Lih̓ Quintus Rōnalis.fundamētuꝫ fidei de quo dictūeſt. Et factū ē veſꝑe et mane dies vnꝰ. Mane pectoriſ eſt mniciuꝫ gre cuꝫ ſcꝫ gra īcipit luce̓ incorde. Vn̄. Emitte lucē tuaꝫ etmane exaudies voceꝫ mea. Mane noſtre r̓deptōis e matutinūtꝑs quo dn̄s nr̄ ſurrexit. ul̓ eiꝰreſurrectio motuit. Vn̄. Exitꝰmatutini et veſꝑe delectaberis.Mane hoīs ē puericiā eiꝰ l̓ adoleſcentia. i qua viret et floret.Vn̄. Mane ſic̄ herba tranſeatmane floreat ⁊ tran. veſꝑe decidat īduret ⁊ areſcat. Sepe aūtē ꝙ hō mane puericie trāſeat .i.morit̉. Si v̓o ꝯtingat euꝫ venire ad mane adoleſcētie in qͦ viret ⁊ floret ſepe ē ꝙ ⁊ tunc traſit. ꝙ ſi forte eū cōtingat venie̓ad veſꝑaꝫ ſenectutis. tūc abſqꝫdubio ī morte decidit īduraturut cadauer ⁊ areſcit in puluereMane eternitatis emitiū eterne gl̓e. Vn̄. Auditaꝫ fac mihimane miſericordia tua .i. vocemmiſericordie tue .ſ. Venite bn̄dicti ⁊cͣ. Mane mudi aliſ ꝓ ſpeitatiſ ē ip̄a ꝓſꝑitas. Vn̄. Ad annūciādum mane miſericordiātuaꝫ ⁊cͣ. Penitens gͦ ſolicitꝰ deanima ſua mane tꝑis ſurgit ador̄onē ut poſſit dicere. Maneaſtabo tibi ⁊ videbo. mane exaudies vocē meā Qd̓ hēʳ ī pͥmo pode Laudibus matutinis.v̓ba me. Veꝝ qꝛ orō eiꝰ nō hꝫeffectu ſine mane pectoris .i. ſine gre mitio. iō dicit. Emitte lucē tua. Qd̓ habẻ ī ſcd̓o pſalmoiudica medeꝰ. Sꝫ qꝛ mane pectoriſ pēdꝫ ex mane nr̄e redeptonis. iō dicit. Exitꝰ matutim. Qd̓ē ī tercio pſalmō te decet ⁊cͣ. Etqꝛ habitō mane pectoris qd̓ ēeffectꝰ mane redeptōis. hō īcipit ſibi vileſcere. ſeqͥ? Mane ſic̄herba trāſeat ⁊cͣ. Rd̓ habet̉ ī qͣrto pſalmo .ſ. dn̄e r̓fugiū. Sꝫ qꝛqͣnto ſibi qͥſqꝫ magis vileſcit.tato magis mane eternitatis affectat. idcircō dicit̉. Auditā facin mane miſericordiā tua. Qd̓habet̉ ī. v. pſalmo. Dn̄e exaudi oroēꝫ meā Et qꝛ nemo ad hꝑuenit n̄ qͥ laudat deū ī adu̓ſitate ⁊ ꝓſpeitate. iō adiūgit Adānūciādū mane miſericordiamtua ⁊cͣ. Qd̓ habe i. vi. pſalmoBonū ē ⁊cͣ. Rurſus. vi. pſalmiq̄ ꝑ ſingulas ferias muta. ⁊ catica q̄ ī illis dicūt̉. īt̓ ſe ꝯueniūt⁊ ꝯgrue pn̄t tꝑiſ gr̄e ſucceſſibꝫcoaptari. In ſecūda nāqꝫ feriarecoliʳ ſtatus primitiue ecc̄īe. q̄ſcōꝝ p̄dicatōne hereditatē accepit. ut dc̄ꝫ e Vn̄ ī illo pſalmov̓ba meā orat ecc̄īā ꝓ eterna he̓ditate quā ꝑ xp̄ꝫ ꝑcipit. qͣre i ti.eiuſdē pſalmi habe. ī fine ꝓ eaqua ꝯſeqͥ̉ hereditate. In canti