mus. Cūqꝫ teſtimonia ꝓpoſuiſſet: quibus duplex uocatio prædicitur: & gentiū & populi iudæoꝝ trāſit ad coh-rentē diſputationē: & iccirco dicit: gētes q̄ nō ſectabātur iuſticiā: apprehēdiſſe iuſticiā: quia nō ſuꝑbierint: ſedchriſtū crediderint. Iſraelis aūt magnā partē ideo corruiſſe: quia offēderit in lapidē offēſionis: & petrā ſcādali-& ignorauerit iuſticiā dei: & q̄rēs ſuā ſtatuere iuſticiā: iuſticiæ dei q̄ chriſtus eſt ſubiici noluerit. Legi in cuiuſdācōmētariis ſic reſpōdiſſe apoſtolū: ut magis īplicauerit ꝗͣ ſoluerit q̄ſtionū. Ait enī ad id qd̓ ꝓpoſuerat: Quid eigo dicemus? Nūquid iniquitas apud deū? Et nō eſt uolētis neqꝫ currētis: ſed miſerētis dei: & cuius uult miſere.tur: & quē uult indurat deus: & uolūtati eius quis pōt reſiſtere? Sic apoſtolū reſpondiſſe. O hō qui terra & cinises: audes facere q̄ſtionē deo: & uas fragile atqꝫ teſtaceū: rebellas cōtra figulū tuū? Nūquid figmentū pōt dicereei: qui ſe finxit: qͣre me ſic feciſti? Aut nō habet poteſtatē figulus luti ex eadē maſſa facere aliud quiddāuas ī honorē: aliud ī contumeliā. Aeterno igit̉ ſilētio cōticeſce: & ſcito fragilitatē tuā: & deo non moueas q̄ſtionē qui fecit quod uoluit: ut in alios clæmens: in alios ſeuerus exiſteret.¶ Quid ſit quod apoſtolus ſcribit ad Corinthios in ſecunda epiſtola. Aliis odor mortis in mortem: alius odor.LXXXI.ritæ in uitam: & ad hæc quis tam idoneus:Otū loci huius capitulū ꝓponamus: ut ex præcedētibus & ſeq̄ntibus poſſint intelligi media quæ exlutroqꝫ cōtexta ſunt. Cū ueniſſē ait Troadē ꝓpter euāgeliū chriſti: & oſtiū mihi aꝑtū eſſet ī dominonō habui requiē ſpiritui meo: eo ꝙ nō inueneri Titū fratrē meū: ſed uale faciēs eis: ꝓfectus ſū in Macedoniā. Deo aūt gr̄as qui ſemꝑ nos triūphat in chriſto ieſu: & odorē notitiæ ſuæ ꝑ nos manifeſtat in omni locoquia chriſti bonus odor ſumus deo: in iis qui ſalui facti fiunt: & in iis qui ꝑeunt: alijs quidē odor mortis in mor-tē: alijs odor uitæ in uitā: & ad hæc quis tā idoneus? Nō enī ſumus ſicut plurimi adulterātes uerbū dei: ſed ex ſinceritate: ſed ſicut ex deo corā deo in chriſto loquimur. Narrat Corinthiis q̄ fecerit: quæ paſſus ſit: & quomodo īcunctis deo agat gr̄as: ut ſub exēplo ſui illos prouocet ad certandū. Veni inquit Troadē q̄ prius Troia appella-bat̉: ut euāgeliū chriſti in aſia prædicarē. Cūqꝫ mihi oſtiū aꝑtū eſſet in domino: hoc eſt plurimi credidiſſēt: ſiueꝑ ſigna atqꝫ uirtutes qͣ in me oꝑabat̉ deus: ſpes eſſet naſcētis eccleſiæ fidei: & ī domino ſuccreſcētis: nō habui re-quiē ſpūi meo: hoc eſt ſperatā cōſolationē inuenire nō potui: eo ꝙ Titū fratrē meū nō inuenerī: ſiue quē ibi reperiendū putabā: ſiue quē ibi audierā degere: uel qui uētuꝝ eſſe ſe dixerat. Quæ aūt fuit tāta cōſolatio: & q̄ requies ſpūi in præſentia Titi? quē quia nō inuenit: uale faciēs eis ꝓfectus eſt ī Macedoniā? Aliquotiēs diximus apoſtolū Paulū uiꝝ fuiſſe doctiſſimū: & eruditū ad pedes Gamalielis qui ī apoſtoloꝝ actibus cōcionat̉ & dicit. Etnunc quid hētis cū hoībus iſtis? Si enī a deo eſt ſtabit: ſi ex hoībus deſtruet̉. Cūqꝫ Paulus haberet ſcientiā ſāctarū ſcripturaꝝ & ſermōis: diuerſarūqꝫ linguaꝝ gr̄am poſſideret: unde ipſe gloriat̉ ī domino & dicit: gr̄as ago deoꝙ oīum eoꝝ linguis magis loquor: diuinoꝝ ſenſuū maieſtatē: nō poterat græce eloqui: uel digno explicare ſer-mōe. Habebat ergo Titū interpretē: ſicut btūs Petrus Marcū. Cuius euāgeliū Petro narrāte: & illo ſcribeme: cōpoſitū eſt. Deniqꝫ & duæ epiſtolæ q̄ ferunt̉ Petri ſtilo inter ſe & charactere diſcrepant ſtructuraqꝫ uerboꝝ. Exquo intelligimus ꝓ neceſſitate reꝝ: diuerſis eū uſū interpretibus. Ergo & Paulus apoſtolus cōtriſtat̉: quia prædicationis ſuæ in præſentiaꝝ fiſtulā organūqꝫ: ꝑ qd̓ chriſto caneret nō inuenerat. Perrexitqꝫ in macedoniā a Papho. apparuerat enī ei uir Macedo dices: trāſiens adiuua nos: ut ibi inueniret Titū: & uiſitaret fr̄es: uel ꝑſecutiōibus ꝓbaret̉: hoc eſt enī qd̓ dicit. Deo aūt gr̄as ꝗ ſemꝑ triūphat nos in chriſto leſu: ꝓ eo qd̓ eſt triūphat de no-bis ſiue triūphū ſuū agit ꝑ nos. Qui in alio loco dixerat. Spectaculū facti ſumus mūdo: & āgelis & hoībus. Deniqꝫ narrat in conſeq̄ntibus. Nā cū ueniſſemus Macedoniā: nullā requiē habuit caro nr̄a: ſed oēm tribulationipaſſi ſumus: foris pugnæ: intus timoris. Sed qui cōſolat̉ humiles: cōſolatus eſt nos deus: in aduētu Titi. Nō ſolūaūt in aduētu eius ſed etiā in ſolatio. Ergo ꝓpterea uale faciēs Troianis: ſiue Troadēſibus ꝓfectus eſt macedo-niā: ut inueniret ibi Titū: & haberet interpretatiōis euāgeliiqꝫ ſolatiū: quē intelligimus nō ibi reꝑtū: ſed poſt tribulatiōes & ꝑſecutiōes apoſtoli ſuꝑueniſſe. Prius ergo ꝗͣ ueniſſet Titus: multa ꝑpeſſus agit gr̄as omnipotēti deoin chriſto leſu: quē gētibus prædicabat ꝙ dignū ſe elegerit in quo ageret triūphū filii ſui. Triūphus dei ē paſſiomartyꝝ: & pro chriſti nomine cruoris effuſio: & inter tormēta læticia. Cū enī quis uiderit tāta ꝑſeuerātia ſtarmartyres: atqꝫ torq̄ri: & in ſuis cruciatibus gloriari: odor notitiæ dei diſſeminat̉ in gētes: & ſibi tacita cogitatioloquit̉: ꝙ niſi ueꝝ eſſet euāgeliū: nunꝗͣ ſāguine defenderet̉. Neqꝫ enī delicata & diuitiis ſtudēs ac ſecura confe-ſio eſt: ſed in carceribus: in plagis: in ꝑſecutiōibus: in famæ: in nuditatæ: &ſiti. Hic triūphus eſt dei: apoſtolorūqꝫuictoria: ſed poterat audiēs reſpōdere. Quomodo ergo nō oēs crediderunt? Prius ergo ꝗͣ interroges ſoluit antipophorā: & iuxta morē ſuū quicquid alius obiicere pōt: āte ꝗͣ obiiciat̉ ediſſerit. Et eſt ſēſus: noīs chriſti in oī loco bonus odor ſumus deo: & prædicatiōis nr̄æ lōge lateqꝫ ſpirat fragrātia. Sed quia hoīes ſuo arbitrio derelictiſunt (neqꝫ enī bonū neceſſitate faciunt: ſed uolūtate) ut credentes coronā accipiāt: increduli ſuppliciis mācipentur: iō odor noſter qui ꝑ ſe bonus eſt: uirtute eoꝝ & uitio qui ſuſcipiūt ſiue nō ſuſcipiunt: in uitā trāſit aut mortēut qui crediderint ſalui fiāt: qui uero nō crediderint ꝑeāt. Nec hoc mirādū de apoſtolo: cū etiā de domino legrimus. Ecce hic poſitus eſt ī ruinā: & in reſurrectionē multoꝝ: & in ſignū cui cōtradicet̉: ſoliſqꝫ radios tā mūdaloca excipiāt ꝗͣ īmūda: & ſic in floribus quomodo ī ſtercore luceāt. Nec tamē ſolis radiis polluunt̉. Sic &chriſtibonus odor qui nunꝗͣ mutari pōt: nec ſuā naturā amittere: credētibus uita eſt: īcredulis mors. Mors aūt nō iſtacōis quā cū beſtiis morimur & iumentis: ſed illa de qͣ ſcriptū eſt. Aīa q̄ peccauerit: ipſa moriet̉. Ergo & uita arbitrāda eſt: nō hæc qͣ ſpiramus & incedimus: & huc illucqꝫ diſcurrimus: ſed illa de qͣ Dauid loquit̉: Credo uiderebona domini in terra uiuētiū. Deus enī uiuoꝝ eſt: & nō mortuoꝝ: & uita noſtra abſcōdita eſt cū Chriſto ī deo.Cū autē chriſtus apparuerit uita noſtra: tunc & nos cū illo apparebimus in gloria. Nec uobis inꝗto Corinthiiparum