Legimus enim in typo illius ante prædictū. Memento domine Dauid: & omnis manſuetudinis eius. Et jpſo psſtea preſentatū eſt: diſcite a me: quia mitis ſum: & humilis corde. Vnde & multa de ſacris uoluminibus ſuꝑ pacis laude perſtringens: ac per uarios ſcripturaꝝ campos more apū uolans quicquid dulce & aptū cōcordiæ fu-it artifici eloquio meſſuiſti. Ate currētes igitur ad pacē imitati ſumus. Expoſita ad nauigandū uela: crebrior ex-hortationis tuæ aura cōpleuit: ut non tam retractantibus & faſtidioſis: ꝗͣ ut auidis & plenis faucibus: dulcia pacis fluenta biberemus. Veꝝ quid faciemus in quoꝝ poteſtate uoluntas tantū pacis eſt: nō effectus. Et ꝗͣꝗͣ uolū-tas quoqꝫ apud deū propoſiti ſui mercedē habeat tamē īperfectū opus etiā uolētes mœrore contriſtat. Quodſciens & apoſtolus perfectiſſimā uidelicet pacē in utriuſqꝫ partis uoluntate conſiſtere: quantū inquit ex nobis ēcū omnibus hominibus pacē habentes. Et propheta: pax pax. Et ubi eſt pax? Nihil enī grande eſt: pacem uocepretendere: & opere deſtruere. Aliud initi: aliud demonſtrare: uerbis ſonare concordiā: re exigere ſeruitutē. VoIumus & nos pacē. Et non ſolū uolumus: ſed rogamus. Sed pacē Chriſti: pacē uerā: pacem ſine inimicitiis: paciin qua non ſit bellū inuolutū. Pacē quæ non aduerſarios ſubiicit: ſed amicos iungit. Quid dominationē paciuocamus? & non reddimus unicniqꝫ rei uocabulū ſuum? ubi odiū eſt: appellentur: inimicitiæ: ubi charitas: ibtantūmodo pax uocetur. Nos nec eccleſiā ſcindimus: neqꝫ a patrū cōmunione diuidimur. Sed ab ipſis (ut ita dicam) cunabulis: catholico ſumus lacte nutriti. Nemo nāqꝫ magis eccleſiaſticus eſt: ꝗͣ qui nunꝗͣ hæreticus fuit:Sed ignoramus abſqꝫ charitate pacē: ſine pace cōmunionē. Legimus quoqꝫ in euāgelio. Si offers munus tuumad altare: & ibi recordatus fueris: quia frater tuus habet aliquid aduerſū te: dimitte ibi munus tuū corā altari: &uade prius reconciliari fratri tuo. Et tunc ueniens offer munus tuū. Si munera noſtra abſqꝫ pace offerre nō poſſumus: ꝗͣto magis & chriſti corpus accipere? Qua conſcientia ad euchariſtiā chriſti acͣcedā: & reſpōdebo amēcū de charitate dubitē porrigētis? Quæſo te: ut patienter me audias: nec ueritatē adulationē putes. Quiſꝗͣ netibi inuitus cōmunicat? Quiſꝗ ne extenta manu uertit faciē? & īter ſacras epulas Iudæ oſculū porrigit? Ad aduentū igit̉ ut reor tuū nō pauet monachoꝝ turba: ſed gaudet: certatim tibi procedunt obuiā. Et de heremi latibulis exeuntes: ſua te cupiunt humiſitate ſuperare. Quis eos cōpellit exire? Nōne amor tui? Quis ꝑ heremiſaꝑatos in unū cogit. Nōne tua dilectio? Amari enī parens debet. Amari parens & epiſcopus debet: non timeri antiqua ſententia eſt: quē metuit quis odit: quē odit periiſſe cupit. Vnde & in noſtris litteris cū initia paruuloꝝ in timore conſiſtant: ꝑfecta dilectio foras mittit timorē. Non quæras monachos tibi eſſe ſubiectos ideo magis ſubiectos habeas. Tu offers oſculū: illi colla ſubmittunt. Exhibes militē: & ducē impetras: quaſi unus ī plu-ribus es: ut ſis unus ex pluribus. Cito indignat̉ libertas: ſi opprimitur. Nemo plus īpetrat a libero: ꝗͣ qui ſeruirenon cogit. Nouimus canones eccleſiaſticos. Nō ignoramus ordines ſinguloꝝ: & lectione & quotidianis exemplis uſqꝫ ad hanc ætatē multa didicimus: multa exꝑti ſumus: qui in ſcorpionibus cedit: & lūbis patris habere ſeputat digitos greſſiores: cito regnū manſueti Dauid diſſipat. Certe romanus populus ne ī rege quidē ſuperbiātulit. Dux ille Iſraelitici exercitus: qui decē plagis afflixerat ægyptū: & ad cuius imperiū cælū & terra & mariaſeruiebant: inter cunctos homines: quos tunc terra generauit: manſuetiſſimus prædicat̉. Et ideo per. xl. annosobtinuit principatū: quia poteſtatis ſuꝑbiā lenitate & manſuetudine tēperabat. Lapidabat̉ a populo: & pro lapidantibus rogabat: quia potius deleri ipſe uult de libro dei: ne cōmiſſus ſibi grex ꝑeat. Cupiebat illū imitari paſtorē: que ſciebat etiā errantes oues ſuis humeris portatuꝝ. Paſtor īquit bonus ponit animā ſuā pro ouibus ſuis. Boni quippe paſtoris diſcipulus optat anathema eſſe pro fratribus ſuis atqꝫ cognatis: qui ſunt Iſraelitæ ſecidū carnē. Et ſi ille ꝑire cupit ne ꝑditi pereāt: quāto magis bonis paſtoribus nimietate prouidendū eſt: ne ad iracundiā prouocent filios ſuos? & nimietate diuitē etiā leniſſimos aſperos eſſe cōpellant. Epiſtola cogit me breuius loqui. Dolor longius: ſcribit in ſuis illis ut ille uult pacificis: ut ego ſētio mordaciſſimis litteris: quod nunca me læſus ſit: nec dictus hæreticus. Quoniā igit̉ modo me ipſe lædit: ægrotantē morbo peſſimo? & rebellē eocleſiæ uentilans: ab aliis laceſſitus accurrit aduerſariis parcere: lædere nō lædentē? Ante ꝗͣ ordinaret̉ frater meus: nunquā dixit fuiſſe inter ſe & ſanctū papā Epiphaniū de dogmatibus queſtionē. Et quæ eū ratio compellabat: ſicut ipſe tamen ſcribit: inde inter populos diſputare unde nemo quærebat? Scit enī prudētia tua periculoſas eſſe huiuſmodi queſtiones: &nihil eſſe tutius ꝗͣ tacere: niſi forte neceſſe eſt loqui de grandibus. Certe quod i-Iud tantū ingeniū flumēqꝫ eloquentiæ fuit: ut in uno eccleſiæ tractatu cūcta cōprehēdiſſe ſe dicit: de quibus ſingulis nouimus eruditiſſimos uiros īfinita uerſuū milia cōſcripſiſſe. Sed hoc quid ad nos? Nouerit ille qui audiuit: ſciat ipſe qui ſcripſit: meqꝫ ab accuſatione ſui ipſe etiam liberet. Ego nec interfui: nec audiui: Vnus ē populoſu: īmo ne unus quidē: quia multis clamantibus tacui. Conferamus arguētis accuſantiſqꝫ perſonas: & cuius uelmeritū uel uita uel doctrina præceſſerit: illi magis accōmodemus fidē. Vides ne ꝙ clauſus dicit̉ oculis: ſummaquæqꝫ ꝑſtringā: non tā eloquens quod mente concepi: ꝗͣ indicans quid reticeā? Intellexi te & probaui diſputationē tuā: quod enī eccleſiaſticæ paci cōſuleres: quaſi ſi reneos cantus obturata aure prætranſis. Alioquin quia aparua ætate ſacris litteris eruditus es: noſti quo ſenſu unūquodqꝫ dicat̉: quomodo in ambiguis ſententiis tuusſermo liberatus: & aliena nō dānet: & noſtra nō deneget. Sed fides pura & aꝑta nō quærit ſtrophas & argumēta uerboꝝ. Quod ſimpliciter creditur ſimpliciter cōfitēdū eſt. Poterā quidē libere proclamare: & īter gladiosquoqꝫ igneſqꝫ babylonios dicere: cur aliud reſpōdetur ꝗͣ q̄ritur? cur nō ſimplex nec aꝑta confeſſio? Totū timettotum temperat: totum relinquit ambiguum: & quaſi ſuper ariſtas graditur. Verum ſtudio & appellatione pacis: feruente ſtomacho uerba non quomodo quæruntur reſpondet: ac libere lædere læſus ipſe non audet: erginterim ſileo nunc & diſpenſationē meā uel imperitiā ſimulabo uel metū: quid mihi accuſanti facturus eſt: quiut ipſe teſtatur laudanti detrahit? Tota eius epiſtola nō tam expoſitione ꝗͣ noſtris plena eſt cōtumeliis: nomenmeum abſqꝫ