nec inſidiaꝝ calūniā a domino pertimeſcas. Si ergo uos cum ſitis mali: noſtis bona dare filiis ueſtris: quāto magis pater ueſter de cælo dabit uobis ſpiritū bonū timētibus ſe? Ac ſi diceret: ſi homines carnales inter bonum qmalū diſcernitis: & nō uultis ut quiſqꝫ ueſtrū de manu ueſtra malū pro bono recipiat: ꝗͣto magis deus qui cūctacōdidit homini: quē ad imaginē ſuam fecit: fideliter ſibi petenti tribuet bona? Ignē ueni mittere in terrā: & quiduolo niſi ut accendatur? quid hoc loco ignē niſi ſpiritū ſanctū intelligimus: quē dominus in terrā miſit: ut urauitia & peccata: & accendat per charitatem atqꝫ illuminet:Petri Pauli uergerii Iuſtinopolitani ſermo de laudibus ſancti Hieronymi preſbyteri habitus ī anniuerſarionatalis eius..CXVIIIAnctiſſimū doctorē fidei noſtræ Hieronymū: cuius dies ſolēnis adeſt: ita mihi dari cupio recte laudare: ut in eo laudādo laudē ipſe meā nō quætā. Sed ſit ei quēadmodū ſermo: ita & mens ꝓpria intentione dedicata: ꝗͣꝗͣ quid ſperandū ſit laudis locuturo non uideo: ubi magnitudine reꝝ eloq̄ntiæuis omnis obruit̉: & excellentiæ meritoꝝ omnis īpar eſt ſermo. Me uero minime oīum ſperare id conuenit: a-ſiquid taliū mentē ſubeat: plane deſipio: qui cū obire quotannis munus hoc laudū ſoleo: ſemꝑ tamen poſtea ꝗͣIcœpi: ita deinceps ꝑ annos affectus ſum: ut augeri mihi deſideriū ſentiā: minui facultatē. Euenit aūt hoc fortaſſe: ſiue ꝙ nōdū ſatis ſint mihi uires ingenii mei ꝑpenſæ: qui ſubire tanti oneris cauſā non uerear: qd̓ quantūſit: & ītellexi tātiſper dudū: & indies ꝑſpicio magis: ſiue ꝙ illius merita apud plurimos quidē diligēter paꝝ aīaduerſa: a me uero etiā ſūmo ſtudio cōſiderata: quo magis eluceſcunt: eo magis affectū mētis alliciunt: & a cōſeq̄ndi ſpe ingenii acumē magis magiſqꝫ deterrent. Siue ꝙ præ deſiderio meo ſtudioqꝫ religionis in illū: tāto mihi retardari facultas uidet̉ ingenii: qͣto præcurrit ſtudiū uoluntatis. Quaꝝ equidē reꝝ ut ſubeſſe utrāqꝫ primarumnō nego: ita adeſſe poſtremā magnoꝑe mihi cupio. Nā officio quidē ille meo aut cuiuſꝗͣ alterius in reddendisde ſe laudibus nihil indiget: ac nō delectari opinor niſi boni profectuſqꝫ noſtri gratia: cū ꝑ ſe ipſe infinito ꝓpriebono in beata illa æternaqꝫ uita fruat̉: deuotione uero cultu religione pietate ac fide: cū ī hunc: tum in reliquo-cælites nos ipſi noſtra cauſa indigemus. Atqꝫ ī primis ego qui meritis huius ſancti glorioſi: multa magnaqꝫ ſæ-penumero beneficia apud deū īmortalē conſecutū manifeſta fide me deprehēdi: & difficillimis tēporibus fuiſe de grauiſſimis periculis eius ope atqꝫ īterceſſione liberatū. Quod ſi ante hac deuꝯtionis ullū ſtudiū a me debebat̉: multo certe nunc amplius adhibendū eſt mihi: ut parentis nuprime diē functi: qui erat deuotiſſimus ti-bi ſancte pater Hieroyme uicē hic referā: cuius apud te præces mea cauſa plurimū ualuiſſe ſum crebro expertus: ut quēadmodū præclari huius inſtituti familiariſqꝫ deuotionis diſcipulus uiuentis fui: ita & ei quoqꝫ defuncto ſim hæres: & quod mihi patrociniū in illo erat: nunc omne ſit in meipſo: ꝗͣꝗͣ eū confido tuis meritis atqꝫ pracibus: præterea ꝙ rectus homo erat: & timens deū: excedentē ex hac luce in ea loca dedudctū: ubi a te & per temulto facilius cōſequi: quiduis poſſit. Quod igit̉ ad me attinet: quēadmodū deuotio animi & ſeruanda & augmētanda eſt: ita munus hoc annuū reddendaꝝ laudū nullatenus negligendū: in quo qualiſcūqꝫ ſit ſermo: dūmens ſit integra: ac penitus illi deuota: non magni faciendū arbitror: ꝙ in eū magis eſſe gratus cupio ꝗͣ diſertus.Nec me fallit: eum qui laudare quempiam ex illuſtribus accedat: maxime uero ꝙ ad rem diuinam attineat: debere & ipſum quoqꝫ laude dignum eſſe: labeqꝫ omni carere: ne dicentis uitam reprehendat oratio. Verbiſqꝫ ſpecioſis mores ſordidi fidem abrogent. Quod ut in me non ſit: boni tamen piiqꝫ ingenii ſolet eſſe argumentumlaudare ſtudioſe uirtutem: & rebus ſacris cultum adhibere præcipuum. Quod ſi ex me quiſpiam quærat: quāhuius ſancti glorioſi primā potiſſimāqꝫ laudem exiſtimē: hanc ſcilicet incōtanter reſpondebo: ꝙ meo quidē iudicio nō poſſit dignę humano ore laudari: deinde ꝙ in unoquoqꝫ genere laudū eaꝝ: quæ ad doctū rectūqꝫ ho-minē: ac plane religiſiſſimū chriſtianū pertinent: laudari eximie de ſingulis poteſt: ꝙ ſi iam in eo laudando copero litteraꝝ peritiā cōmemorare: diuerſaꝝ experiētiā linguaꝝ: orationis facundiā: rectos fabulaꝝ ſenſus: mutam hiſtoriaꝝ memoriam: naturaliū rerum cognitionē: moraliūqꝫ ſermonū: tum uero ſcripturæ ſacræ ueræqꝫtheologiæ perceptionem: non uidebor forſitā aliquid magnum dicere. Quod hæc ipſa malis etiā hominibuspoſſunt aduenire: neqꝫ enī iſta bonos faciunt: ſed eruditos. Aut ſi præterea continentiā: fortitudinē: prudentiāconſtantiā: manſuetudinē: patientiā: benignitatēqꝫ in illis laudibus recognouero: nec ſic quidem forſitā magnopere eum ornare iudicabor: ꝙ & his uirtutibus plurimi gentiliū præditi fuere: ſūtqꝫ hæ laudes: ut debitæ quidēuiro bono: ita plane non propriæ homini chriſtiano: poſtremo ſi fidem conſtantem: ſpē certam: charitatē intiſam: omnēqꝫ ſanctimoniā & cerimoniaꝝ cultum: religioniſqꝫ ſtudiū demonſtrauero: nec ſic quoqꝫ fortaſſis laus erit eximia: ꝙ hæc ipſa debet unuſquiſqꝫ de ſe rectus fideliſqꝫ chriſtianus exhibere. At uero ſi hæc omnia & q̄cūqꝫ his nominibus aut omnino uirtutis nomine continetur in eo fuiſſe uniuerſa cōteſter: eaqꝫ ipſa non mediocriter aut uulgari quodā ſūmotenus modo: ſed excellentiſſime atqꝫ incōparabiliter affuiſſe conſtet nōne hoc diuinum quiddam in homine uideri neceſſe eſt? Ego ſane cum trita iſta uulgo uocabula eruditionem: eloquen-tiam: fortitudinem: prudentiam: fidem: ac charitatem & cætera huiuſmodi cōmemoro: talia quædam dicere mihi uideor: qualia ſolent in cōmuni hominum uita reperiri: & non eminentiſſimas illas uirtutes quas in excellertiſſimis uiris paucis illis quidem omni ætate fuiſſe conſtat. Quam ob rem ægre ferre ſoleo: & latinæ orationidignari: ꝙ propriis atqꝫ exquiſitis nominibus exquiſitiſſimas laudes efferre non licet: quæ tantum pene a com-munibus diſtant uirtutibus: quantum ferme uirtus a uitio. Verum quod orationi deeſt: oro ſuppleat audien-tis intellectus: & non quod dicam: ſed quod dicere uelim accipiat. Quod & hinc quoqꝫ licebit intelligere.nam ſolent pauca horum aut ſingula quædam: dum intenſo gradū cupiam adſunt: magnum uirum conſti-tuere: admirabiliſqꝫ excellentiæ eum uideri: qui plura ex his ſit aſſecutus. Quid ergo his debet exiſtimari:.clxxiiii.