Sed quid ego tanꝗͣ oblitus cui loquor: doctori ſimilis factus ſum: cū propoſuerim ꝗd abs te diſcere uelim? Seqquia de peccatoꝝ parilitate: unde ad id quod aiebā incidit qͣſtio: examinādā tibi ſententiā meā promere ſtaturam: iam eā tandē aliꝗͣdo concludā. Quia & ſi ueꝝ eſt: eū qui habet unā omnes habere uirtutes: eū qui unā nōhabet: nullā habere: nec ſic peccata ſunt paria: quia ubi uirtus nulla eſt: nihil quidē rectū eſt: nec tamē ideo nōprauo prauius eſt: diſtortoqꝫ diſtortius. Si aūt: quod puto eſſe uerius: ſacriſqꝫ litteris cōgruentius: ita ſūt animaintentiones: ut corporis mēbra: nō ꝙ uideant̉ locis: ſed ꝙ ſentiant̉ affectibus: & aliud illuminat̉ amplius: aliuominus: aliud omnino caret lumine: & tenebroſo inumbrat̉ obſtaculo: ꝓfecto ita ut quiſqꝫ illuſtratione piæ charitatis affectus eſt: in alio actu magis: in alio minus: in aliquo nihil: ſic poteſt dici habere aliā: & aliā non haberealiā magis: aliā minus habere uirtutē. Nā & maior eſt in iſto charitas: ꝗͣ in alio: recte poſſumus dicere: & aliquain iſto: nulla in illo: quantū ꝑtinet ad charitatē: quæ pietatis eſt: & in ipſo uno homine ꝙ maiorē habuit pudicitiā: qͣ patientiā: & maiorē hodie ꝗͣ heri: ſi ꝓficit: & adhuc non habeat continentiā: & habeat non paruam miſericordiā: & ut generaliter breuiterqꝫ cōplectar: quā de uirtute habeā notionē: quod ad recte uiuendū attinet: uir-tus eſt charitas: qua id quod diligendū eſt: diligit̉. Hæc in aliis maior: in aliis minor: in aliis nulla eſt. Pleniſſimauero quæ iā non poſſit augeri: ꝗͣdiu hic homo uiuit eſt ī nemine. Quādiu aūt augeri poteſt: profecto illud: ꝗdminus eſt: qͣ debet ex uitio eſt. Ex quo uitio nō eſt iuſtus in terra ꝗ faciat bonū & non peccet. Ex quo uitio nō iuſtificabitur in cōſpectu dei omnis uiuēs. Propter quod uitiū: ſi dixerimus: quia peccatū nō habemus: noſmetipſos ſeducimus: & ueritas in nobis nō eſt: propter quod etiā: quantūlibet profecerimus: neceſſariū eſt nobis dicere: dimitte nobis debita noſtra: cū iam oīa in baptiſmo dicta: facta: cogitata: dimiſſa ſint. Quid itaqꝫ qui recteuidet: unde & quando & ubi ſperanda ſit illa profectio cui nō ſit: qd̓ adiici poſſit? Si aūt præcepta nō eſſent nōutiqꝫ eſſet: ubi ſe homo certius inſpiceret: & uideret: unde auerteret̉: quo conaret̉: quare gratularet̉ quid præcaretur. Magna eſt ergo utilitas præceptoꝝ: ſi libero arbitrio tantū detur: ut gratia dei amplius honoret̉. Quæ ſiita ſe habēt: unde fiet oīum reus: ſi in uno offendat: qui totā legē ſeruauerit? An forte quia plenitudo legis char-tas eſt: quæ deus proximuſqꝫ diligit̉: in quibus præceptis charitatis tota lex pendet & prophetæ: merito ſit reu-oīum: qui cōtra illā facit: in qua pēdēt oīa? Nemo aūt peccat niſi aduerſus illā faciendo: ꝗa nō adulterabis: nonhomicidiū facies nō furaberis: non cōcupiſces: & ſiquod eſt aliud mandatū: in hoc ſermone recapitulat̉: in eo ꝙdiligis proximū tuū tanꝗͣ teipſū. Dilectio ꝓximi malū non operat̉. Plenitudo aūt legis charitas. Nemo aūt diligit proximū: niſi diligens deū: & hoc ꝗͣtū poteſt: proximo īpendat: quē diligit tanꝗͣ ſeipſū: & ut ille diligat deūque ſi ipſe nō diligit: nec ſe nec proximū diligit. Ac ꝑ hoc qui totā legē ſeruauerit: ſi in uno offenderit fit oīum reus: quia cōtra charitatē facit: unde tota lex pēdet. Reus itaqꝫ fit oīum: faciendo cōtra eā: in qua pēdent oīa. Cu-ergo non dicant̉ paria peccata? An forte quia magis facit cōtra charitatē: qui grauius peccat: minus qui leuiusEt hoc ipſo quod admittit: ſit quidē oīum reus: ſed grauius peccans uel ī pluribus peccans magis reus. Leuiuꝫaūt uel in paucioribus peccans minus reus: tanto maiore ſcilicet reatu ꝗͣto amplius: tāto minore quanto minuspeccauerit: tamē etiā ſi in uno offenderit reus eſt: quia cōtra eā facit: in qua pendēt omnia. Quæ ſi uera ſūt: eomodo & illud abſoluit̉ quod ait homo etiā apoſtolicæ gratiæ. In multis enī offendimus oēs. Omnes enī offen-dimus: ſed alius grauius: alius leuius. Quāto quiſqꝫ grauius leuiuſqꝫ peccauerit: tāto in peccato cōmittēdo maior: quāto in diligēdo deo & proximo minor. Et rurſus tāto minor in peccati ꝑpetratione: quāto maior in dei &ꝓximi dilectione. Tāto itaqꝫ plenior iniquitatis: quāto inanior charitatis. Et tūc ꝑfecti ſumus in charitate: quādo nihil reſtat ex infirmitate. Nec ſane quantū arbitror putandū eſt leue eſſe peccatū ī perſonaꝝ acceptione habere fidē domini leſu chriſti: ſi illā diſtantiā ſedendi ac ſtandi ad honores eccleſiaſticos referamus. Quis enimferat eligi diuitem ad ſedem honoris eccleſiæ contempto paupere inſtructiore atqꝫ ſanctiore? Si autē de quoti-dianis conſeſſibus loquitur: quis non hic peccat: ſi tamen peccat: niſi cū apud ſe ipſū intus ita iudicat: ut ei tantomelior quanto ditior illo uideatur. Hoc enim uidetur ſignificaſſe eum dicit. Nōne iudicatis apud uoſmetipſos& facti eſtis iudices iniquaꝝ cogitationum. Lex itaqꝫ libertatis lex charitatis eſt: de qua dicit: ſi tamen legem ꝑfcitis regalem ſecundum ſcripturas: Diliges proximum tuum ſicut teipſum: benefacitis. Si autem perſonas accipitis: peccatum operamini: redarguti a lege tanꝗͣ tranſgreſſores. Et poſt illam ſententiam ad intelligendum diſficiſſimam de qua ſatis dixi: quod eſt̓ dicendum putaui eandem legem libertatis cōmemorans: ſic loquamini inquit: & ſic facite: ſicut per legem libertatis incipientes iudicari. Et quoniam quid paulo ante dixerit nouit: quo-niam in multis offendimus omnes: ſuggerit dominicam tanꝗͣ quotidianam quotidianis: & ſi leuioribus tameruulneribus medicinam. Iudicium enim inquit ſine miſericordia illi: qui non facit miſericordiam. Hinc enim &dominus dimitte inquit: & dimittetur uobis. date: & dabitur uobis. Superexaltat autem miſericordia iudicium.non enim eſt aduerſo iudicio: ſed ſeperexaltat? quia plures per miſericordiam colliguntur. Sed qui miſericordiam præſtiterūt (Beati enim miſericordes: quia ipſis miſerebitur deus) & hoc utiqꝫ iuſtum eſt: ut dimittatur eisquia dimiſerunt: & detur eis: quia dederunt. Ineſt quippe deo & miſericordia iudicanti: & iudicium miſeranti.propter quod ei dicitur. Miſericordiam & iudicium cantabo tibi domine. Nam quiſquis uelut nimium iuſtusiudicium ſine miſericordia quaſi ſecurus expectat: irā iuſtiſſimam prouocat quam timens ille dicit. Ne intresin iudiciū cū ſeruo tuo. Vnde dicitur populo cōtumaci. Quid uultis mecū iudicio cōtendere? Cū enim rex iu-Itus ſederit in throno: quis gloriat̉ caſtū ſe habere cor? Aut quis gloriabit̉ mundū ſe eſſe a peccato? Quæ igitſpes eſt: niſi ſuperexaltet miſericordia iudiciū? Sed erga illos ꝗ miſericordiā fecerunt: ueraciter dicendo: Dimitte nobis: ſicut & nos dimittimus: & ſine murmuratione dādo: hilarē enī datorē diligit deus. Deniqꝫ ſanctus lacobus iam ex iſto loco de miſericordiæ operibus loquitur: ut quos uehementer illa ſententia terruerat conſoletu