cti ſumus in babylonē lege peccati: qd̓ in mēbris nr̄is morabat̉. Cūqꝫ uideret̉ extrema deſperatioīmo aperta cofeſſio oēm hoīem diaboli laqͣis irretiri: cōuerſus in ſe apoſtolus: īmo hō ſub cuius ꝑſona apoſtolus loq̄bat̉: agitgr̄as ſaluatori: ꝙ redēptus ſit ſāguine eius: & ſordes in baptiſmo depoſuerit: & nouū chriſti aſſūpſerit ueſtimentum: & mortuo ueteri hoīe natus ſit hō nouus: qui dicat. Miſer ego hō: quis me liberabit de corpore mortis hu-ius? Gr̄a dei ꝑ leſū chriſtū dominū noſtrū. Quod ſicui nō uidet̉ ſub ꝑſona ſua hoc apoſtolū de alijs dicere: exponat: quomō Daniel quē iuſtū fuiſſe nouimus: quaſi de ſe dicat cū pro aliis depræcat̉. Peccauimus: iniqͥ fecimus: iniuſte geſſimus: īpie egimus: & receſſimus ac declinauimus a mādatis & iudiciis tuis: & nō audiuimus ſeruos tuos ꝓphetas: qui locuti ſūt in noīe tuo ad reges nr̄os & principes & pr̄es: & ad oēm populū terræ. Tibi domine iuſticia: nobis aūt cōfuſio. Illud quoqꝫ qd̓ in trigeſimo primo pſalmo dr̄. Peccatū meū cognitū tibi feci: &iniquitatē meā nō abſcōdi. Dixi cōfitebor aduerſū me iniuſticiā meā domino: & tu remiſiſti impietatē peccatmei. Pro hac orabit ad te oīs ſanctus in tēpore opportuno: nō Dauid & iuſto uiro: & ut ſimpliciter loquar: prophetæ: cuius uerba narrantur: ſed peccatori congruit. Cūqꝫ iuſtus ſub ꝑſona pœnitentis talia profudiſſet: a deomeretur audire. Intelligere te faciam: & docebo te in uia hac qua ambulabis: confirmabo ſuper te oculos meosIn trigeſimo quoqꝫ ſeptimo pſalmo: cuius titulus eſt in cōmemorationē: ut doceat nos ſemper peccatorum noſtroꝝ memores eſſe debere: & agere pnīam: tale quid legimus. Non eſt pax oſſibus meis a facie peccatoꝝ meorū. Quoniā iniꝗtates meæ eleuatæ ſūt ſuꝑ caput meū: quaſi onus graue grauatæ ſūt ſuꝑ me. Corruptæ ſunt &putruerūt cicatrices meæ: a faciæ inſipiētiæ meæ. Afflictus ſū & īcuruatus ſū uſqꝫ ad finē. Totus hic apoſtoli locus: & in ſuꝑioribus & in cōſeq̄ntibus: īmo oīs epiſtola eius ad romanos nimiis obſcuritatibus inuoluta eſt: ut ſiuoluero cūcta diſſerere: nequaꝗͣ mihi unus liber: ſed magna & multa erūt ſcribenda uolumina.¶ Q uare apoſtolus Paulus in eadē ad Romanos ſcribit epiſtola: Optabā ego ipſe anathema eſſecpōpro fr̄ibus meis ac ꝓpinꝗs meis iuxta carnē: ꝗ ſūt iſrael: quoꝝ adoptio & gloria & teſtamētū & legis latio & cultus d̓repromiſſiōes: quoꝝ pr̄es & ex ꝗbus ē chriſtus iuxta carnē: ꝗ ſuꝑ oīa dei benedictus ī ſæcula amē. .XCII.E uera ualida q̄ſtio: quō apoſtolus ꝗ ſupra dixerat. quis nos ſeparabit a charitate chriſti? tribulatioan anguſtia? an perſecutio? an fames? an nutidas? an periculū? an gladius? Et rurſum: confido aūtquia neqꝫ mors: neqꝫ uita: neqꝫ angeli: neqꝫ principatus: neqꝫ præſentia: neqꝫ futura: neqꝫ fortitudoneqꝫ excelſa: neqꝫ profundū: neqꝫ alia creatura poterit nos ſeparare a charitate dei: quam habemusin chriſto leſtr dōmino nr̄o: nunc ſub iureiurando confirmet & dicat: ueritatē dico in chriſto leſu: non mentiorteſtimonium mihi prohibēte conſcīa mea in ſpiritu ſancto: quoniā triſtitia eſt mihi magna: & continuus dolorcordi meo. Optabā enim anathema eſſe a chriſto pro fratribus meis & propinquis iuxta carnē: & reliqua. Si. n.in deū tātæ eſt charitatis: ut nec metu mortis nec ſpe uitæ nec perſecutiōe nec fame nec nuditate nec ꝑiculo necgladio poſſit ſeparari a charitate eius: & ſi angeli quoqꝫ & ptātes & uel præſentia uel futura & oēs cæloꝝ forti-tudines & excelſa pariter ac profunda & uniuerſa ſimul creatura ei ingruat: qd̓ nequaꝗͣ pōt fieri: tamen nō ſeparetur a charitate dei: quā habet in chriſto leſu. Quæ eſt iſta tāta mutatio: īmo inaudita prudētia: ut pro chari-tate chriſti nolit hr̄e chriſtū? Et ne forſitā nō credamus: iurat & cōfirmat in chriſto: & cōſcīæ ſuæ teſtē īuocat ſpiritū ſanctū: ſe hr̄e triſtitiam: & nō leuem ac fortuitā: ſed magnā & īcredibilē: & habere dolorē ī corde: nō qui achorā pungat & tranſeat: ſed qui iugiter in corde ꝑmaneat: Quo tendit iſta triſtitia? Ad quid proficit inceſſabilis dolor? Optat anathema eſſe a chriſto: & perire: ut alij ſalui fiant: Sed ſi conſideremus Moyſi uocem: rogan-tis deuni pro populo iudæoꝝ atqꝫ dicentis. Si dimittis eis: peccatum ſuum dimitte. Si autē nō uis: dele me de li-bro tuorquem ſcripſiſti: perſpiciemus eundem & Moyſi & pauli apud creditum ſibi gregem affectum. Paſtoenim bonus ponit aīam ſuam pro ouibus. Merceynarius autem cum uiderit lupum uenientem: fugit: quia nonſunt eius oues. Et hoc ipſum eſt dicere. Optabam anathema eſſe a chriſto: & dele me de libro quem ſcripſiſti.Qui enim delentur de libro uiuentium: & eum iuſtis non ſcribuntur: anathema fiunt a domino. Simulqꝫ cerne apoſtolum quantæ charitatis in chriſto ſit: ut pro illo cupiat mori: & ſolus perire: dummodo omne in illumcredat hominum genus: perire autem non in perpetuum: ſed præſētiaꝝ. Qui enim perdiderit animam ſuampro chriſto: ſaluæm eam facit. Vnde & de quadrageſimo & tertio pſalmo aſſumit exemplum: Quoniam propter te mortificamur tota die: reputati ſumus ut oues occiſionis: uult ergo apoſtolus perire carne: ut alij ſaluentur in ſpiritu: ſuum ſanguinem fundere: ut multorum anime conſeruentur. Quod autem anathema īterdumocciſionem ſonet: multis ueteris inſtrumenti teſtimoniis pro bari poteſt. Et ne leuem putemus eſſe triſtitiam &modicam cauſam doloris: iungit & dicit. Pro fratribus meis & propinquis iuxta carnē. Quando propinquosappellat & fratres iuxta carnem in ſpiritua ſe oſtendit alienos. Quorum eſt inquit adoptio quæ ſignificantiusgræce dicitur ῦιοθεσία de quibus quōdā dominus loquebatur. Filius primogenitus meus iſrael: & filios genui& exaltaui. Nunc dicit filii alieni mentiti ſunt mihi: & quoꝝ gloria ut de cunctis gentibus eligeretur in peculiarem populū dei: & quoꝝ teſtamēta: unū in lr̄a alteꝝ in ſpititu: ut qui prius in carne ſeruierunt cerimoniis legisabolitæ: poſtea ſeruirent in ſpiritu mandatis euangelii ſempiterni: Et legis latio ad utrūqꝫ reſpondet: & noui &ueteris teſtamenti: & cultus: ideſt uera religio & promiſſiones: ut quicquid repromiſſum eſt patribus comple-retur in filiis. Et quod omnibus maius eſt: ex omnibus quibus chriſtus de Maria genitus uirgine: ut ſciremusquis iſte ſit chriſtus: cauſas doloris ſui uno ſermone comprehendit: qui eſt ſuper oīa deus benedictus in ſæculaamen. Vt iſte tantus ac talis ab eis non reciperetur: de quoꝝ ſtirpe generatus eſt. Et nihilominus laudat iudicitue ritatem: ne ſententia dei in propinquos & fratres diſplicere uideatur: & uel auſtera eſſe uel nimia: In quibusigitur tanta fuerunt bona: dolet eur nunc tanta mala ſint.q iii .cli