De velle bonū: et agere maiū.
id eſt abductū ad ſollicitudines curaſqꝫ carnales: que lex peccati ⁊ mortis operat̉: ingemiſcens ſuꝑ hac quāinuitus incurrerat lege peccati: confeſtim recurrit ad chriſtū: ⁊ p̄ſentiſſima gratie eius redemptiōe ſaluatur.Quicquid ergo lex illa peccati: queſpinas ac tribulos cogitationū curarumqꝫ mortaliū naturaliter gignit:etiā in apoſtolici pectoris terra ſollicitudinis germinarit: iſta lex gratiemox auellit. Lex enim inquit ſpiritꝰvite in chriſto ieſu: liberauit me a lege peccati ⁊ mortis.Quid ſit corpus peccati:Capl. XVI.Oc ergo ineuitabile corpusIveſt mortis: in qd̓ ꝑfecti quiqꝫqui guſtauerunt qͣꝫ ſuauis eſtdominus quotidie reuoluti: ſentiuntcum ꝓpheta qͣꝫ malū ſibi ⁊ amarū ſitdiſcedere a domino deo ſuo: hoc eſtcorpus mortis quod a celeſti eos intuitu retrahens: ad terrena deducit:qd̓ pſallentes eos atqꝫ in oratiōe ꝓſtratos: vel hamanas effigies vel ſermones vl̓ negocia vel actus facit ſuper fluos retractare: Hoc eſt corpusmortis qd̓ emulantes angelicā ſanctitatem: ⁊ volentes domino iugiterinherere: ꝑfectionē tamē huiꝰ boni:quia mortis corpus obſiſtit: īuenirenon poſſunt: ſed faciunt malū quodnolunt: id eſt traducunt̉ mente etiāad illa que ad profectū virtutū perfęctionēqꝫ non pertinent. Deniqꝫ vthoc de ſanctis atqꝫ ꝑfectis ſibiqꝫ ſimilibus: ſe dixiſſe beatus apoſtoluseuidēter exprimeret: digito quodāmodo ſemetipſum tactuqꝫ deſignās:cōtinuo infert: Itaqꝫ ego ipſe: id eſtqui hec ꝓnuncio: mee nō alterius cōſciētie latebras pando. Hoc ſane elocutionis genere familiariter vti apoſtolus ſolet: ſiquādo vult ſe ſpecialit̓deſignare: ſicut ibi: Ego ipſe Paulusobſecro vos ꝑ manſuetudine ⁊ mo12. deſtiā chriſti. Et rurſum: Niſi ꝙ egom. ipſe non grauaui vos. Et iterū: Sed
eſto: ego ipſe nō grauaui vos. Et alibi: Ego ipſe paulus dico vobis: ſi circūcidamini chriſtus vobis nihil ꝓderit. Et ad Romanos: Optabā enīego ipſe anathema eſſe a chriſto profratribus meis. Poteſt autē nō abſurde etiā ſic accipi: vt exp̄ſſius emphaſi ꝓnūciet: Itaqꝫ ego ipſe: id eſtquē noſtis eſſe apoſtolū chriſti: quētota ſuſpiciētia veneramini: quē creditis ſummū atqꝫ ꝑfectum eſſe: ⁊ inquo loquit̉ chriſtus: cum mente ſeruiam legi dei: carne tamē legi peccatiſeruire me fateor: hoc eſt diſtentionecōditionis humane interdū de celeſtibus ad terrena deuoluor: ⁊ ad curas humiliū rerū mentis mee altitudo ꝓlabitur: ꝑ quā peccati legem itamomētis ſingulis me ſentio captiuari: vt qͣꝫuis immobili circa legem deideſiderio ꝑſeuerē: nullo tamē modovim huiꝰ captiuitatꝭ euadere me poſſe ſentiā: niſi cōfugero ſemꝑ ad gratiam ſaluatoris.Ꝙ ſancti omnes veraciterimmūdos ſe et peccatoreseſſe cōfeſſi ſunt: Ca. XVII.rijs ſancti onmēs ꝓ hac ſubT idcirco quotidianis ſuſpiſtantie ſue fragilitate cōpuncti: dum cogitationum varietates: ⁊cōſcientie ſue latebras ac penetraliaꝑſcrutant̉: ſuppliciter clamant: Nonintres in iudiciū cū ſeruo tuo: qꝛ nōiuſtiſicabitur in cōſpectu tuo oīs viuers. Et illud: Quis gloriabit̉ caſtūſe habere cor: aut quis fiduciā habebit ſe mūdū eſſe a peccato? Et iterū:Non eſt iuſtus homo in terra qui faciat bonū ⁊ nō peccet. Et ita infirmāhominū imꝑfectāqꝫ iuſticiā: ac miſeri cordia dei ſemꝑ indigentē: indignāeſſe ſentiūt: vt vnus ex his cuiꝰ iniqͥtates ⁊ peccata deus miſſo de altariignito verbi ſui carbone purgauit:poſt illā mirificā ꝯtemplationē dei:poſt intuitum ſublimiū ſeraphin: etreuelationē ſacramentorū celeſtiumdicat: Ue mihi: qꝛ vir pollutꝰ labijs
Roma. 7
2. Co. 52.Ibidem.
Roma. 8.
1. Co. 10.
Hiere. 2.
Eſa. 6.
Ecc̄s. 7.
Roma .9.
Gal̓. 5.
Prou̓. 20
Psͣ. 142
Roma. 7