ie: ut metamus benedictionem. Qui enim parce ſeminat: parce & metet.ſenſu accipiendum ſit quod in epiſtola legimus ad Romanos: uix enim pro iuſto quis moritur. Nampro bono forſitan quis audeat mori:Væ hæreſes ex occaſiōe huius teſtimonii: qd̓ nō ītelligunt: diuerſo ꝗdē errore: ſed pari īpietate blaſfemant. Martiō. n. ꝗ iuſtū deū creatorē legis facit: & prophetaꝝ: bonū aūt euangelioꝝ & apoſtoloscuius uult eſſe filiū chriſtū duos ītroducit deos. Alteꝝ iuſtū: & alteꝝ bonum: & pro iuſto aſſerit uenullos uel paucos appetiſſe mortē. Pro bono aūt .i. chriſto īnumerabiles martyres extitiſſe. Porro Arrius iuſtūad chriſtum refert: de quo dictū eſt. Deus iudiciū tuū regida: & iuſticiā tuā filio regis: & ipſe de ſe ī euangelio.Non. n. pater iudicat quēquā: ſed oē iudiciū dedit filio. & ego ſicut audio: ſic iudico: Bonū aūt deū pr̄em: de quoipſe filius confitet̉. Quid me dicitis bonū? Nemo eſt bonus niſi ſolus deur pr̄. Cūqꝫ hucuſqꝫ blaſfemiæ ſuæ deuios calles potuerit īuenire: ī conſequentibus īpingit: & corruit. Quomō .n. pro pr̄e ꝗs audet mori: & pro filiouix morit̉: cum propter nomen chriſti tantus martyrū ſanguis effuſus ſit? Q ui igit̉ ſimpliciter hunc exponi-locū hoc pōt dicere: qd̓ in ueteri lege: ī qua iuſticia eſt: uix pauci īuēti ſūt: ꝗ ſuū fuderit ſanguinē. In nouo aūt inſtrumēto ī quo bonitas eſt: atqꝫ clæmētia: īnumerabiles extiterūt martyres: ſed ex eo ꝗd̓ poſuit forſitā ꝗs etiā audeat mori: & pendulo gradu ſnīam tēperauit: īueniri poſſe nōnullos: ꝗ audeant mori pro euāgelio: oſtēdit nonſic accipiendū: ſed ex ſuꝑioribus & īferioribus ſenſū loci huius debere tractari. Dicens. n. paulus ſe gloriari ī tribulationibus: quia tribulatio patientiā oꝑat̉: patientia: ꝓbationē: probatio uero ſpem: ſpes aūt nō confundit ēex eo certā habebat ꝓmiſſionē: ꝗa charitas dei diffuſa eſt ī cordibus nr̄is ꝑ ſpūm ſanctum qui datus eſt nobisſecundū illud qd̓ deus dixerat ꝑ prophetā. Effundam de ſpū meo ſuꝑ oēm carnē. Mirabatur bonitatem chriſtiꝙ pro īpiis & īfirmis & peccatoribus mori uoluerit: & non opportuno tꝑe: de quo ipſe dicit. Tempore opportunō exaudiui te: & in die ſalutis auxiliatus ſum tui: & rurſum. Ecce nunc tꝑs acceptabile: ecce dies ſalutis. Quādo oēs peccauerūt ſimul inutiles facti ſunt: nō fuit qui faceret bonū: nō fuit uſqꝫ ad unū. Incredibilis ergo bonitas & clæmentia inaudita: mori pro impiis. Vix enim pro iuſto & bono aliquem ſuum ſanguinem fundere cō-tingit metu mortis cuncta torrente: Nam inuenitur inferdum: ut aliquis pro re iuſta bona audeat mori. Charitas aūt dei quā habuit ī nobis hinc maxime cōprobatur: ꝙ cum adhuc pctōres eſſemus: chriſtus pro nobis mortuus eſt: & ſublata eſt de terra uita eius: & pro iniquitatibus populi ductus eſt ad mortē: & portauit peccata nr̄a& tradita eſt in morte aīa illius: & cum iniquis reputatus eſt: ut nos impios: & infirmos: & peccatores: pios & robuſtos & iuſtos faceret. Nonnulli ita interpretantur. Si ille pro nobis īpiis mortuus eſt & pctōribus: qͣto magisnos abſqꝫ dubitatione ulla pro iuſto & bono chriſto debemus occūbere? Iuſtum aūt & bonum non putemus eſſe diuerſum: nec aliꝗnā proprie ſignificare perſonā: ſed abſolute iuſtam rem & bonam: pro qua difficulter in-terdum aliquis inueniri poteſt: qui ſuum ſanguinem fundat.¶Q uid ſibi uult quod ad Romanos ſcribit apoſtolus occaſione accepta peccatum pmādatū operatum eſtin me omnem concupiſcentiam.Pnamus totum teſtimonium: & ſingula chriſti auxilio diſſerentes: quid nobis uideatur ſimplici-er indicemus: nō præiudicantes tuo ſenſui: ꝗd uelis intelligere: ſed nr̄am ſnīam breuiter explicātesQuid ergo dicimus? Lex peccatū eſt? Abſit. Sed peccatū nō cognoui niſi ꝑ legē. Nā cōcupi ſcentiāneſciebā: niſi lex diceret: nō cōcupiſces. Occaſione aūt accepta peccatū per mandatū operatū eſt in me oēm concupiſcentiā. Sine lege. n. peccatū mortuū erat. Ego aūt uiuebā aliquādo ſine lege: ſed ubi uenit mandatū: peccatum reuixit. Ego aut mortuus ſum: & inuentū eſt mihi mandatū: qd̓ erat ad uitā: hoc eſſe ad mortē. Peccatū enoccaſione accepta ꝑ mandatū ſeduxit me: & ꝑ illud occidit: itaqꝫ lex quidē ſancta: & mandatū ſanctū & iuſtū &bonum. Quod ergo bonum eſt mihi mors eſt? abſit: ſed ut peccatū appareat peccatum per bonum mihi oꝑatum eſt mortē: ut fiat ſupra modum peccans peccatū ꝑ mandatum. Scimus aūt quia lex ſpiritalis eſt: ergo autēcarnalis ſum uenūdatus ſub peccato: quod enim operor ignoro. Non enim quod uolo hoc ago: ſed quod odi il-Iud facio: Si aūt quod uolo hoc facio: conſentio legi: quia bona eſt. Nunc aūt iam non ego operor illud: ſed qdhabitat in me peccatum. Scio enim ꝙ non habitat in me: hoc eſt in carne mea bonum: uelle enim adiacet mihiproficere aūt bonum nequaꝗͣ. Nō enim qd̓ uolo facio bonum: ſed qd̓ nolo malum hoc ago. Si aūt qd̓ nolo egohoc facio: iam non ego operor illud: ſed qd̓ inhabitat in me peccatum. Inuenio igitur legem uolenti mihi facerebonum: quia mihi malum adiacet. Condelector enim legi dei ſecundū interiorē hoīem. Video aūt aliam legē imembris meis repugnantem legi mentis meæ: & captiuum me ducentē in lege pctī: quæ eſt in membris meisInfœſix ego hō quis me liberabit de corpore morfis huius? Gratia dei per Ieſum chriſtum dominum noſtrum.Quomodo medicina non eſt cauſa mortis: ſi oſtendat uenena mortifera: licet his mali hoīes abutātur ad mo-teui: & uel ſe interficiant: uel inſidientur inimicis. Sic lex data eſt: ut peccatoꝝ uenena monſtraret: & hoīem maſe libertate ſua abutentem: qui prius ferebatur improuidus: & per præcipitia labebatur: freno legis retineat: &compoſitis doceat incedere greſſibus: ita ut ſeruiamus in nouitate ſpūs & nō in uetuſtate lr̄æ: ideſt uiuamus ſubpfæcepto: qui prius in modum brutoꝝ anīalium dicebamus: manducemus & bibamus: cras enim moriemurquod ſi ſubintrante lege: quæ docet quid facere: & prohibet quid non facere debeamus: uitio nr̄o & incontinentia feramur contra ſcita legalia: uidetur lex cauſa eſſe peccati: quæ dum prohibet concupiſcentiam: quodāmōeam inflāmare cognoſcitur. Sæcularis apud græcos ſententia eſt: Quicꝗd licet minus deſiderat̉: ergo econtrario quicꝗ nō licet: fomentum accepit deſiderii. Vnde & Tullius de parricidaꝝ ſuppliciis apud atheniēſes: So-ionē ſcripſiſſe negat: ne nō tā ꝓhibere ꝗͣ cōmouere uideret̉. Igit̉ lex apud cōtēptores: & legū præcepta calcātesq ii .cliii.