De remiſſiōe quinquageſime.
hāc diē: vt audiat̉ in excelſo clamorveſter. Nūquid tale eſt ieiuniū qd̓elegi: ꝑ diē affligere hominē animāſuā? Nūquid ꝯtorquere quaſi circulū caput ſuū: ⁊ ſaccū ⁊ cinerē ſternere? Nūquid iſtud vocaui ieiuniū:⁊ diē acceptabilem dn̄o? Deinde infert docēs quō acceptabilis fiat continētia ieiunātis: atqꝫ euidēter enūciat ꝑ ſe ſolū ieiuniū nō poſſe ꝓdeſſe:niſi has q̄ ſubijciunt̉ cauſas habuerit ꝯſequētes: Nōne hoc eſt inquiens ieiuniū qd̓ elegi? Diſſolue colligationes impietatis: ſolue faſcicl̓osdeprimētes: Dimitte eos qui ꝯfracti ſunt liberos: ⁊ omnē onꝰ dirūpe:Frange eſuriēti panē tuū: ⁊ egenosvagoſqꝫ induc in domū tuā: Cū videris nudū operi eū: ⁊ carnē tuā nedeſpexeris: Tūc erūpet quaſi manelumē tuū: ⁊ ſanitas tua citius oriet̉:et anteibit faciē tuam iuſticia tua: etgloria dn̄i colliget te: Tūc īuocabiset dn̄s exaudiet: clamab̓ ⁊ dicet: Ecceaſſum. Uidetis ergo ieiuniū neqͣqͣꝫprincipale bonū a dn̄o iudicari: eoꝙ nō per ſeip̄m ſꝫ ꝑ alia opera bonūac placitū deo fiat: ⁊ rurſum ex accidētibus cauſis: nō ſolū vanū: verūetiā odibile cēſeat̉: dicēte dn̄o: Cūieiunauerīt nō exaudiā preces eoꝝ.Ꝙ principale bonū nō ꝓpter inferius bonū debeatexerceri: Capi. XV.On em̄ miſcd̓ia: patientia ⁊n veritas: vel illa p̄dicta p̄cepta virtutū: in quibus vtiqꝫbonū eſt principale: ꝓpter ieiuniaſunt tenēda: ſꝫ potius ieiunia ꝓpterilla. Elaborandū eſt em̄ vt ꝟtutesille: q̄ vere bone ſunt ieiunijs acquirant̉: nō vt ad ieiunioꝝ terminū tēdant illaꝝ geſta virtutū. Ob hͦ ergoeſt vtilis carnis afflictio: ob hoc eiadhibēda eſt inedie medicina: vt ꝑillā ad charitatem ī qua īmobile acſine vlla tꝑis exceptione ꝑpetuū bonum eſt: ꝑuenire poſſimꝰ. Neqꝫ em̄
medicine: aurificine vl̓ ceteraꝝ quein hͦ mūdo ſunt artiū diſciplina: ꝓpter inſtrumēta q̄ ad opus eius ꝑtinēt exercet̉: ⁊ nō potius ferramētaꝓpter artis ſtudiū p̄parant̉: q̄ ſicutvtilia ſūt ꝑitis: ita ſuꝑflua his qͥ artis ip̄ius neſciūt diſciplinā. Et ſicuthis qͥ ad efficiendū opus ſuū eoruꝫminiſterio fulciunt̉: plurimū ꝓſūt:ita illis qui cuiꝰ rei gr̄a inſtituta ſintignorātes: ſola eoꝝ poſſeſſiōe ꝯtēti ſūt: penitus ꝓdeſſe nō poſſunt: qꝛvtilitatꝭ eoꝝ ſūmā in retētatōe eoꝝtantū: nō in operis ꝯſūmatiōe ꝯſtituunt. Illud ergo eſt optimū principaliter ꝓpter qd̓ fiūt illa que mediaſunt: Ip̄m vero p̄cipuū bonū: nō obaliā cauſam: ſꝫ ꝓpter ſuā tantū agit̉bonitatē.Quō a cęteris bonis principale diſcernatur bonum:Capl̓m. XVI.Uod quidē a ceterꝭ q̄ media¶ q Feſſe p̄diximꝰ: his ſecernit̉ modis: ſi ꝑ ſe bonū ſit: ⁊ non peraliud aliquid: ſi ꝓpter ſe neceſſariūſit: ⁊ nō ꝓpter aliud: ſi īmutabilit̉ſemꝑqꝫ ſit bonū: ac ꝑpetuo ſuā retinēs qualitatē: nunqͣꝫ in partē poſſittrāſire ꝯtrariā: ſi ademptio vel ceſſatio eius nō poſſit ſummā nō inferre perniciē: ſi id qd̓ illi cōtrariū eſt:ſimiliter principale ſit malū: nec inpartē bonā poſſit aliquādo trāſire.Que diffinitiōes quibꝰ principalium bonoꝝ natura diſcernit̉: aſcribiieiunijs omnino non poſſunt. Neqꝫem̄ ex ſemetip̄is bona: aut ꝓpter ſeneceſſaria ſūt: q̄ ꝓpter acquirendācordis ⁊ corꝑis puritatē ſalubriterexercent̉: vt aculeis carnis obtuſis:mēs purificata ſuo ꝯciliet̉ auctori:nec īmutabiliter ſemꝑqꝫ ſunt bona:qꝛ plerūqꝫ eoꝝ intermiſſiōe nō ledimur: īmo etiā in perniciē interdumanime importuniꝰ celebrata vertūtur. Sed nec principale malū eſt idqd̓ illi videt̉ aduerſum: id eſt ciboꝝ
hiere. j4