De fine cenobite et eremite.
cuiuſqꝫ vitij radices ineſſe defixas ſibi certis indicijs etiam ſolitarius dep̄hendit: quiſqꝫ puritatē ſuā nō hominibus oſtentare: ſꝫ illius cōſpectuiinuiolatā ſtuduerit exhibere: quē latere omnia cordis arcana non pn̄t.Interrogatio quomodo ſanari poſſit qui nō expurgatis vitijs ſolitudine ingreſſus ſit:Capl̓m XIII.Ermanus. Argumēta quibꝰ¶ ¶ Zīfirmitatū indicia colligant̉:⁊ rationē diſcernendaꝝ egritudinū: id eſt quo pacto vitia q̄ celātur in nobis valeāt deprehendi: lucide ſatis aperteqꝫ ꝑcepimus. Om̄iaſiquidem quotidiana experientia acdiuturnis noſtraꝝ motibꝰ cogitationum ita vt dicta ſunt intuemur. Supereſt igit̉ vt quēadmodū ꝓbatiōescauſeqꝫ morboꝝ euidētiſſima nobisrōne patefacte ſunt: ita etiā curationum medela monſtret̉. Nulli namqꝫdubium eſt illū poſſe rectiſſime de remedijs malaꝝ valitudinū diſputareqͣ earum prius cauſas atqꝫ originesegrotantiū cōſcientia atteſtante dep̄henderit. Itaqꝫ licet doctrina beatitudinis tue vulnerū noſtroruꝫ arcana nudauerit: quo fit vt ſperare aliquid etiā de remedijs audeamus: qꝛtam euidens declaratio morbi ſpemremedij pollicet̉: tamen quia pͥmumvt ais in cōgregationibus initiū ſalutis acquirit̉: ⁊ ſani ī ſolitudīe eſſenon poſſunt: niſi quos pͥus cenobiorum medicina ſanauerit: pernicioſarurſuꝫ deſperatiōe ꝯcidimꝰ: ne forteqͥ imꝑfecti cenobiū reliqͥmus: neqͣqͣꝫiaꝫ perfecti eſſe in eremo valeamus.Reſpōſio ſuper eorum medicina: Capl̓m XIIII.Oannes: De morboꝝ ſuoruꝫcuratione ſollicitis: remediūſalutare deeſſe nō poterit: eticcirco eodē modo quo vniuſcuiuſqꝫvitij deprehendunt̉ indicia: etiā re-
media ſunt querenda. Nā quemadmodū ſolitarijs hūane cōuerſatiōisvitia diximus nō deeſſe: ita virtutuꝫſtudia ⁊ inſtrumēta ſanitatū: oībusetiā ab hūana cōuerſatione diſcretꝰpoſſe ſuppetere nō negamus. Cuꝫ ſeigit̉ impatientie ſiue ire ꝑturbationibus incurſari: illis que ſupra oſtendimus indicijs vnuſquiſqꝫ dep̄henderit: cōtrarijs ſemetipſum ſꝑ obiectionibus exerceat: ⁊ propoſitis ſibimultimodis iniuriaꝝ diſpendiorūqꝫgeneribus velut ab alio ſibimet irrogatis: aſſuefaciat mentē ſuam oībusque inferre improbitas poteſt: perfecta hūilitate ſuccūbere: atqꝫ aſperaſibi queqꝫ ⁊ ītolerabilia frequenteropponens: qͣꝫta eis occurrere debeatlenitate omni iugiter cordis cōtritione meditet̉. Et ita reſpiciens ad illasſanctoꝝ omniū ſiue ipſius dn̄i paſſiones: vniuerſa nō ſolū cōuitioruꝫ ſedetiam penarū genera: inferiora meritis ſuis eſſe ꝓnuncians: ad omneꝫ ſedolorum tolerantiā p̄parabit. Cunqꝫ aliquando ad cetus fratrum aliqͣfuerit iuitatiōe reuocatus: quod nōpoteſt vel raro etiam diſtrictiſſimiseremi accolis non prouenire: ſi mentem ſuam etiam pro leuibus quibuſqꝫ rebus deprehenderit tacite fuiſſecōmotam: vt quidam occultoꝝ motuum ſeueriſſimus cēſor: mox ſibi illa duriſſima iniuriarum genera quibus ad perfectam tolerātiaꝫ ſemeripſum quotidianis meditatiōibꝰ exercebat: exprobret: atqꝫ ita ſe obiurgans ⁊ increpans alloquat̉: Tu neille es bone vir: qui dum te in illa ſolitudinis tue exerceres paleſtra: omnia ſuꝑaturum mala conſtantiſſimep̄ſumebas: qui dudū cū tibi nō ſolūſūmas ꝯuitioꝝ acerbitates: verū etiāintolerāda ſupplicia ip̄e ꝓponeres:ſatis validū atqꝫ ad oēs ꝓtellas immobilē te credebas: Quō inuicta illa patīa tua: leuiſſimi verbi ꝓluſiōeꝯfoſſa ē? Quō domū tuā ſuꝑ illā ſolidiſſimā petrā tanta vt tibi videba-