Collatīo. XXI. abbatis Theone
naturaliter iocūda perceptio: q̄ niſiintemperantia atqꝫ luxuria: vel aliaquedā vitia ſubſequant̉: mala nonpoteſt definiri: qꝛ nō qd̓ intrat in oscoinquinat hoīem: ſꝫ que ꝓcedūt deore hec cōinquināt hoīem. Principali itaqꝫ derogat bono: nec perfecteaut ſine pctō illud exequit̉: qͥſquishoc nō ꝓpter idip̄m: ſꝫ ꝓpter aliudaliqͥd facit. Oīa em̄ huiꝰ gratia faciēda ſunt: ip̄m vero ꝓpter ſe ſolumeſt expetendū.De ratione ⁊ vtilitate ieiunuj.Capl̓m. XVII.Alē igitur diffinitionē ſupert Iieiunij qualitate iugiter retinentes: ita illud totis viribꝰanimi appetamus: vt tamē tunc demum id nobis congruū nouerimꝰ: ſiin eo tempoꝝ ratio: ſi qualitas: ſi mēſura ſeruet̉: nec ita vt in ipſo ſpei noſtre terminū defigamus: ſed vt peripſum ad puritatē cordis ⁊ apoſtolicam charitatē peruenire poſſimusIgitur ex hoc ipſo ieiunio vbi nō ſolum ſpecialia prefixa ſunt tempora:quibꝰ vel exerceri debeat vel p̄termitti: ſed etiā qualitas moduſqꝫ ꝓpoſitus eſt: nō principale bonū: ſedmediū quiddā eſſe manifeſtum eſt.Ceteꝝ hec que precepti auctoritate:vel mandant̉ vt bona: vel interdicunt̉ vt noxia: nunqͣꝫ ita exceptionitempoꝝ ſubiacent: vt interdū: aut q̄vetita ſunt fieri debeāt: aut que imperata ſunt p̄termitti. Nec em vllusiuſticie: patientie: ſobrietati: pudicicie: charitati: ſtatutꝰ ē modꝰ: nec rurſum iniuſticie: impatiētie: furori: mpudicicie: inuidie atqꝫ ſuꝑbie ibertas aliquādo ꝑmiſſa eſt.Nō ſemper congruū eſſe ieCa. XVIII.iunium:Uā obrē his de ieiunij qua¶ q Litate premiſſis: ſubdēda adhuc ſanctarū ſcripturarū videt̉ auctoritas: ꝑ quā approbet̉ manifeſtius ieiuniū perpetuū cuſtodiri
nec debere nec poſſe. In euāgelio ieiunātibus phariſeis vna cū diſcipulis Ioannis baptiſte: cū apl̓i vtpoteamici ⁊ conuiue celeſtis illius ſponſinecdum ieiunioꝝ obſeruantiā cuſtodirent: diſcipuli ioannis qui ſummāiuſticie ſe ieiūijs poſſidere credebāt:quippe illius ſectatores qui eximiuspenitentie predicator: ita cunctis populis formā ſuo prebebat exemplo:vt non ſolum varia eſcarū genera:que humanis vſibus ſuggerunt̉ abnueret: verū etiā cōmune panis ip̄ieſum penitus ignoraret: dn̄o cōquerunt̉ dicētes: Quare nos ⁊ phariſeiieiunamus frequēter: diſcipuli autētui nō ieiunāt? Quibus reſpondēsdominus euidenter oſtendit: nō omni tempore congruuꝫ eſſe ieiunium:nec neceſſarium alicui cū vel feſtiuitas temporum vel interueniens charitatis occaſio: indulgentiā refectionis admittit: Nn̄quid poſſunt inqͥens filij ſponſi lugere: qͣꝫdiu cū illiseſt ſponſus? venient autē dies cū auferetur ab eis ſponſus ⁊ tunc ieiunabunt. Que verba licet ante reſurrectionē dixerit corporis ſui: tamen ꝓprie quinquageſime tempus oſtendūt: in quo poſt reſurrectionē quadraginta dies domino cū diſcipulisepulante: ieiunare illos quotidianeeius p̄ſentie gaudiū nō ſinebat.Interrogatio cur totis qͥnquaginta diebꝰ ieiuniū relaxetur: Capl̓m. XIX.Ermanus: Quare igit tota3g O quinquageſima abſtinentierigorē prandijs relaxamus:cū viqꝫ chriſtus quadraginta tantum diebꝰ poſt reſurrectionē cū diſcipulis fuerit cōmoratus:Reſponſio: Capl̓m. XX.Heonas: Non incongrua interrogatio veſtra rationemintegerrime veritatis meretur agnoſcere. Poſt aſcenſionē ſaluatoris noſtri que quadrageſimo re
Matt. 15
Marei. 2
Ibidem .