quia apud īterrogātes magis & præſentes te purgare debueras. Miſiſti religioſiſſimū hoīem Iſidoꝝ preſbytemuiꝝ potentem tam ex ipſa inceſſus & habitus dignitate: ꝗͣ diuinæ intelligētiæ: curare etiam eos: qui aīo uehemēter ægrotant: ſi tamen ſenſum ſui langoris habeant. Hō dei mittit hoīem dei. nihil intereſt inter preſbyteꝝ & e-piſcopum. eadem dignitas mittētis & miſſi hoc ſatis imperite: in portu ut dicitur naufragium. Iſte Iſidorus quiin cælum tuis laudibus tollitur: idipſum infamatur Alexandriæ: quod in hieroſolyma. ex quo non legatus ad-ueniſſe uidetur: ſed ſocius. Alioquin proferantur & litteræ manu eius ſcriptæ. quæ quidem ante tres menſes le-gationis ad nos directæ erant: portantes errorem. Vincentio preſbytero redditæ ſunt: quæ uſqꝫ hodie ab eo te-nentur: quibus cohortatur ducem exercitus ſui: ut ſuꝑ petram fidei ſtabili perſiſtat gradu: nec noſtris minis terreatur. Pollicet̉ ſe ante ꝗͣ legationis eſſet ulla ſuſpitio. uentuꝝ Hieroſolymam: & aduentum ſuum ilico aduer-ſarioꝝ cuneos proterendos. Et inter cætera his etiam uerbis utitur: Quomodo fumus in aere diſſoluitur: & cæra ad uiciniam ignis. ita diſſipabitur qui ſemper eccleſiaſticæ fidei reſiſtens: nunc per homines ſimplices eandēfidem inquietare conatur. Rogo te lector: qui hoc ſcribit: ante ꝗͣ ueniat: quod tibi uidetur? An aduerſarius ue-legatus. Iſte eſt quem nos piiſſimum uel religioſiſſimū: & ut uerbum exprimamus e uerbo deicolā poſſumusdicere. Iſte eſt hō diuinæ intelligentiæ: tam potens: & tanta inceſſus ac habitus dignitate: ut quaſi ſpiritalis Hippocrates langorem aīaꝝ nr̄aꝝ ſua potuerit præſentia mitigare. Si tamen nos uoluerimus ſuæ medicinæ acqui-ſcere: curet ſe tali medicamine: qui etiam alios curare conſueuit. Nobis diuina illa intelligentia pro Chriſto ſtultitia eſt. Libenter noſtra ruſticitate languemus: ne collyrio ueſtro impie uidere diſcamus. tuæ uero ſāctimoniæpro optima uoluntate: quaſi ad finem uſqꝫ perducta ſit. depræcamur dominum in ſanctis locis nocte & die: uireddat perfectam mercedem: & coronam uitæ largiatur. Recte gratias agis. niſi enim ueniſſet Iſidorus tu in tota palæſtina tam fidelem ſodalem non inueniſſes. niſi ille tibi promiſſum apportaſſet auxilium: hæreres apudturbam ruſticoꝝ: quæ ſapientiam tuam intelligere non poſſet. Nec ipſa apologia: de qua nunc ſermo eſt: Iſidoro præſente & multum collaborante dictata eſt. ipſe idem eſt dictator & baiulus litteraꝝ. Cum ergo hūc ueni-ſet: & acceſſiſſet ad nos tribus uicibus: & admoniſſet tam diuinæ ſapientiæ tuæ: ꝗͣ propriæ intelligentiæ habētiauerba medicinam: nec profuit alicui: nec profuit ei quicꝗͣ. ideoqꝫ ad tres uices dicitur ad nos acceſſiſſe. ut & inueniendo myſticum numeꝝ conſeruaret: qui theophili epiſcopi mandatum nobis loquebatur: litteras ad nos abeo miſſa noluit reddere. Cūqꝫ diceremus: ſi legatus es: redde legationis epiſtolas. ſi epiſtolam non habes: quomōlegatum te probabis? Reſpondit ſe habere quidem litteras ad nos adiuratum tamen ab hieroſolymoꝝ epiſco-pone nobis eas redderet. En legati conſtantia: qui ut pacem faceret: & ſuſpitionem in alteram partē fauoris ex-cluderet: æquum ſe utriſqꝫ tribuit. & quia ſine emplaſtro uenerat: & medicoꝝ armamenta non habebat: iccircoeius medicina non profuit. Hieronymus inquit & qui cum eo ſunt: & ſecreto & coram oībus frequentiſſime: &ſub iuriſiurandi teſtificatione ſatis ei fecerunt: ꝙ nunꝗͣ de nobis ambiguitatem aliquam habuerit fidei dicētes:quomō quo tꝑe quādo cōmunicabamus ei: & tūc ſimiliter eundē affectū hēbamus de rōne fidei. Videte ꝗd fa-ciat concordia dogmatū. Iſidorus qui ut hæc ſignificaret: eius ſocius erat: hō dei & preſbyter theoſebęſtos & uipotēs & ſacro ac uenerabili īceſſu & diuīæ ītelligētiæ & hippocrates chriſtianoꝝ uocat̉. Ego miſellus dū in ſolitudine deliteſco: a tāto pōtifice repēte trūcatus: preſbyteri nomē amiſi. & tamē iſte Hieronymus cū pānoſa tuiba & ſordidatis gregibus quid Iſidoro illi fulmini auſus eſt reſpondere: ait ne forte ille non crederet: & opprimeret eos præſentia: & mole corporis ſui: nō ſemel: ſed frequētiſſime iurauerunt ſe eum: de quo quæſtio erat: ſcireorthodoxū: nec unꝗͣ in ſuſpitione habuiſſe hæreſeos. O apertū īpudenſqꝫ mendaciū. O teſtimonium pro ſe necCatoni creditū. In ore enim duoꝝ uel trium teſtiū ſtat omne uerbū. alicui ne dictū: aut tibi aliquando mandatūeſt: ꝙ ſine ſatiſfactiōe fidei cōmunionē tuā ſubiremus? Quādo per uiꝝ diſertiſſimū & chriſtianiſſimū Archelaū cōmitē qui ſequeſter pacis erat cōditus locus fœderis fuit. nonne hoc in primis poſtulatū eſt: ut futuræ concordiæ fides iaceret fūdamēta? Pollicitus ē eſſe ſe uēturū. Inſtabat dies paſchæ: frequēs monachoꝝ turba uenerat: expectabaris ī loco. ꝗd faceres neſciebas. repēte mādaſti ægrotar̄ te. neſcio qͣ algoris ui illa die te nō poſſe uenire. Ludio nedū epiſcopus hoc loquit̉? Pone ueꝝ eē qd̓ dicis: ꝑfrigeſcas. Eccleſiæ cauſā negligis? Tot uiroꝝ &chriſtianoꝝ & monachoꝝ patiētiā tētas? Noluimus tibi occaſionē dare. uidebamus. n. ſtrophā dilatiōis tuæ/ iniuriā patientia uicimus. ꝗd ſcribit Archelaus? Monet altero & tertio die manere: ſi uelles uenire: & ille occupatus muliercula enim uenire non ceſſauit) dū nauſeā euaſiſſet: noſtri penitus oblitus eſt. poſt duos ergo menſestandē expectatus uenit Iſidorus: qui non ut tu fingis pro te teſtimoniū: ſed cauſam poſtulatæ ſatiſractionis audiuit. Cum enim obiiceret nobis quare ei cōmunicaſtis ſi hæreticus erat. Audiuit ab oībus? cōmunicauimus nihil de hæreſi ſuſpicantes. poſtꝗͣ uero a beato papa Epiphanio cōuentus tam ſermone ꝗͣ litteris reſpondere con-tempſit: cunctis monachis ab eodem Epiphanio ſcripta uenerunt. ut abſqꝫ ſatiſfactione fidei: nullus ei temercōmunicaret. præſto ſunt litteræ: nec ſuper hac re dubitari pōt. Hæc ſunt quæ fratrum turba reſpondit: non uitu argumentaris: ex eo te non eſſe hæreticū: quia aliquādo nō dictus ſis. hac enī rōne ægrotare non debebit. quiante ægrotationē ſanus fuit. Quando autē cœptū eſt de ordinatione pauliniani: & alioꝝ qui cum eo ſunt uētlati: tunc uidētes ſe reprehēdi: cū propter charitatē atqꝫ cōcordiā cōcederent̉ eis oīa: hoc aūt ſolū expeteret̉: utlicet ab aliis contra regulas ordinati eſſent: tamē ſubiicerent̉ eccleſiæ dei: ut nō ſcinderent eā: neqꝫ ꝓpriū ſibi facerent principatū: In hoc omnino acꝗeſcentes cœperunt ꝓponere de fide: & oībus notū facere: ꝙ ſi nō arguerētur ii qui cū Hieronymo preſbytero erant: nil culparent in nobis. Sin autem arguerent̉ erroris & culpæ: cumpenitus non quæant de iſtiuſmodi quæſtionibus diſputare: ſatiſfactionem errati proprii non inuenientes adiſta confugerint: nō quo ſperarent nos poſſe conuinci: ſed famā noſtrā lædere niterent̉. Quod ꝑplexa or̄o eſ