cum patre fuit: qui & ſe poſſet in hoīe cælare: & hō cum deo mixtus uirtutes perficere: ꝑ hunc enī deletis noſtrorū cyrographis peccatoꝝ: ad deū patrē parati de dei filii facti poſſemus accedere. Mittitur igit̉ dei filius: & hominē latenter intrauit: nō quo metueret quenꝗͣ qui erat oīum dominus: ſed ne diabolus ad hoīem qui deo mixtus erat: timere accedere & minus proſtratus diabolus ab hoīe uideretur: ſi ſine acceſſu & certamine uince returEx uirgine igit̉ ſpiritu domini ſuꝑueniente: & uirtute altiſſimi obūbrante: ſecundū hoīem Chriſti natiuitas ce-lebrata eſt: & oēs tranſegit ætates: ut oēs ferre diſcerent deū. Hæc oīa etiā a lege & a prophetis ante ſūt predictaut mira oībus incredula nō fierent ſubitatiōe: & preteriti hoīes quibus hæc his oculis uidere non cōtigit: ſpera-rent ꝙ ſine dubio in aduētu eius qui predicabat̉: a cōtagio poſſent æterne mortis euadere. Si jgitur in terris uiſus deus tantus & talis filius dei: ꝗͣtū uel qualē illū humanitas poſſet aſpicere: Nā qui in montē exemplū mai-ſtatis & bonitatis ſuæ tribuens exhibuit apoſtolis: cū claritas eius ſplendificaret ita: ut & uirtutē ſolis preceſſiſſicrederetur: ueſtē aūt ita geſtaret: ut niue candidior uideretur: & tamē iā eruditi: iam docti: iam ſācti claritatē nōpotuerunt Ieſu ſuſtinere diſcipuli: eius ſcilicet qui uniuerſoꝝ hoīum uitia ac peccata adhuc curāda ſuſceperat.Quod ſi deus tantus ueniſſet: ut claritatē ſuā & poteſtatē hoībus oſtenderet: forſitā oīs creatura inualida & caſura ſuccūberet: ſed ſaluare uenerat filius dei. Ita humano ſumpto corpore deus ī ptāte docebat ut magr̄: ꝑſuadebat ut frater: efficiebat ut deus: eligebat ut preſcius: curabat ut medicus: ut humanus compatiebatur: & iā ꝑactis oībus ac impletis: quæ aut lex aut ꝓphetæ predixerant: aut ſalus hoīs exigebat ī nouiſſimo pro morte hoīsīmortalis moriebatur: ut ſublata mortalitate hoībus īmortalitatem donaret. Suſpenſus igitur ligno: populo iudaico proclamāte: apud quos tanta magnalia perfecerat: ut in eo oīs inuidia diaboli uinceretur: in quo inuidushoīem fefellerat inimicus: ad mortē properabat: futurus ſcilicet mortis mors: nāqꝫ reſeratis inferis & ſpretis: ci-cūcalcatiſqꝫ oībus iis: quæ in perniciē hoīs & apud inferos tunc ualebant: oēs iuſtos & ſperantes ī ſe illuminauit& ad ſuperos reuocauit. oſtēdens diabolo & ptātibus huius mundi: & haꝝ tenebraꝝ nequitiā eoꝝ inualuiſſeipſos manere in pœnis: liberato cui inuidebant hoīe. Triūphans igit̉ hō cū deo iā deuicta morte non mortalisiā ad ſuperos euadebat. Sic ergo dominus nr̄ leſus chriſtus patiebat̉: ut reſurgeret: ſurgebat: quia iā fuerat paſſus: hoc ſcilicet docēs: ꝗa cū deo quiſquis ſe cōiunxerit: mori uideri nō poteſt. Videret̉ parū tamē ad ſuppliciūinimicoꝝ factū: ſi extinctā in inimico uitā hoī dediſſet: niſi adderet claritatē. Et ut diabolo & eius angelis pœ-na maior accederet: cū triumpho hoīem qui carnē habebat iā nō moriturā in cælum angelis & ptātibus ſāctismōſtraturus inuexit deo patri liberatū hoīem offerens munus: mox pro ſe uicariū dimiſit ſpūm ſanctū: quē diſcipulis proximus paſſioni promiſerat: ut hoībus credētibus & auxilio eſſet & ſanctificationi. hic ordo credulitatis nr̄æ de chriſto. Sed quia iā mentionē fecimus ſpiritus ſancti: dicemus credendū eſſe in ſpūm ſanctū: ꝑ quēuniuerſaqꝫ poſtmodū fierēt: & īſpiraret & ſāctificaret ſuæ eſſe ſubſtantiæ: tamē tres unū ſūt pater filius & ſpiritus ſāctus: Deinde credēdū unū eſſe baptiſmū: quo hoīes purificati & dei filii facti: in fide cōſignent̉. quo uni-uerſa uel natiuitatis uel erroris ueteris hoīs delicta purgarent̉. In quo nō corpoꝝ deponunt̉ ſordes: ſed cōſcīæpuræ īterrogatio bona eſt in deū de reſurrectione domini nr̄i leſu chriſti. Poſt hæc ordo exigit credere reſurre.ctionē mortuoꝝ in eadē carne. Cōſtat enī nec fas eſt aliud dicere: quia deus & ſapiēs & preſcius ſit meliuſqꝫ elegerit ut ſapiens & preſcius factū hoīem æternū eſſe ꝗͣ nō eſſe: Quod ſi melius non eſſet in cōpendio habueratante qͣ feciſſet. Quod aūt æternus ſit hō: qui ſit ex corpore & aīa: ſcripturæ plurimis in locis docēt nos: ſed pauca ad exēplū ponā. Salomon clamat dicens. Deus cōdidit hoīem ad īmortalitatem. Nec immerito in Geneſi ꝓhibetur poſt peccatum homo ad arborem uitæ accedere ne uiueret in æternum. Vtiqꝫ ut immortalis perſeruaretur homo: quid erat niſi quia immortalis a deo factus fuerat: & immortalitatem corpus nō capiebat. Sed credo hoc mouere lectorem: ꝙ hō a uitæ ligno prohibeat̉ a deo: ignorans & in hoc hoī eſſe prouiſum. Iā ēnī ēra-in tranſgreſſione: & a peccato poſſidebatur. Ante ergo hanc mortē quæ a deo ꝓ remedio hoībus attributa eſt.ex qua ꝑ ſeparationē corporis & aīæ ſit finis: & euulſio peccati: ſi ad arborem uitæ acceſiſſet: quia neceſſe fueracōicatione uite fieri æternū: in īmortali hoīe neceſſe erat perpetuū ꝑmanere peccatū. Ergo & hoc cōſulte & uti-liter hoī prouiſū eſt: ut peccato amputato interuētu tēperatæ diſſolutionis: uera factura dei excluſo malo excitetur in uitā: ergo ſemꝑ eſt hō. Sed cur morimur in hoc mūdo? Superius cōprehēſa eſt rō: nō interire hoīem ſecſeparari. nec abſūmi materias: ex quibus hoīum corpus eſt fabricatū. ſed ad reſurrectionis diē ut timeat dei iu-diciū reſeruari. fas enim nō eſt ut aliquid deſit deo nos iudicāti: cū certū ſit dei iudiciū poſt finē huius æui deſtinatū. Nā hoc quoqꝫ īſinuandū eſt: & expurgari neceſſe eſt totū hoīem: quoniā oēs aut in uirtute inuenientureſſe aut in crimine. & hoc cōpetit: ut remunerentur qui bene geſſerunt ſecundū uoluntatē eius. & mali æternisſuppliciis deſtinentur. Vnde nos appetimus precepta legitima: & uitamus aduerſa. ut obſequentes præmia cōſequamur. Contennentibus enim deus mortem cōminatur & pœnam: hæc oībus inſinuāda: & ab omnibus credenda exiſtimo. Nunc ergo de perſona tractemus. In perſona duo ſunt obtinenda: pauper & diues. Et diuiti-bus quidem huius mundi præcipiendum eſt: non alta ſapere. neqꝫ ſperare in incerto diuitiarum ſuarum: ſed indeo uiuo: qui preſtat nobis abundanter omnia: ad factum boni operis diuites eſſe: ſed in bonis factis cōmunicatores eſſe: theſaurizare ſibi bonum in futurum. ut apprehendat eam quæ bona eſt uita. Deinde ſcire debent nōideo acceptas eſſe & haberi diuitias: ut his ſolis beatitudinem ſe habere confidant: & male utātur bonis. & ne dſpiciant pauperes. ne ue miniſterium malitiæ: aut inſtrumentum diuitias libidinis computent aut propter ſe ſibi traditas: aut ſe nunꝗͣ illas amiſſuros exiſtiment. Poſtremo ſciant diſpenſatores gratiæ dei ſe eſſe conſtitutos adeo: ut & in diſtributione uoluntas certa eorum uel bona uel praua noſcatur: & ſciant magis ſibi acceſiſſe per a-bundantiam: niſi ſapientes fuerint tentamenta potiora. diſcant erogare diuitias: ſed ad comparationem immoriiii.