dio ueſtra myſteria: & de gētiliū fabulis dogma cōtextū: chriſtianis auribus publicat̉. Hoc qd̓ uos imitaminolim in Platone cōtēpſimus. Cōtēpſimus aūt: ꝗa Chriſti ſtultitia: ꝗa fatuū dei ſapiētius ē hoībus. nō pudet chrſtianos & ſacerdotes. ꝗͣſi de rebus ludicris agatur uerbis dubiis hærere. Et ambiguas librare ſnīas: ꝗbus loquen-magis ꝗͣ audiens decipit̉: unus ex choro ur̄o cū a me teneret̉: ut diceret ꝗd ſētiret de aīa: fuiſſet ne ante carnē: annon fuiſſet: fuiſſe reſpōdit ſimul corpus & animam. ſciebā hominē hæreticum laꝗͣos ī ſermone quærere. tandoretexi eum fateri: ex quo animaſſet: ex tūc eam dicere aīam nūcupatam: quæ prius uel demō: uel angelus ſathanæ: uel ſpiritus fornicatiōis aut in parte cōtraria dominatio: poteſtas adminiſtrator ſpiritus: aut nūcius appellata ſit. Sic fuit aīa ante ꝗͣ Adam in paradiſo formaretur: in quolibet ſtatu & ordīe: & uixit & erat aliquid. Neqꝫ. npoſſumus in corporalē & æternā immobilem torpentēqꝫ ſentire. Neceſſe eſt. n. ut aliqua cauſa præceſſerit: cuquæ prius ſine corpore fuit: poſtea circūdata ſit corpore: ſic contra naturā eſſe in corpore. Ergo reſurrectio corporis cōtra naturam erit: ſed nō fiet reſurrectio cōtra naturā. Erg iuxta ſnīam noſtrā corpus qd̓ cōtra naturaneſt: reſurgēs aīam nō habebit. Dicis aīam non eſſe de dei ſubſtātia: pulchre. dānas enī īpiiſſimū Manichæ ū. quinoīare pollutio eſt. Dicis ex angelis aīas nō fieri: acquieſco pauliſper: licet nouerī quo ſēſu dixeris. quia ergo di-dicimus ꝗd neges: uolumus ſcire ꝗd credas. Accepto inquis de terra limo plaſmauit deus hoīem & per gratianꝓpriæ inſufflationis aīam donauit rōnabilē. & liberi arbitrii nō partē aliquā ſuæ naturæ: iuxta quoſdā hoc impie prædicāt: ſed propriā conditionē. Videte quāto circuitu qd̓ nō quærimus eloquat̉: ſcimus ꝙ de terra deu-plaſmauit hoīem. nouimus ꝙ inſufflauit in faciē eius. & factus eſt in aīam uiuentē: nō ignoramus: ꝙ aīa rōnabiIis ſit & ꝓprii arbitrii: & ſcimus ꝙ dei illa conditio ſit. Nemo dubitat errare manichæū: qui dicit eum eſſe de deiſubſtātia. Hoc nunc interrogo. Aīa iſta dei conditio: liberi arbitrii: rōnabilis: neqꝫ de ſubſtātia creatoris: quādofacta ſit: utrū eo tꝑe: quo de limo factus eſt hō: & inſufflatū eſt ſpiraculū uitæ in faciē eius: an quæ prius fuerit& inter rōnabiles creaturas & incorporeas erat atqꝫ uiuebat: dei poſtea inſufflatiōe donata ſit. Hic taces: hic ſimplicē & ruſticū te ſimulas: & ſub uerbis ſcripturæ: ea quæ ſcriptura non ſentit: abſcondis. In eo loco: ubi dicis: ꝗnullus quærit: nō illā partē aliquā eſſe diuinæ naturæ: iuxta quoſdā: qui hoc īpie prædicāt: illud magis debueras dicere: qd̓ oēs quærimus: nō eā quæ prius fuerat: nō eā quā ante conſiderat: quæ inter rōnabiles atqꝫ incor-poreas & īuiſibiles creaturas multo iā tꝑe uerſabantur. nihil hoꝝ loqueris. ꝓducis nobis Manichæū: & abſcondis Origenē. & ſicut paruulis cibū poſcentibus: ludicra quædā offerūt gerulæ: ut auocent mētes eoꝝ: ſic tu nosruſticos auocas: & alia reſpondes ut dū alterius ꝑſonæ nouitate tenemur: qd̓ uolumus nō quæramus. eſto hocnon loqͣris: & ſimplicitas tua nihil in ſe hēat: qd̓ callide taceas: qui ergo de aīa ſemel dicere incœꝑas: & de tantare ante exordiū cōditionis humanæ repetere: cur diſpenſatione pendente ad angelos & ad diſpenſationē dominici corporis repente tranſcendis? & cauſa in medio prætermiſſa: non ſoluis dubia noſtra: ſed ī luto hærere nospateris? Si inſufflatio: qd̓ non uis: & qd̓ nunc relinquis ambiguum: humanæ aīæ conditio eſt: Eua in cuius fa-ciē non inſufflauit deus: unde aīam habuit? Taceo de Eua: quæ in typo eccleſiæ de coſta uiri ædificata non de-bet poſt tāta ſæcula nepotū calūniā ſuſtinere. Cayn & Abel primi ex primis hoībus unde habuere aīas? Oē deiceps humanū genus quibus aīaꝝ cenſetur exordiis? Vtrum ex radice iuxta bruta aīalia: ut quō corpus ex cor-pore: ſic aīa generetur ex aīa? an rōnabiles creaturæ deſiderio corpoꝝ paulatim ad terrā delapſæ: nouiſſime ēihumāis illigatæ corporibꝰ ſint? An certe qd̓ eccleſiaſticū ē ſecūdū eloquia Saluatoris: pater meus uſqꝫ mō operatur: & ego operor. & illud Eſaiæ: qui format ſpiritū hominis ipſo. & in pſalmis: qui fingit per ſingulos cordaeoꝝ: quofidie deus fabricetur aīas? Cuius uelle: feciſſe eſt: & conditor eſſe non ceſſat. Scio quæ contra hæc ſoleatis dicere: & adulteriora nobis atqꝫ infeſta proponere: quæ longior pugna eſt. nec huius tꝑis patitur anguſtias:Eadem controuerſia & in uos retorqueri poteſt: & quodcunqꝫ in conditorem præſentis temporis uidetur indignum: hoc etiam & donante eo non eſt indignum. Naſci de adulterio non eius culpa eſt qui naſcitur: ſed illiusqui generat. quomodo enim in ſeminibus non peccat terra, quæ fouet: nec ſemen quod ī ſulcis iacitur: nec hu-mor & calor quibus temperata frumenta ī germen pullulant. Sed uerbi gratia fur & latro qui fraude exinde eripit ſemina: Sic in generatione hominum recipit terra. ideſt uulua quod ſuum eſt: & receptum confouet: confotū corporat: corporatum in mēbra diſtinguit. Et inter illas ſacri uētris anguſtias dei manus ſemꝑ oꝑatur. Idēoeſt corporis & animæ creator. Noli deſpicere bonitatem figuli tui qui te plaſmauit: & fecit ut uoluit. ipſe eſt de-uirtus & dei ſapientia: qui in utero uirginis ædificauit ſibi domum. lepto inter uiros ſanctos apoſtoli uoce numeratur. meretricis eſt filius: ſed audi: ex Rebecca & Iſaac Eſau genitus: hiſpidus tam mente quam corporequaſi bonum triticum in lolium auenaſqꝫ degenerat. quia non in ſeminibus: ſed in uoluntate naſcentium cauſaeſt uitiorum atqꝫ uirtutum. Si offenſa eſt naſci in corporibus humanis: quomodo Iſaac: Sampſon: Ioannes Baptiſta de repromiſſione naſcuntur. Intelligis quid ſit uitam ſuam audacter & libere profiteri. pone errare. meaperte dico quod ſentio. Et tu ergo aut libere noſtra profitere: aut conſtanter tua loquere. noli ſtatuere te in acimea: ut ruſticitate ſimulata: in tuto abeas: cum uolueris pugnantis terga confodere. Non eſt iſtius tempori:contra Origenis dogmata conſcribere. alteri iſtud ſi Chriſtus uitam dederit operi dedicamus. Nunc quæri-tur ad eā quibus arguitur reſpondere: & ſimplex ſit & aperta eius reſponſio. Tranſeamus hinc ad famoſiſſimāde reſurrectione carnis & corporis quæſtionem. in qua te rurſum lector admonitum uolo: ut timore & iudi-cio dei me ſcias loqui: & te audire debere. Neqꝫ enim tantæ ſtultitiæ ſum: ut ſi in expoſitione illius fides mera eſt: & perfidiæ nulla ſuſpitio: quæram accuſandi rationem. & dum uolo alium notare culpæ: ipſe notet caIunniæ. Lege ergo de reſurrectione dominicæ carnis: quæ ſubdita ſunt: & cum legeris & placuerint (ſcio enimplacitura ignorantibus) ſuſpende iudicium: expecta pauliſper: atqꝫ uſqꝫ ad finem reſponſionis noſtræ cohibeſententian