cit. Et quō nūc eadē inimicus obiicit: quæ tūc amicus laudauerat? uoluerat me ab īterpretatiōe qͣſi præ uiū ſec& auctoritatē oꝑis ſui ex nr̄is opuſculis mutuari. Suffecerat ſemel dixiſſe: ꝗd̓ ſcripſerā. Quid neceſſe fuit eadērurſus iterare: & frequēter īgerere? Et qͣſi nemo mihi laudāti crederet ipſa dicta replicare? Non eſt tam ſollicitade audientiū fide: & ſimplex & pura laudatio. quid metuit ne illā ſine teſtimoniis dictoꝝ meoꝝ in meis laudibus nō credat̉? Videtis nos ītelligere prudentiā eius & prædicatiōis dyaſyrticæ ſtrophis ī ſcholis ſæpe luſiſſeSimplicitatē obtēdere nō pōt: in quo artifex deprehēdit̉ malitia. Semel aūt multū bis erraſſe ſit caſus: cur prudēter errat & crebro? Et ſic per totū texit errorē: ut mihi non liceat negare qd̓ laudat? Prudentis fuerat & amicipoſt recōciliatā ſimultatē: etiā leues ſuſpitiones fugere: ne qd̓ fortuito feciſſet: cōſulto facere putaretur. Vnde &Tullius in cōmētariis cauſaꝝ pro. T. Annio. ego inꝗt cū oēs amicitias tuēdas ſemꝑ putaui: ſūma religione & fide: tamē eas maxīe quæ eēt ex inimicitiis reuocatæ in gratiā. Propterea ꝙ ītegris amicitiis officiū prætermiſſūīprudētiæ: uel ut grauius īterpretemur negligētiæ excuſatiōe defendit̉. Poſt reditū in gratiā: ſiꝗd eſt cōmiſſumid nō neglectū: ſed uiolatū putat̉. nec īprudētiæ: ſed ꝑfidiæ aſſignari ſolet. Flaccus quoqꝫ epiſtola quam ſcribitad Floꝝ: Male ait ſarta gratia: ne ꝗcꝗͣ coit & reſtringit̉. Quid mihi nūc ꝓdeſt: ꝙ ſimpliciter erraſſe ſe iurat? Ecce obiiciunt̉ mihi laudes eius: &crimini dat̉ ſimpliciſſimi amici: nō ſimplex nec pura laudatio: ſed auctoritatēſuo oꝑi ꝑſtruebat: uolēs qd̓ ſequeret̉ oſtēdere. habuit in promptu Hilariū cōfeſſorem: qui. xl. ferme milia uerſuū Origenis in Iob. & pſalmos trāſtulit. Habuit Ambroſiū: cuius pene oēs libri huius ſermonibus pleni ſuntEt martyrē Victorinum: qui ſimplicitatē ſuā ī eo probat: dū nulli molit̉ inſidias. De his oībus tacet: & quaſi colūnis eccleſiæ prætermiſſis: ne ſolū pullicem: & nihil hoīem per angulos conſectatur: niſi forte eadem ſimplicitate: qua amicum neſcius accuſauit: illos ignoraſſe ſe iure t. Et quis ei crederet uiro eruditiſſimo: & qui tantā habeat ſcientiā ſcriptoꝝ ueteꝝ: maxime græcoꝝ? Vt dum peregrina ſectatur pene ſua amiſerit: ut recentis memoriæ uiros & latinos neſciat. Ex quo apparet non tam me ab eo laudatum: ꝗͣ illos nō accuſatos: ut ſiue laus illa eſtut ſtultis perſuadere conatur: ſiue accuſatio: ut ego ex uulneris mei dolore ſentio: nec in laude haberem æqualium gloriā: nec in uituperatione ſolatium. Teneo epiſtolas ueſtras: quibus accuſatum me ſcribitis eſſe. Et hortamini ut reſpondeam criminanti: ne ſi tacuerim uidear crimen agnoſcere. Ad quas reſpondi: fateor: & ꝗͣuis læſu-ſic amicitiæ iura ſeruaui: ut me ſine accuſantis accuſatione defēderē: & qd̓ unus Romæ amicus obiecerat: a multis in toto orbe inimicis diſcerē iactitatum ut non uiderer hoī: ſed criminibus reſpondere. Aliud eſt ſi pro iure amicitiæ accuſatus tacere debui. Et dum lutatam habeo faciem: atqꝫ ut ita dicam: hæretico fetore conſperſam: neſimplici quidē aqua diluerem: ne ille mihi feciſſe putaret̉ iniuriam. Hæc uox nec hoīs eſt: nec ad hoīem aperteamicū pertinet: crimina eius ſub perſona laudatoris exponere: Et illi ne hoc quidē libeꝝ derelinqui: ut ſe catholicum probet: & laudationē hæretici: quæ illi obiicit̉: nō de aſſenſu hæreſeos: ſed de ingenti extitiſſe admiratiōereſpondeat: Placuerat ei: ſiue ut ipſe uult uideri cōpulſus erat in latinā linguā uerter̄ qd̓ nolebat. Quid neceſſefuit me latentē & tantis maris atqꝫ terraꝝ diuiſū ſpatiis inſerere quæſtioni? opponere inuidiæ populoꝝ? ut plusmihi laudando noceret: ꝗͣ ſibi prodeſſet exemplo? Nunc quoqꝫ quia renui laudatorē & uerſo ſtilo docui me nōeſſe: ꝗd̓ meus aduerſarius prædicauit: dicit̉ furere: & tres contra me libros uenuſtate attica texuiſſe: eadem accuſans quæ ante laudauerat: & obiiciens mihi in tranſlatiōe Origenis nefaria dogmata de quo in præfatiūcula laudationis ſuæ dixerat: ſequar regulam prædeceſſoꝝ: & eius præcipue uiri: cuius ſuꝑius fecimus mentionē: qui cūultra. lxx. libellos Origenis quos homeliticos appelauit: aliquantos etiā de tomis in apoſtolum ſcriptis: tranſtuliſſet in latinum: in quibus cum aliquanta offendicula inueniantur in græco: ita elimauit oīa interpretādo: atopurgauit: ut nihil in illis qd̓ a fide noſtra diſcrepet: latinus lector inueniat. Hunc ergo etiam nos: licet non elo-quentiæ uiribus: diſciplinæ tamen regulis: ꝗͣtum poſſumus: ſequimur. Certe hæc illius uerba ſunt: negare nō poteſt: Ipſa ſtili elegantia & ſermo compoſitus: quodqꝫ his maius eſt: ſimplicitas chriſtiana auctoris ſui characterem probant. Aliud eſt ſi & ita Euſebiū: deprauauit: & accuſator Origenis meiqꝫ ſtudioſus in uno eodem ope-re & illum & me uel erraſſe uel beneſenſiſſe teſtatus eſt. Non pōt me nunc inimicus hæreticū dicere: quem a fi-de ſua dudum non diſcrepare præfatus eſt. ſimulqꝫ & hoc ab eo quæro: quid ſibi uelit ſermo moderatus & dubus. Nihilqꝫ inquit in illis qd̓ a fide noſtra diſcrepet latinus lector inueniet. Fidem ſuam quam uocant? Eam n.qua romana pollet eccleſia? an illam quæ in Origenis uoluminibus continetur? Si romanam reſponderit: ergocatholici ſumus: qui nihil de Origenis errore tranſtulimus. Sin aūt Origenis: blaſfemia fides illius eſt. dum mi-hi inconſtantiæ crimen īpingit: ſe hæreticū probat. Siue bene credit laudator meus confeſſione ſua me aſſumi-in ſocium. Siue male: oſtendit me ideo ante laudatum: quia participem ſui putabat erroris. Sed aduerſus illos libros qui per angulos garriunt: & furtiua accuſatione me mordent. cum editi fuerint: & de tenebris ad lucemꝓceſſerint: atqꝫ ad nos uel ſtudio fratrum uel temeritate æmuloꝝ potuerint peruenire: reſpōdere conabor. Neqenim magnopere formidandum eſt: quos metuit auctor ſuis pandere: & tantum confœderatis legendos eſſe decreuit: Tunc autem agnoſcam crimina: aut diluam: aut in accuſatorem quæ ſunt obiecta retorquebo. Et oſtendam: ꝙ hucuſqꝫ ſilentium modeſtiæ fuerit: non malæ conſcientiæ. Interim apud tacitum lectoris iudicium puigatum me eſſe uolui: & grauiſſimum inter amicos crimen refellere: ne prior læſiſſe uidear: qui & uulneratus nequaꝗͣ contra perſecutorem tela direxi: ſed meo tantum uulneri admoui manum. Quem obſecro: ut abſqꝫ præiudicio perſonaꝝ culpam in eum referat: qui laceſſiuit: nec læſiſſe contētus: quaſi aduerſus elinguam ſemperoMartionis de meis opuſculis fabricatus eſt. Gttacituꝝ tres elucubrauit libros. Eſtit animus & illius repente doctrinam: & meam inſperatam uecordiam cognoſcere. Fortaſſe breui tempordidicit: quod docere nos debeat: & quod illum ſcire nullus putabat: ſubitum eloquentiæ flumen oſtendere. Sic