Collatio. XXIII. abbatis Theone.
q̄ repugnat legi mētis nr̄e: eāqꝫ a diuino arcet intuitu: ⁊ ꝑ quā maledictat̓ra in oꝑibꝰ nr̄is: poſt agnitionē boni ⁊ mali cogitationū ſpinas cepit actribulos germīare: qͣrū aculeis: id eſtvitijs carnis nō obtuſis: ſpūs ſemīap̄focant̉: ne illū panē noſtrū qͥ de celo deſcēdit: qͥqꝫ cōfortat cor homīs:edere abſqꝫ vultꝰ nr̄i ſudore poſſimꝰ.Itē illius: Scimus aūt qm̄lex ſpiritalis eſt: et reliqua:Capl. XII.Mne em̄ hūanū genꝰ huic geo neralit̓ legi ſine vlla excepti-on ſubijcit̉. Nullus em̄ eſtqͣꝫuis ſanctꝰ qͥ ſupra dictū panē noncum ſudore vultꝰ ſui: ⁊ ſollicita cordis intentiōe ꝑcipiat. Ceterū cōmuni iſto pane multi vt videmꝰ diuitesſine vllo vultus ſui ſudore veſcunt̉.Quā etiā legē beatꝰ apl̓us ſpiritalēaſſerit: dicēs: Scimꝰ aūt qꝛ lex ſpiritalis eſt: ego aūt carnalis ſum venūdatus ſub peccato. Spiritalis em̄ eſtlex q̄ iubet nobis vt in ſudore vultꝰnoſtri comedamꝰ illū panē verū quide celo deſcēdit: ſꝫ nos carnales fecitvenūdatio illa peccati. Qd̓ gͦ iſtudcuiuſve peccatū ē? Sine dubio ade:cuiꝰ p̄uaricatiōe ⁊: vt ita dicā: nego.ciatiōe dānoſa fraudulētoqꝫ cōmertio vēditi ſumꝰ. Omnē enī prolē ſuāſerpētis ꝑſuaſione ſeductꝰ: illiciti cibi perceptiōe diſtractā: iugo ꝑpetueſeruitutis addixit. Hic nāqꝫ mos ſolet inter vendentē ementēqꝫ ſeruutivt is qͥ ſe alieno cupit dn̄o mācipare:aliqͥd precij ꝓ iactura ꝓprie libertatis ⁊ addictione ꝑpetue ſeruitutis aſuo cōſequat̉ emptore. Qd̓ etiā int̓adā atqꝫ ſerpentē manifeſtiſſime videmus impletū. Ille enim a ſerpentep̄ciū libertatis ſue eſu interdicte arboris capiēs: a naturali libertate diſceſſit: illiqꝫ maluit ſemetip̄m ꝑpetuavendere ſeruitute: a qͦ vetiti pomi letale p̄ciū fuerat aſſecutꝰ: qͣ deincepscōditiōe cōſtrictꝰ: nō īmerito omnēpoſteritatis ſue ꝓgeniē: ꝑpetuo eidē
cuiꝰ effectus eſt ſeruꝰ: ſubdidit famulatu. Quid enī aliud ſeruile cōiugiūpōt ꝓcreare qͣꝫ ſeruos? Quid ergoNūquid emptor iſte verſutꝰ ⁊ callidus: dn̄o vero atqꝫ legitimo ius dn̄atiōis eripuit? Nō ita eſt. Neqꝫ enimſic ille om̄e peculiū dei: vniꝰ fraudisdoloſitate ꝑuaſit: vt potentiā dominij ſui verus dn̄ator amitteret: qͥ ip̄mquoqꝫ emptorē qͣꝫuis refugā atqꝫ rebellē: tn̄ iugo dep̄mit ſeruitutꝭ: ſed qꝛqͥ oībꝰ rōnabilibus creaturis arbitrulibertatē creator indulſerat: eos qͥ ſecōtra fas edacis cōcupiſcentie tranſgreſſione vendiderāt: inuitos ad ingenit ā libertatē reuocare nō debuit.Abhorret ſiquidem ab illo iuſticie ⁊pietatꝭ auctore: quicqͥd bonitati eqͥtatiqꝫ cōtrariū eſt. Malū enī fueratſi cōceſſe lib̓tatis bn̄ficiū reuocaſſet:iniuſtū ſi liberū hominē potentia ſuaoppͥmēs atqꝫ captiuās: libertatis accepte pͥuilegiū exequi nō ſiuiſſet: cuius ſalutē in futura tūc ſecula reſeruauit: vt recto ordine compleret̉ ſtatuti tꝑis plenitudo. Oportebat enīeius ſobolē tādiu ſub hac vite conditione durare: quonſqꝫ eandē originalibꝰ vīculis liberatā: ī antiquū libertatis ſtatū: pͥoris dn̄i gratia p̄cio ſuiſanguīs reformaret: quā pietatis inſtinctu potuit etiā tūc ſaluare ſed noluit: qꝛ eū decreti ſui irrūpere ſanctionē equitas non ſinebat. Vis noſſecauſā venditiōis tue? Audi ipſū redemptorē tuū ꝑ Eſaiā ꝓpheta apertiſſime ꝓclamantē: Quis eſt iſte liber repudij matrꝭ vr̄e quo dimiſi eā:Aut qͥs eſt creditor meꝰ cui vendidivos; Ecce em̄ ī iniqͥtatibꝰ vr̄is vēditi eſtis: ⁊ ī ſceleribꝰ vr̄is dimiſi mr̄eꝫveſtrā. Uis etiā euidēter agnoſcerecur te iugo ſeruitutꝭ addictū redimere potētie ſue virtute noluerit? Audiqͥd ad ſuꝑiora qͥbꝰ eiſdē famulis cauſam volūtarie vēditiōis exprobrat:adiecerit: Nūquid abbreuiata ⁊ paruula facta ē manꝰ mea: vt nō poſſimredimere: aut nō eſt ī me virtꝰ ad liberandū? Sed qͥd huic potentiſſime
Roma. 7
Eſa. 50.
Ibidem.