Colla. XIX. abbatis Ioannis
ti debeat ſolitudo: ſꝫ hanc eſſe virtutis ac profeſſionis huius exiſtimantſummā: vt fratrū cōſortia declinantes: humanos tantummodo refugiant ac deteſtentur aſpectus.Interrogatio de remedioeoruꝫ qui cito de cęnobijsdiſcēdunt: Capim XI.EErmanus. Quo ergo vl̓ no¶ g Ybis vl̓ ceteris qui eiuſdē fragilitatis ac mēſure ſunt remedio poterit ſubueniri: qui ī cenobialibus diſciplinis tenuit inſtituti: ante expulſioneꝫ omniū vitioꝝ habitationem ſolitudinis cepimus affectare: vel quo pacto imꝑturbate mētisconſtantiam: ⁊ īmobilē patientie poterimꝰ app̄hendere firmitatē: qͥ ip̄asquodāmodo ſcholas ⁊ exercitationis huius paleſtram: in qua ad plenum erudiri ac perfici principia nr̄adebuerāt: intempeſtiue intermiſſa cenobij congregatione dereliquimus?Qualit̓ gͦ nūc ſolitarie cōmorātes:perfectionē lōganimitatis ac patiētie cōſeq̄mur: vel quēadmoduꝫ hasſibi ineſſe vel deeſſe virtutes exploratrix internoꝝ motuū cōſcientia deprehendet: ne forte quia ab hominūconſortio ſegregati: nullis eorundeꝫirritationibus ꝓuocamur: falſa eſtimatione decepti: tranquillitatē mētis nos immobilem poſſidere credamus.Reſponſio quomodo ſolitarius vitiā ſua poſſit agnoſceſtCapitulum XII.30Dannes. In veritate querētibus medicinā: remedia curōnum ab illo veriſſimo aīarum medico deeſſe non poſſunt: hispreſertim qͥ valitudīes ſuas: nō deſperando aut negligēdo contempſerint: nec vulnerum ſuoꝝ pericula celauerint: aut medelā penitentie procaci mente reſpuerint: ſꝫ ꝓ languoribus ignorantia vel errore vel neceſſitate cōtractis: humili tandē caute-
la ad celeſtem medicū mente cōfugerint. Ideoqꝫ noſſe debemus: ꝙ ſi adſolitudinē vel ad abdita loca nōduꝫcuratis vitijs ſecedamꝰ: effectus eorum tantummō reprimat̉: nō extinguat̉ affectꝰ. Latitat em̄ intra nos:immo etiā ſerpit radix omniū q̄ extirpata nō fuerint peccatoꝝ: quam adhuc in nobis viuere his deprehendimus indicijs. Verbi gratia. Cum inſolitudine cōſtituti: aduentū fratrūvel breuiſſimā eoꝝ morā cū quadāeſtuantis animi anxietate ſuſcipimꝰ:ineſſe adhuc in nobis viuaciſſimumimpatientie fomitē nouerimus. Cuꝫvero cuiuſqͣꝫ fratris ſperamus aduētum: ſi eo ꝓ neceſſitate aliqua paululum forſitan demorāte vel tacita indignatione iam eius culpauerimustarditatem: ⁊ mentē noſtrā īmodiceexpectatiōis ſollicitudo turbauerit:ire atqꝫ triſticie manifeſte ī nobis vitia reſidere cōſcientie noſtre ꝓbauitexamen. Item ſi fratre vel codicē adlegendū vel quālibet aliam ad vtendum ſpecieꝫ poſtulāte: aut nos illiꝰpetitio cōtriſtauerit: aut illum negatio noſtra repulerit: dubiū nō ē nosadhuc auaricie ſeu philargyrie laq̄is compediri. Ꝙ ſi recordationemfemine nobis vel cogitatio ſubita vl̓ſacre ſeries lectiōis attulerit: ⁊ in eaquadā nos ſenſerimus titillationepulſatos: ſciamus necdum extinctuꝫin mēbris noſtris fornicationis ardorē. Si vero de cōparatione diſtrictionis noſtre ⁊ remiſſiōis aliene: vl̓tenuiſſima mētē noſtrā tēptarit elatio: certum eſt dira nos ſuperbie peſte corruptos. Cū hec gͦ in corde noſtro deprehenderimus vitioꝝ inditia: manifeſte cognoſcamꝰ nobis nōaffectū ſꝫ effectū deeſſe peccati. Quevtiqꝫ paſſiones ſi nos quandoqꝫ cōuerſationi miſcuerimus hūane: ꝓtinus de cauernis noſtroꝝ ſenſuuꝫ ꝓcedentes: ꝓbant ſe nō tunc primumcū eruperint naſci: ſꝫ tunc demū quiadiu latuerint publicari. Et ita vniuſ-