit cum ea. & odiuit eam Amon odio magnoualde: quoniam maius erat odium quo oderat eam: ꝗͣ dilectio qͣ dilexerat eā. Et in his ergo & ī pluribus alijs lo-cis inuenies ſcripturā diuinā refugiſſe amoris uocabulum: & charitatis dilectōiſqꝫ poſuiſſe. Interdum licet rarop̄prio tamen uocabulo amorē nominat: & inuitat ad eum: atqꝫ incitat aīas: ut cum dixit in ꝓuerbiis de ſapiētiaAdama eam: & ſeruabit te: circūda eā: & exaltabit te: honora eā: & amplectet̉ te. Sed & in eo libello ꝗ dicit̉ ſapientia Salomonis: ita ſcriptū ē de ſapiētia ipſa. Amator factus ſum decoris eius. Arbitror aūt ubi nulla lapſus ui-debat̉ occaſio: ibi tantū nomē amoris inſeruit. Q uid. n. paſſibile aut ꝗd indecoꝝ poſſit aliꝗs aduertere in amore ſapiētiæ? uel in eo ꝗ ſe amorem ꝓfiteatur eſſe ſapiētiæ? Nam ſi dixiſſet ꝗa adamauit uel Iſaac Rebecchā: uelIacob Rachel: paſſio utiqꝫ aliqͣ indecora ꝑ hæc uerba erga ſanctos dei hoīes potuiſſet intelligi: apud eos præci-pue ꝗ neſciunt a littera cōſcendere ad ſpiritū. Apertiſſime aūt in hoc ipſo libello ꝗ habet̉ in manibus: amoris nōmē charitatis uocabulo permutatū eſt in eo ubi dixit. Adiuraui uos filiæ hieruſalē: ſi inueneritis fratruelē meiannūcietis ei: quia uulneratæ charitatis ego ſum. ꝓ eo utiqꝫ ut diceret: amoris eius telo ꝑcuſſa ſum. Nihil ergo ītereſt in ſcripturis diuinis: utꝝ charitas dicatur: an amor uel dilectio: niſi ꝙ in tantum nomē charitatis extollit̉ut etiam ipſe deus charitas appelletur: ſicut Ioannes dixit. Chariſſimi diligamus inuicem: ꝗa charitas ex deo eſ& oīs qui diligit ex deo natus eſt: & cognoſcit deum. ꝗ autem non diligit: nō cognoſcit deum: ꝗa deus charitas ēEt quāuis alterius temporis ſit dicere aliquid de his: quæ exempli cauſa ex Ioannis epiſtola protulimus: tamenbreuiter aliqua etiā ꝑſtringere nō eſt uiſum abſurdum. Diligamus inꝗt inuicē: quia charitas ex deo eſt. Et poſtpauca: deus charitas eſt. In quo oſtēdit & ipſum deum charitatē eſſe. Et iteꝝ eum qui ex deo eſt: charitatem eēQuis aūt ex deo eſt: niſi ille qui dicit. Ego ex deo exiui: & ueni in hūc mundū? ꝙ ſi deus pater charitas eſt: & fi-lius charitas eſt: charitas aūt & charitas unum eſt: & in nullo differt: cōſequenter ergo pater & filius unum be-ne dicuntur: & ideo cōuenienter Chriſtus ſicut ſapientia & uirtus & iuſticia & uerbum & ueritas: ita & charita-dicitur. & ideo dicit ſcriptura. Quia ſi charitas manet in uobis: deus in uobis manet. Deus autem. i. pater & filius: qui & ueniunt ad eum: qui perfectus in charitate eſt ſecūdum uerbum domini & ſaluatoris dicentis. Ego &pater ueniemus ad eum: & manſionem faciemus apud eū. Sciēdū ꝙ hæc charitas quæ deus eſt eum in quo futrit: nihil terrenum: nihil materiale. nihil corruptibile diligit. cōtra naturā nāqꝫ eſt ei corruptibile aliꝗd diligerecum ipſe ſit incorruptōis fons. Ipſa eſt .n. ſola quæ habet īmortalitatē. Siꝗdē eſt deus charitas: ꝗ ſolus hēt īmortalitatē: lucē habitās inacceſſibilem. Quid aliud immortalitas: niſi uita æterna eſt? quam datuꝝ ſe ꝓmittit de-us credētibus in ipſum ſolū ueꝝ deum: & quē miſit Ieſum Chriſtū filiū eius? Propterea ergo in primis & anteoīa hoc amabile & placidum dicit̉ eſſe deo: ut quis diligat dominū deum ſuū ex toto corde ſuo: & ex tota aīa ſua& ex totis uiribus ſuis. Et ꝗa deus charitas eſt: & filius qui ex deo ē: charitas ē: ſui ſimile aliquid requirit in nobit& ꝑ hanc charitatem quæ ē in Chriſto leſu deo: qui ē charitas: uelut cognata quadā ꝑ charitatis nomē affinita-te ſociemur: ſicut & ille qui iā cōiunctus ei dicebat: Quis nos ſeparabit a charitate dei: quæ ē ī Chriſto leſu domino noſtro? Hæc āt charitas oēm hoīem ꝓximum diligit. Ob hoc arguit Saluator quēdā: qui opinabat̉ ꝙ iuſta aīa erga eā quæ iniꝗtatibus īuoluta ē: ꝓpinquitatis iura nō ſeruet. & iſta de cā texuit iſtam parabolam: quædicit: ꝙ in latrones incidit ꝗdam dū deſcēdit ab hieruſalem ī hierico. & culpat ꝗdē ſacerdotē ac leuitā: ꝗ uidētesſeminecē præterierūt: amplectit̉ autē ſamaritanū: qui miſericordiā fecerit. & hūc fuiſſe ei ꝓximū: ipſius ꝗ ꝓpoſuerat reſpōſione firmauit. & ait ei. Vade & tu fac ſimiliter. Etenī natura oēs nobis īuicē ꝓximi ſumus. Oꝑibusuero charitatis ſit ꝓximus ille: qui pōt benefacere ei qui non pōt. Vnde & ſaluator noſter factus ē proximus nobis. nec pertranſiuit nos: cum ſemineces ex latronum uulneribus iaceremus. Igitur ſciendum ē dei charitatemſemper ad deum tendere: a quo & originem duxit: & ad ꝓximum reſpicere: cum quo participium gerit: utpoteſimiliter creatum ī īcorruptione. Sic ergo quæcūqꝫ de charitate ſcripta ſunt: quaſi de amore dicta ſuſcipe: nihilde nominibus curans: eadem nāqꝫ in utroqꝫ uirtus oſtenditur. Q uod ſiquis dicat: quia & pecuniam & mere-tricem & alia ſimiliter mala eodem uocabulo qd̓ a charitate duci uidetur: diligere appellamur: ſciēdum eſt inhis non proprie ſed abuſiue charitatem nominari. Sicut uerbi gratia & deus nomen principaliter in eo eſt: exquo omnia: & per quem omnia: & in quo omnia: quod utiqꝫ aꝑte uirtutē & naturam trinæ ſingularitatis denūciat. Secundo uero ī loco & ut ita dixerim abuſiue: deos dicit ſcriptura etiam illos ad quos ſermo dei fit: ſicut cōfirmat ſaluator in euāgeliis. Sed & cæleſtes uirtute̓ ſub hoc nomine appellari uident̉: dum dicit̉: Deus ſtetit inſynagoga deoꝝ: in medio aūt deos diiudicat. Tertio uero ī loco iam nō abuſiue: ſed falſo dii gētiū dæmones appellantur: cū dicit ſcriptura: Oēs dii gētium dæmonia. Itaqꝫ & primū charitatis nomē ī deo ē: ꝓpter qd̓ iube-mur diligere deū ex toto corde noſtro: ex tota aīa nr̄a: & ex totis uiribus nr̄is: utpote eum a quo habemus hoc ipſum: ut diligere poſſimus: ī ipſo iam ſine dubio cōtinet̉: ut & ſapiētiam & iuſticiā & pietatē & ueritatem: oēſqꝫuirtutes pariter diligamus. Vnum. n. atqꝫ idē ē diligere deū & diligere bona. Secūdo ī loco qͣſi abuſiuo & īde deriuato nomine & proximum diligere iubemur tāquam noſipſos. Tertium uero ē: quod falſo ſub charitatis tituſo nominatur: diligere uel pecuniam uel uoluptates uel omne quicquid ad corruptelam pertinet & errorem.Non ergo ītereſt utrum amari dicatur deus: aut diligi. Nec puto ꝙ culpari poſſit: ſiquis deum ſicut Ioannes charitatem: ita ipſe amorē nominet. Deniqꝫ memini aliquem ſanctoꝝ dixiſſe Ignatiū noīe de Chriſto: Meus autēamot crucifixus eſt: nec repræhēdi eum ꝓ hoc dignū iudico. Sciendū autem ꝙ oīs ꝗ pecuniā diligit: uel ea qua