Collatio. XXI. abbatis Theone
Quicquid enim principali bono cōtrariū eſt: ſine dubio principale malum eſſe cenſendum eſt. Quod definiri a nobis ſcripturarum ſanctaruꝫnō permittit auctoritas. Si enim tali ſenſu ac ꝓpoſito ieiunemus vt peccatum contrahi in eſcarū participatione credamus: non mō nullos fructus pro abſtinentia conſequemur:ſed etiam reatum maximū ac ſacrilegij crimen ẜm apoſtolum contrahemus: abſtinentes a cibis quos deuscreauit ad percipiendū cum gratiarumactione fidelibus: ⁊ his. qui cognouerunt veritatē: quia omnis creaturā dei bona: ⁊ nihil reijciendumquod cum gratiarumactiōe percipitur. Qui enim putat quid commūeeſſe: illi cōmune eſt: ⁊ idcirco ob ſolam perceptionem eſce neminem legimus condemnatum: niſi forte iunctuꝫ quid fuerit: vel poſtea ſubſecutum: per quod meruerit cōdemnari.Ꝙ nō ſit principale bonuꝫieiunium: Capi. XIIII.Taqꝫ hoc medium eſſe etiamex hoc manifeſtiſſime decla¶ratur: quia ſicut non iuſtificat cuſtoditum: ita non condemnatirruptū: niſi forte precepti tranſgreſſio magis qͣꝫ eſcarū perceptio puniatur. Principali autem bono ita nullum oportet vacuuꝫ eſſe tempus: vtſine eo cuiqͣꝫ eſſe non liceat: quia neceſſe eſt ceſſatione eius in maluꝫ corruere negligentem. Nec rurſuꝫ principali malo vlluꝫ conceditur tēpus:qꝛ quod noxium ſꝑ eſt: nunqͣꝫ poterit ſi admiſſum fuerit non nocere: vl̓in partē vnꝙͣ laudabileꝫ cōmutari.Ac ꝓinde ea quibus qͣlitates ſtatutas videmus ⁊ tēpora: ⁊ q̄ ſic obſeruata ſanctificāt: vt omiſſa non polluāt: media eſſe manifeſtū eſt: vtputa nuptias: agriculturam: diuitias:ſolitudinis remotionem: vigilias: ſacrorum lectionē: meditationemqꝫ librorum: ip̄aqꝫ ieiunia: de qͥbus prī-
cipium ſermonis exortum eſt. Queomnia diuina preceptio: vl̓ ſanctaꝝauctoritas ſcripturarū: nō ita inceſſabil̓r obtinenda: nec iugit̓ cuſtodiēda decreuit: vt ea paululū intermiſiſſe nepharium ſit. Quicquid em̄ imperatiue decernitur: morteꝫ irrogatnon impletum: q̄cunqꝫ vero ſuadentur potius qͣꝫ iubent̉: facta proſunt.infecta n̄ puniūt. Et idcirco aut oīahec: aut certe quedā: pro cauſa: proloco: ꝓ modo: ꝓ tēpore: circūſpecteagere nos maiores noſtri ⁊ prouideobſeruare iuſſerunt: quia ſi cōgruehoꝝ aliquid actitet̉: aptū atqꝫ cōueniens: ſi incōgrue: ineptū eſſe cōſtatac noxiū: ac ſi velit quis in fratris aduētū ī qͦ chriſtū debet hūanitate reficere: ⁊ gratiſſima ſuſceptōe ꝯplecti.auſteritatē ieiunij cuſtodire: nonneinhūanitatis potius crimē incurrit:qͣꝫ laudē ⁊ meritū religionis acquirit? Uel ſi cū defectio ⁊ imbecillitascarnis: reparationē viriū eſce perceptione depoſcit: nō acquieſcat aliqͥsrigorem abſtinentie relaxare: nonnemagis crudelis ſui corporis homicida: qͣꝫ ſalutis ꝓuiſor eſt eſtimādus;Ita etiā cū tp̄s feſtiuitatis eſcaꝝ cōgruū fotū ⁊ refectionē neceſſarie abſolutiōis indulget: ſi qͥs ieiunioꝝ rigidā obſeruātiā indirupte volueritretētare: neceſſe eſt vt nō tā religioſus qͣꝫ incōditus atqꝫ irrationabilishabeat̉. Sꝫ ⁊ illis hec nihilominusreperient̉ aduerſa: qͥ humanā laudē ieiunijs aucupant̉: ⁊ inani on̄tatiōe pallorꝭ: famā ſctītatꝭ acqͥrūt: qͦſeuāgelicꝰ ẜmo ī p̄ſenti ſuā recepiſſemercedē ꝓnūciat. vl̓ qͦꝝ ꝑ ꝓph̓ā dn̄sieiuniū deteſtat̉: ⁊ ex qͦꝝ ꝑſona cū ſibi obijciēs an̄ dixiſſet: Quare ieiūauimꝰ ⁊ nō aſpexiſti: hūiliauimꝰ aīasnr̄as ⁊ neſciſti; ꝯfeſtim ſb̓ijciēs ꝓdidit cās cur n̄ merēt̉ audiri: Ecce inqͥtī die ieiūij vr̄i īuenit̉ volūtas vr̄a:⁊ oēs d̓bitores vr̄os repetitꝭ: Eccead lites ⁊ ꝯtētōes ieiūatꝭ: ⁊ ꝑcutitꝭpugͦ īpie: Nolite ieiunare ſic̄ vſqꝫ in
1. Tīo. 4
Ibidem.
Ro. j4
Matt .6.
Eſa. 58.