contrarius: ſecundū illud qd̓ ſcriptū eſt: abyſſus abyſſum inuocat in uoce catharactaꝝ ſuaꝝ. Cerno quo tua tēdat aſſertio: ſed de hoc in poſterioribus diſſerendū eſt: ne dū miſcemus qͣſtionibus q̄ſtiones obſcurā audiētibusintelligentiā relinquamus. AVGV. Veꝝ eſt ꝙ a rebus quæ nō erāt īſtituēdis reꝗeuit: & hoc ueꝝ eſt: ꝙ non ſolūgubernādo quæ fecit: ueꝝ etiā aliquid non qd̓ nōdū eſt: ſed qd̓ iam creauerat numeroſius creando uſqꝫ nūc operat̉. Vel ſic ergo uel alio quolibet mō eximus ab eo qd̓ nobis obiicit̉ de requie dei ab oꝑibus ne ꝓpterea nō credamus nunc uſqꝫ fieri aīas nouas: non ex illa una: ſed ſicut illam unā. Nā qd̓ dr̄: quare facit aīas eis quos nouit cto morituros: poſſumus reſpondere parentū hinc pctā uel cōuinci uel flagellari. HIERO. Super quo quid mihi uideretur: in opuſculis cōtra Ruffinū olim ſcripſiſſe me noui: aduerſū eum libellū quē ſāctæ memoriæ Anaſtaſio epiſcopo romanæ eccleſiæ dedit: in quo lubrica & ſtulta ac ſubdola cōfeſſiōe dū auditoꝝ ſimplicitati illudere nititur: ſiuę fidei īmo ꝑfidiæ illuſit. AVGV. Quod ī libro aduerſū Ruffinū poſuiſti quoſdā huic ſnīæ ca.lūniari: ꝙ deū dare aīas adulterinis cōceptibus uideatur indignū: unde conātur aſtruere meritis geſtæ ante car-nem uitæ anīas quaſi ad ergaſtula huiuſmodi iuſte poſſe ꝑduci: non me mouet multa cogitantē: ꝗbus hæc pōtcalūnia refutari. Et qd̓ ipſe reſpondiſti: nō eſſe uitiū ſementis in tritico quod furto dr̄ eſſe ſublatū: ſed in eo quifrumēta furatus eſt. Nec iccirco terrā nō debuiſſe gremio ſua ſemina cōfouere: quia ſator īmunda ea proiecerimanu: elegantiſſima ſimilitudo eſt: quā & ante qͣ legerem: nullas mihi obiectio iſta de adulterinis fœtibus ī hacq̄ſtione faciebat anguſtias: generaliter intuenti multa bona deū facere etiā de nr̄is malis prauiſqꝫ peccatis. Aīa-lis aūt cuiuſcūqꝫ creatio ſi habeat prudētē piūqꝫ conſideratorē: ineffabilē creatori laudē excitat: ꝗͣto magis crea-tio non cuiuſlibet aīalis: ſed hoīs? Si aūt cauſa creandi queritur: nulla citius & melius reſpondetur: niſi quia creatura dei bona eſt: & quid dignius ꝗͣ ut bona faciat deus bonus: quæ nemo poteſt facere deus? Hæc & alia quæpoſſum: & ſicut poſſum dico aduerſum eos qui opinionē hanc: qua creduntur aīæ ſicut illa una ſingulis fieri: labefactare conantur. HIERO. Antonius enim orator egregius: ī cuius laudibus Tullius perſonat diſertos ſe aituidiſſe multos: eloquentē adhuc neminē. Noli igitur mihi oratoꝝ & nō tuis floribus ludere: per quos ſolent īperitoꝝ atqꝫ pueroꝝ aures decipi. ſed ſimpliciter dic quid ſentias. AVGV: Cum ad pœnas uentum eſt paruuloꝝmagnis mihi crede coartor anguſtiis: nec quid reſpondeā prorſus inuenio: nō ſolū eas pœnas dico: quas habe-poſt hanc uitā illa dānatio: quo neceſſe eſt trahantur: ſi de corpore exierint ſine chriſtiauæ gr̄æ ſacramēto. Seceas ipſas quæ in hac uita dolentibus nobis uerſantur ante oculos: quas enumerare ſi uelim: prius tempus ꝗͣ exēpla deficient: langueſcunt ægritudinibus: torquentur doloribus: fame & ſiti cruciantur: debilitantur membrispriuantur ſenſibus: uexantur ab īmundis ſpiritibus. Demonſtrandum eſt utiqꝫ quomodo iſta ſine ulla ſua ma-ſa cauſa iuſte patiantur. Non enim dici fas eſt: aut iſta ignorante deo fieri: aut eum non poſſe reſiſtere facienti-bus: aut iniuſte iſta uel facere uel permittere. HIERO. Diuerſis teſtimoniis ſcripturaꝝ eadem in qͣſtione uterisin theatrales præſtigias: qui unum eundēqꝫ hominem perſonaꝝ uarietate mutata in Martem Veneremqꝫ per-ducunt: ut qui prius rigidus & truculentus inceſſerat: poſtea ſoluatur in molliciē fœminaꝝ. AVGV. Dū te ira-tum ſenſero: nihil aliud ꝗͣ ueniā depræcabor. HIERO. Quæſo ut patienter audias: nō enim de aduerſario ui-ctoriā: ſed cōtra mendaciū q̄rimus ueritatē. A VGV. Nunquid nā ſicut aīalia irrōnabilia recte dicimus in uſusdari naturis excellentioribus: & ſi uitioſis: ſicut apertiſſime in euāgelio uidemus: porcos ad uſū deſideratū conceſſos eſſe dæmonibus. Hoc etiā de hoīe recte poſſumus dicere? Aīal eſt .n. ſed rōnale: & ſi mortale: aīa eſt rōna-lis in illis mēbris quæ tātis afflictiōibus pœnas Iuit: deus bonus: deus iuſtus: deus oīpotens eſt: hoc dubitare oīno demētis eſt: Tantoꝝ ergo maloꝝ: quæ fiūt in paruulis cauſa iuſta dicat̉. Nēpe cū maiores iſta potiant̉: ſolmus dicere: aut ſicut in lob merita examinari: aut ſicut in Herode peccata puniri: & ꝗbuſdā exemplis quæ deu-manifeſta eſſe uoluit: alia quæ obſcura ſunt hominū coniecturæ concedit̉: ſed hoc in maioribus. De paruulis ātquid reſpondeamus ediſſere: ſi tantis pœnis nulla in eis ſunt punienda peccata. Nā utiqꝫ uullas eſt in illis ætatibus examinanda iuſticia. HIERO. Dedit Eccleſiaſtes primo oīum mentē ſuā ad ſapīam requirendā: & ultra licitū ſe extēdens uoluit cauſas rōneſqꝫ cognoſcere: quare paruuli corriperent̉ a dæmōe. Cur naufragia & iuſtos& impios pariter abſorberent: Vtrū & Hæc & his ſimilia caſu euenirent: an iudicio dei: Et ſi caſu: ubi ꝓuidentiaSi iudicio: ubi iuſticia dei. AVGV. Doce igit̉ quid dicere: quid ſentire debeamus: ut conſtet nobis ratio nouaꝝaīaꝝ ſingulis corporibus ſigillatimqꝫ factaꝝ. HIERO. Videris mihi obliuioſus eſſe: & quaſi nihil ſupra dictūſit per eaſdē diſputationis reuerti lineas: hoc enim longa diſſertione concuſſum eſt. AVGV. Dānationis in paruulos cauſam requiro: quia neqꝫ aīaꝝ ſi nouæ fiunt ſingulis ſingulæ uideo eſſe ullum ī hac ætate peccatum: ne-a deo damnari aliquam credo: quam uidet nullum habere peccatum. An forte dicendum eſt in paruulo carnēſolam eſſe peccati: nouam uero illi animam fieri: qua ſecundum dei præcepta uiuente in adiutorio gratiæ chriſti: & ipſi carni edomitæ ac ſubiugatæ poſſit in corruptionis meritum comparari. HIERO. Demus operam utpernicioſiſſima hæreſis de eccleſia auferat̉: quæ ſemper ſimulat pœnitentiam: ut docendi in eccleſiis habeat facultatem: ne ſi aperta ſe luce prodiderit: foras expulſa moriatur. AVGV. Querenda cauſa atqꝫ reddenda eſtquare damnentur animæ: quæ nouæ creantur ſingulis quibuſqꝫ naſcentibus: ſi præter chriſti ſacramētum pauuli moriantur: damnari enim eas ſi ſic de corpore exierint: & ſancta ſcriptura & ſancta eſt teſtis eccleſia. Vndeilla de animarum nouarum creatione ſententia: ſi hanc fidem fundatiſſimam non oppugnat. ſit & mea: ſi oppugnat non ſit & tua: Nolo mihi dicatur pro hac ſententia debere accipi quod ſcriptum eſt. Qui finxit ſpiritumhominis in ipſo: & qui fingit ſigillatim corda eorum: aliquid fortiſſimum atqꝫ inuictiſſimum requirendum eſtquod nos non cogat deum credere ullarum animarum ſine culpa aliqua damnatorem. Nam uel tantūdem uaſet: uel plus eſt forſitan creare ꝗͣ fingere: & tamen ſcriptum eſt: cor mundum crea in me deus. Nec idputari