Collatio. XXIII. abbatis Theone
qm̄ a peccatoꝝ iā numero ſegregaſtꝭ:cōſequēs eſt vt etiā fideliū atqꝫ ſanctoꝝ paulatim cetibꝰ inſeratis. Queenī genera pctōꝝ iſtos dicitis poſſecōmittere: quibꝰ ſi fuerīt poſt gratiābaptiſmatis inuoluti: rurſū ꝑ quotidianā chriſti gratiā liberent? Aut d̓quo mortis corꝑe apl̓us dixiſſe credendus ē: Quis me liberabit de corpore mortis huiꝰ: Gratia dei ꝑ ieſumchriſtū dn̄m nr̄m? Nōne manifeſtūeſt ſicut vos quoqꝫ ipſos veritas cōpellit cōfiteri: nō de illis capitaliū criminū mēbris: per q̄ ſtipendiū eternemortis acqͥrit̉: id eſt homicidij: fornicatiōis: adulterioꝝ: ebrietatis: furtorū atqꝫ rapinaꝝ: ſꝫ de illo p̄dicto cuigratia chriſti quotidiana ſuccurritcorpore memorari? Quiſquis enimpoſt baptiſmū ⁊ ſcientiā dei: in illudmortis corpus incurrerit: ſciat ſe nōquotidiana gratia dei: id eſt facili remiſſiōe: quā momētis ſingulis exoratus dn̄s noſter erroribꝰ noſtris donare cōſueuit: ſꝫ aut diuturna afflictiōepenitudinis ac penali dolore purgādum: aut certe ꝓ his in futuro eterniignis ſupplicijs addicendū: ita eodēapl̓o ꝓnūciāte: Nolite falli: neqꝫ fornicarij: neqꝫ idolis ſeruiētes: neqꝫ adulteri: neqꝫ molles: neqꝫ maſculorūcōcubitores: neqꝫ fures: neqꝫ auari:neqꝫ ebrioſi: neqꝫ maledici: neqꝫ rapaces regnū dei poſſidebūt. Aut q̄ ēiſta lex militans in mēbris nr̄is q̄ repugnat legi mētis nr̄e: cūqꝫ nos reſiſtentes atqꝫ captiuos in legē poratiac mortis abduxerit: eiqꝫ nos fecerit carne ſeruire: nihilominꝰ mente legi dei ſeruire ꝑmittat? Nec enī h̓ puto legē peccati flagicia deſignare: authoc de ſupradictis intelligi poſſe criminibꝰ: que ſi qͥs facit legi dei mentenō ſeruit: a qua neceſſe eſt eū aīo an̄diſcedere: qͣꝫ aliquid eorum carne cōmittat. Quud eſt enī ſeruire legi peccati: niſi ea que a peccato imperant̉implere? Quod ergo peccati genuseſt: quo cū ſe tāta ſanctitas atqꝫ perfectio ſentiat captiuari: gr̄a tn̄ chriſti
nō ambigat liberādū: dicēs: Infelixego homo: qͥs me liberabit de corꝑemortis huiꝰ? Gr̄a dei ꝑ ieſum chriſtūdn̄m noſtrū. Quā inqͣꝫ legē mēbrisnr̄is ineſſe firmabitis: que abſtrahēsnos a lege dei: ⁊ captiuans nos legipeccati: infelices nos potiꝰ faciat qͣꝫnocētes: vt nō eternis ſupplicijs addicamur: ſed qͣſi de interrupto beatitudinis gaudio ſuſpiremꝰ: ⁊ auxiliatorē qͥ nos ad id retrahat inquirētescū apl̓o ꝓclamemꝰ: Infelix ego hō:qͥs me liberabit de corꝑe mortis hꝰAdduci nāqꝫ captiuū in legē peccati: quid eſt aliud qͣꝫ in effectu peccatiatqꝫ oꝑe ꝑmanere? Aut qd̓ aliud pͥncipale dabit̉ bonū: qd̓ ſancti explerenō poſſint: niſi id ad cuiꝰ cōꝑationēvt ſupra diximus vniuerſa nec bonaſunt? Et quidē nouimus multa eſſe īhoc mūdo bona: p̄cipueqꝫ pudicitiā:cōtinentiam: ſobrietatē: humilitatē:iuſticiam: miſericordiā: temperantiā:pietatē: ſed hec omnia ⁊ ſummo illibono paria eſſe nō poſſunt: ⁊ perficinon dicā ab apoſtolis: ſed etiā a mediocribꝰ poſſunt: ⁊ a quibꝰ impletanō fuerint: aut eterno ſupplicio puniunt̉: aut grandi vt ſupra dictū eſtlabore penitētie: vel quotidiana xp̄gratia liberant̉. Suꝑeſt igit̉ vt hancapoſtoli ſententiā ſoli ſanctoꝝ ꝑſonerecte fateamur aptari: qͥ in hanc quāp̄diximus incurrētes quotidie peccati nō criminū legem: de ſtatu ſalutisſue certi nō p̄cipitant̉ ī facinus: ſedvt dictū eſt de cōtemplatione diuinaad miſeriā cogitationū deuoluti corporaliū: vere illiꝰ beatitudinis bonoplerūqꝫ fraudant̉. Si enī ſe in hancmembroꝝ ſuorum legē quotidianisſentirent ſceleribꝰ illigari: non vtiqꝫde felicitatis amiſſiōe: ſꝫ de innocētiecauſarēt̉: nec diceret apl̓us Paulꝰ:Infelix ego hō: ſed impurus aut ſceleſtus ego hō: nec de corpore mortishuiꝰ: hoc eſt de cōditiōe mortali: ſeda flagicijs atqꝫ criminibꝰ carnis huiꝰvellet abſolui. Sed qꝛ ſe ꝓ cōditiōefragilitatꝭ hūane ſenſerat captiuatū:
1. Cor̄. 6.
Roma. 7
Rona.
Aoma.