non ſic reſcribente: ego propter nimiā ſtultitiam meā lædi poſſe putatus ſum: hoc ipſo læſiſti plane ꝙ de me itaſenſiſti. Sed nullo modo tu me: quē nunꝗͣ talē exꝑtus es: temere talē crederes: ꝗ litteraꝝ meaꝝ exēplaribus: etiācū ſtilū meū noſſes: temere credere noluiſti. Si enī nō īmerito uidiſti me: iuſte expoſtulatuꝝ fuiſſe ſi temere crederes eſſe litteras meas: quæ non eſſent meæ: ꝗͣto iuſtius expoſtularē meipſū temere putatū talē: qualē me nonnoſſet: qui putauiſſet? Nequaꝗͣ ergo ita prolabereris: ut te nō reſcribēte quo læderer: me tamen exiſtimares ni-mis īſcipientē etiā tali tuo reſcripto lædi potuiſſe. Reſtat igit̉: ut lædere me ſcribēdo diſponeres: ſi certo docu-mento meas eſſe illas litteras noſceres. Atqꝫ ita quia nō credo ꝙ iniuſte me lædendū putares: ſuꝑ eſt ut agnoſcāpeccatū meū: ꝙ prior te illis litteris læſerim: quas meas eſſe negare non poſſū. Cur itaqꝫ conor contra fluministractū: ac non potius ueniā peto? Obſecro ergo te ꝑ manſuetudinē Chriſti: ut ſi te læſi: dimittas mihi: nec me uciſſim lædendo malū pro malo reddas. Lædes aūt me: ſi mihi tacueris errorē meū: quē forte inueneris in factisuel dictis meis. Nā ſi ea in me reprehendis: quæ nō reprehendēda ſunt: te potius lædis: ꝗͣ me: quod abſit a moribus & a ſancto propoſito tuo: ut hoc facias uolūtate lædendi: culpans in me aliquid dente maledico: ꝙ mēte ueridica ſis non eſſe culpandū. Ac per hoc aut beniuolo corde arguas etiā ſi caret delicto: quod arguendū putas.aut paterno affectu mulceas: quē abiicere nequeas. Poteſt enī fieri: ut tibi uideat̉ aliud ꝗͣ ueritas habet: dum tamen aliud abs te non fiat ꝗͣ charitas habet. Nā & ego amiciſſimā reprehenſionē tuā grauiſſime accipiā etiamſi reprehendi non meruit: quod recte defendi poteſt: ut agnoſcā ſimul & beniuolentiā tuā & culpā meā: & qͣtūdominus doniat: in alio gratus: in alio emendatus īueniar. Quid ergo fortaſſe dura: ſed certe ſalubria uerba tuatanꝗͣ ceſtus Entelli ꝑtimeſcā? Cædebat̉ ille: non curabatur: & ideo uincebatur: non ſanabat̉. Ego aūt ſi medici-nalem correptionē tuā tranquillus accepero: nō dolebo. Si uero infirmitas uel humanitas mea etiā cum ueraciter arguor: non poteſt niſi aliquātulū contriſtari: melius tumor capitis dolet cū curatur: ꝗͣ dū ei parcit̉ nō ſanatur. Hoc eſt enī quod acute uidit: qui dixit utiliores eſſe plærūqꝫ inimicos iurgantes: ꝗͣ amicos obiurgare metuētes. Illi enī dum rixant̉: dicunt aliꝗͣdo uera quæ corrigamus. Iſti aūt minorē ꝗ oportet: exhibent iuſticiæ libertatem: dum amicitiæ timent exaſꝑare dulcedinē. Quapropter ſi: & bos ut tibi uideris: laſſus ſenectute corporis:nō uigore animi: tamen in area dominica fructuoſo labore deſudans: ecce ſū: ſiquid peperā dixi: fortius fige pedem. Non mihi eſſe debet moleſtū pondus ætatis tuæ: dūmodo conterat̉ palea culpæ meæ. Proinde illud ꝗdin extremo epiſtolæ tuæ poſuiſti: cū magni deſiderii ſuſpirio uel lego uel recolo: utinā inquis mereremur complexus tuos: & collatione mutua uel doceremus aliqua: uel diſceremus. Ego aūt dico: utinā ſaltē propinquis litteraꝝ locis habitaremus: ut ſi nō poſſent miſceri noſtra eloquia: litteræ poſſent eſſe crebriores. Nunc uero tātolocoꝝ interuallo abſumus a ſenſibus noſtris: ut de illis uerbis apoſtoli ad galathas: iuuenē me ſcripſiſſe memi-neri: & ecce iā ſenex necdū reſcripta meruerim: faciliuſqꝫ ad te exēplaria epiſtolæ meæ ꝑuenerint: neſcio qua occaſione proueniēteꝫ: ꝗͣ ipſa epiſtola me curante. Homo enī qui eā tunc acceperat: nec ad te ꝑtulit: nec ad me retulit. Tantæ aūt mihi ī litteris tuis: q̄ in manus noſtras ꝑuenire potuerūt: apparēt res: ut nihil ſtudioꝝ meorunmallē ſi poſſe: ꝗͣ inhærere lateri tuo. Q uod ego ꝗa nō poſſū: aliquē noſtroꝝ in domino filioꝝ erudiēdū nobisad te mittere cogito: ſi etiā de hac re tua reſcripta meruero. Nā neqꝫ ī me tantū ſciētiæ diuinaꝝ ſcripturaꝝ eſt:aut eſſe iā poterit: quantū ineſſe tibi uideo: & ſiꝗd ī hac re habeo facultatis: utcūqꝫ īpendo populis dei. Vacar-aūt ſtudioſis diligētius ꝗͣ quæ populi audiunt īſtruendis ꝓpter eccleſiaſticas occupationes oīno nō poſſū. Neſcio qͣ ſcripta maledica ſuꝑ tuo noīe ad Africā ꝑueniſſe audiuimus. Accepimus tamen: ꝙ dignatus es mittere: ilis refpondēs maledictis: quo ꝑlecto fateor multū dolui: inter tā charas familiareſqꝫ ꝑſonas: cūctis pene eccleſiis notiſſimo amicitiæ uinculo cōpulatas: tantū malū extitiſſe diſcordiæ. Et tu quidē quantū tibi modereris: quātūqꝫ teneas aculeos īdignationis tuæ: ne reddas maledictū pro maledicto: ſatis ī tuis litteris eminet. Verūtamēeas ipſas cū legiſſē: cōtabui dolore: & obrigui timore: ꝗd de me illa facerent: q̄ in te ille ſcripſit: ſi ī manus measforte ueniſſent. Ve mūdo ab ſcādalis: ecce fit ecce prorſus īplet̉: quod ueritas ait: quoniā abūdabit iniꝗtas: refrgeſcet charitas multoꝝ. Quæ ſibi enī iā fida pectora tuto refundant̉; In cuius ſenſu tuto ſe proiiciat ſecura dilectio? Quis deniqꝫ amicus nō formidet̉: qͣſi futurus inimicus: ſi potuit inter Hieronymū & Ruffinū hoc: qd̓nos plangimus exoriri? O miſera & miſeranda conditio. O infida in uoluntatibus amicoꝝ ſcientia præſentiumubi nulla eſt præſcientia futuroꝝ. Sed quid ad hoc alteri de altero gemendū putē: quādo nec ipſe quidē ſibi homo eſt notus in poſteꝝ? Nouit enī utcūqꝫ uix forte nunc qualis ſit: qualis autē poſtea ſit futurus ignorat. Hæ-porro nō tantū ſcientia qualis quiſqꝫ ſit: ueꝝ etiā præſcientia qualis futurus ſit ſi eſt in ſanctis & beatis angelisquomodo fuerit beatus diabolus aliquando cū adhuc angelus bonus eſſet: ſciens futurā iniquitatē ſuā: & ſempiternū ſuppliciū: omnino non uideo: de qua re ſi tamen eā noſſe opus eſt uellē audire quid ſentias. Vide quidfaciant terræ ac maria: quæ nos corporaliter dirimunt: ſi hæc epiſtola mea quā legis: ego eſſem: iā mihi diceresquod quæſiui. Nunc uero quando reſcribes? quando mittes? quando ꝑueniet? ꝗͣdo accipiā? Et tamē utinā quādocūqꝫ fiat: quod tā cito fieri nō poſſe: ꝗͣ uolumus: quāta poſſumus tolerātia ſuſtinemus. Vnde recurro ad illauerba epiſtolæ tuæ dulciſſima: ſanctiqꝫ deſiderii pleniſſima: & ea facio uiciſſim mea: utinā mereremur cōple.xus tuos: & collatione mutua uel doceremus aliqͣ: uel diſceremus: ſi tamen eſſe ullo modo poſſet: ꝙ ego te doce-rē. In his aūt uerbis non iā tuis tantū: ſed etiā meis ubi delector: & reficior & ipſo ꝗͣuis pendente: & non attingente: utriuſqꝫ noſtrū deſiderio: non parua ex parte conſolor: ibi rurſus acerrimis doloꝝ ſtimulis fodior: dū cogitointer nos: quibus deus hoc ipſū: quod uterqꝫ noſtrū optauit largū ꝓlixūqꝫ conceſſerat: ut cōiunctiſſimi & familiariſſimi mella ſcripturaꝝ ſanctarum pariter lāberetis: ſic tantæ amaritudinis irrepſiſſe perniciem: quādo nōubi: non cui: non homini formidandam: cum eo tempore: quo abiectis iam ſarcinis ſæcularibus iam expediti.