Colla. XIX. abbatis Ioannis
tur mole cōſtructā: leuis aura cōmouit? Ubi eſt illud qd̓ inani fiduciabellū ī pace deſiderās ꝓclamabas?Paratus ſum ⁊ nō ſuꝫ turbatus vtcuſtodiā mādata tua. Et cū ꝓphetaſepe dixiſti: Proba me dn̄e ⁊ tēptame: vre renes meos ⁊ cor meum. Et:Proba me dn̄e ⁊ ſcito cor meū: īterroga me ⁊ cogͦſce ſemitas meas: ⁊ vide ſi via iniqͥtatꝭ in me ē? Quō ingētem certaminis apꝑatū exigua hoſtꝭvmbra cōterruit? Tali gͦ ſemetipſuꝫcōpunctiōis aīaduerſiōe ꝯdemnās:inultā animi ſui cōmotiunculaꝫ eſſenō ſinat: ſꝫ artiore carnē ſuaꝫ ieiunijac vigiliaꝝ correptione caſtigās: aciugibꝰ cōtinētie penis culpā ſue mobilitatis excruciās: id qd̓ ad plenuꝫexcoquere in cenobij ꝯuerſatione debuerat: in ſolitudine ꝯſtitutus hͦ exercitatiōis igne ꝯſumat. Illud ſanead obtinendā iugē ac ſtabilē patiētiam ꝯſtanter atqꝫ īmobiliter eſt tenenduꝫ: nō licere nobis quibus legediuina nō ſolū vltio iniuriaꝝ ſꝫ etiāmemoria ꝓhibet̉: cuiuſlibet detrimēti vel irritatiōis obtētū ad iracūdiāꝯmoueri. Qd̓ em̄ anime grauiꝰ pōteuenire diſpēdiū: ꝙͣ vt ꝑ cōmotiōisſubitā cecitatē veri atqꝫ eterni lūiniclaritate pͥuata: ab illius qui mitis ⁊hūilis eſt corde ꝯtemplatione diſcedat? Quid gͦ ꝑnicioſius: quid ve deformius: qͣꝫ vt qͥs honeſtatis iudiciū⁊ regulā ac diſciplinam recte diſcretionis amittat: ⁊ ea ſanꝰ ac ſobriꝰpetret: q̄ nec temulentus quidē quisac ſenſu indigēs veniabiliter admiſiſſet? Hec gͦ ⁊ his ſimilia detrimētaquiſqꝫ ꝑpenderit: non ſolū vniuerſadānoꝝ genera: ſꝫ etiā īiuriaꝝ atqꝫ ponarū q̄cunqꝫ poſſunt a crudeliſſimiſirrogari: facili ſuſtētatiōe deſpiciet:nihil diſpēdioſius iracūdia: nec p̄cioſius animi tranquillitate: ac ꝑpetuacordis ſui iudicas puritatē. Ob quānō ſolū carnaliū ſꝫ etiā illaꝝ q̄ ſpiritales vident̉ rerū ſpernēda ſunt cōmoda: ſi alias acqͥri vel ꝑfici niſi cū
huius tranquillitatis perturbationenon poſſunt.Interrogatio an ita caſtitas ſicut ⁊ cęterę paſſionesdebeant explorari.Capitulum. Xv.Ermanus: Sicut ceterorumg Pvulneruꝫ: id eſt: ire: triſticie:impatiētie: ꝑ obiectionē ꝯtrariaꝝ rerū medela monſtrata eſt: itaetiā ꝯtra ſpiritū fornicatiōis qd̓ curationis genus nos oꝑteat adhibere: volumꝰ edoceri .i. vtrū etiā ꝯcupiſcētie ignis ꝓpoſitis ſicut illic maioribus irritationū augmētis poſſitextingui: qd̓ ſatis caſtitati credimuseſſe cōtrariū: ſi nō ſoluꝫ exaggerent̉in nobis libidinis incētiua: ſꝫ vel p̄tereunte mentis oculo perſtringent̉.Reſponſio ꝗͥbus documētis poſſit agnoſci:Capitulum: XVI.Oannes: Queſtionē q̄ etiaꝫtacētibus vobis narrationenoſtrā fuerat ſecutura: ſagaxinterrogatio veſtra p̄uenit: ⁊ idcirco efficaciter eā ſenſibus veſtris cōcipiendam eſſe nō ambigo: quandoquidem inſtitutionem noſtram acumen veſtri preceſſit ingenij. Sine labore em̄ cuiuſlibet queſtionis dilucidatur obſcuritas: cum abſolutioneꝫeius anticipans inquiſitio: qͦ ducenda eſt antecedit. Itaqꝫ remedijs quideꝫ illoꝝ que ſupra diximus vitioꝝ:nō ſolum nihil officiunt: verūētiammultum conferūt humana cōſortia.Nam frequentia impatientie ſue crebrius patefacta: quāto magis aſſiduū ſuperatis dolorē cōpunctionisintulerint: tanto velociorem laborātibus conferunt ſanitateꝫ. Ob quodetiam in ſolitudiue conſiſtentes: cuꝫirritationum fomes atqꝫ materia abhoībus nō poſſit exurgere: tn̄ earūdēincitamēta debemꝰ etiā ex induſtriaretractare: vt aduerſus ea iugi cogi-
Psͣ. 138
Psͣ .25.
Psͣ .118.