Collatō. XXII. abbatis Theone
non poſſe. Neqꝫ enim fruſtra idemdoctor adiu̓xit: Sꝫ non in hͦ iuſtificatus ſum .i. non ſi ego iuſtum me eēcredidero: veram confeſtim iuſticiegloriā poſſidebo: vel qꝛ me conſcīamea nullius peccati rep̄henſione cōpungit: idcirco nullius ſordis cōtagione fuſcatus ſum: multa enim meāconſcīam latent: que cū ſint mihi incognita vel obſcura: deo nota atqꝫmanifeſta ſt̓. Iōqꝫ ſubijciens: Quiaūt me inquit iudicat dn̄s eſt .i. ab illo ſolo que ſecreta cordiū non latēt:veꝝ iudicij in me proferet̉ examen.Obiectio eo ꝙ omnes dominicā communiōe priuādi ſint ſi nullꝰ eſt abſqꝫ pecCapl̓m. VIIIcato:Ermanꝰ: Supradictū eſt nō¶ g vniſi ſctōs celeſtiū ſacramētorū eſſe debere ꝑticipes: nuncadijcit̉ īpoſſibile eſſe homini: vt immunis penitꝰ ſit a delicto. Si null̓sergo liber a noxa: nullꝰ eſt ſanctus:⁊ ꝯſequēs eſt: vt homo cui ſanctitasdeeſt: myſterioꝝ chriſti particeps eēnō poſſit: ⁊ regnū etiā celoꝝ ſperarenon debeat: qd̓ ſolis ſanctis dominus pollicetur.Reſponſio eo ꝙ multi ſancti eſſe poſſint: nemo abſqꝫpeccato niſi chriſtus:Capl̓m. IX.Heonaſ: Multos quidē eſſeA t ſctōs ac iuſtoſ negaretō poſſumus: ſꝫ inter ſanctū ⁊ īmaculatū: multa diſtātia eſt. Aliud eſtem̄ eſſe quēpiā ſanctū: id eſt diuinocultui ꝯſecratū: hoc em̄ nomē nō ſolū hoībus: ſꝫ etiā locis ⁊ vaſculis tēpli atqꝫ lebetibꝰ: atteſtāte ſcriptura:cōmune eſt. Aliud eſt aūt eſſe abſqꝫpeccato: qd̓ vnius dn̄i nr̄i ieſu chriſti ſinguiariter ꝯuenit maieſtati: dequo etiā apl̓s velut p̄cipuum qͥd ac⁊ſpeciale ꝓnūciat dicēs: Qui peccatum nō fecit. Satis em̄ vilē atqꝫ in
dignaꝫ eiꝰ preconijs laudē quaſi incorꝑale ac diuinū ei aliquid aſſignauit: ſi etiā nos illibatā ab om̄i peccato poſſumꝰ trāſigere vitā. Rurſiapl̓s ad hebreos: Nō em̄ habemꝰ inquit pontificē qui non poſſit cōꝑatiinfirmitatibꝰ noſtris: tēptatū aūt ꝑom̄ia ꝓ ſil̓itudine abſqꝫ pctō. Si igitur etiā terrene humilitatꝭ nr̄e: cū illo excelſo diuinoqꝫ pontifice hec pōteſſe cōmunio: vt etiā nos abſqꝫ vllapeccati offenſiōe tēptemur: cur apl̓ahoc in illo velut vnicū ac ſingulareſuſpiciēs: eius meritū ab hominibustāta diuiſiōe diſcreuit? Hac ergo ſola ob omnibꝰ nobis exceptiōe diſtinguit̉: qꝛ nos nō abſqꝫ peccato: illuꝫſine pctō ꝯſtat fuiſſe tēptatū. Quisetem̄ hoīm qͣꝫuis fortꝭ atqꝫ bellatorſit: hoſtilibꝰ tamē telis plerūqꝫ nonpateat? Quis velut impenetrabilicarne circūdatꝰ: tātis p̄lioꝝ ꝑiculisſine ꝑiculo miſceat̉? Ille aūt ſolꝰ ſpecioſus forma p̄ filijs hoīm: cōditionē mortis hūane cū vniuerſa carnisfragilitate ſuſcipiēſ: nullius vnqͣꝫ eſtſordis maculatus attactu.Ꝙ ſolus filius dei abſqꝫvllo peccati vulnere vicerit temptatorem:Capl̓m. X.Emptatꝰ eſt em̄ ẜm ſil̓itudit nē noſtrā gaſtrimargie pͥmūvitio: vt ei callidꝰ ille ſerpēseo ordine quo adam ante ſeduxerat:eſuriēti: eſce deſiderio conaret̉ illu-dere: Si filiꝰ īquiēs dei es: dic vt lapides iſti panes fiāt. Sed nullū recpiens ex hac tēptatiōe peccatū: cumei facultas indubitata ſuppeteret: reſpuit cibū quē ei deceptionis artifexingerebat: dicēſ: Nō in ſolo pane viuit hō: ſꝫ in omni verbo qd̓ proceditde ore dei. Tēptatus eſt etiam cenodoxia ẜm ſimilitudinē noſtrā: cū eidictū ē: Si filiꝰ dei es mitte te deorſum: ſed ſubdola diaboli ſuggeſtiōecaptus nō eſt: ⁊ vaniſſimū ſeducto-
hb̓. .4.
Matt .4.
i Gen̄. 3.
Psͣ. 44
Abi.s.
Ibidem.