De fine cenobite et eremite.
mortificare ⁊ crucifigere volūtates:ac ẜm euāgelice ꝑfectionis ſalutaremandatum nihil de craſtino cogitare. Quā ꝑfectionem ꝓrſus a nemine niſi a cenobita īpleri poſſe: certiſſimum eſt. Quem virum Eſaias propheta deſcribēs: ita beatificat atqꝫcollaudat: Si auerterꝭ a ſabbato pedem tuū: facere voluntatē tuā in dieſancto meo: ⁊ glorificaueris eū duꝫnon facis vias tuas: ⁊ nō inueniturvoluntas tua vt loquaris ẜmonem:tunc delectaberis ſuper dominuꝫ: etſuſtollam te ſuper altitudinē terre: ⁊cibabo te hereditate iacob pr̄is tui:Os em̄ domini locutum eſt. Eremite vero perfectio eſt: exutam mentema cūctis habere terrenis: eāqꝫ qͣntuꝫhūana ībecillitas ſinit vnire cū chriſto. Quē virum hieremias ꝓphetadeſcribens: Beatus inquit vir qͥ tulit iugum ab adoleſcētia ſua: ſedebitſolitarius ⁊ tacebit: quia leuauit ſeſuꝑ ſe. Pſalmiſta quoqꝫ: Sil̓is factus ſum pellicano ſolitudinis: Uigilaui ⁊ factus ſum ſicut paſſer ſolitarius in tecto. Ad hunc igit̉ finemquem vniuſcuiuſqꝫ profeſſionis eſſeprediximus: niſi eoꝝ vterqꝫ peruenerit: fruſtra ⁊ ille cenobij ⁊ iſte anachoreſeos expetit diſciplinā. Neut̓em̄ virtutē ſue ꝓfeſſionis impleuit.De conſummata ac vera ꝑfectione: Capl̓m. IX.Ed hec meeritike .i. nō integra ⁊ in omnibꝰ cōſummataperfectio: ſꝫ ꝑs ꝑfectiōis eſt.Rara eſt gͦ ⁊ pauciſſimis dono deicōceſſa perfectio. Is etem̄ vere ⁊ nōex ꝑte ꝑfectꝰ eſt: qui ⁊ in eremo ſqualoreꝫ ſolitudinis: ⁊ in cenobio infirmitates fratrū equali magnanimitate ſuſtentat. Et ideo in vtraqꝫ ꝓfeſſione per omnia cōſummatum inueniri difficile eſt: quia nec anachoreta aktemoſinen .i. contēptuꝫ ac prinationem materialium rerū: nec cenobita theoricā ad integrū pōt aſſe-
qui puritatē: licet vtrūqꝫ ꝑfecte abbatem moyſen atqꝫ pafnutium duoſqꝫ macharios nouerim poſſediſſe.Qui ita erant in vtraqꝫ ꝓfeſſione ꝑfecti: vt cuꝫ vltra omnes eremi accolas ſecedētes īſatiabiliter ſecreto ſolitudīs paſcerent̉: ꝙͣtūqꝫ ī ip̄is eratneqͣqͣꝫ inqͥrerēt hūana ꝯſortia: tn̄ itafrequentiā ac fragilitates ad ſe concurrentium ſuſtinebāt: vt cū ad eosviſitationis vel profectus gratia innumera fratrū multitudo cōflueret:tam iugē pene ſuſceptionis inquietudinem immobili patiētia tolerātes:nihil aliud vel didiciſſe vel exercuiſſe omni vite ſue tempore crederent̉:ꝙͣ vt cōmunibus tantū aduenientiūofficijs deſeruirēt: ita vt apud cunctos eſſet ambiguum: in qua potiſſimum profeſſione eorunde maior eſſet induſtria .i. vtrū in illa eremiticapuritate: an in iſta ꝯuerſatiōe cōmuni: magnanimitas eoruꝫ mirabiliusaptaretur.De his qui imperfecti eremum petunt:Ca. X.Olent aut nonnulli ita diuturno ſilētio ſolitudinis efferari: vt ꝓrſus hominum cōſortia perhorreſcant: ⁊ cū vel paululum a ſecreti ſui cōſuetudine: interueniente fratrum viſitatione dſceſſerint: notabili mētis angore ⁊ euidētibus puſillanimitatis indicijs eſtuare. Qd̓ vel maxime his euenire cōſueuit: q̄ nō perfecte ī cenobijs inſtituti: nec excoctis prioribus vitijs: adſolitariam ſe vitā immaturo deſiderio tranſtulerūt. Qui in vtrāqꝫ ꝑteꝫ imperfecti ſemꝑ ac fragiles: quocunqꝫ aura cōmotiōis impulerit: inclinantur. Nam quemadmodū conſortio vel interpellatione fratrū impatienter exeſtuant: ita in ſolitudineconſiſtentes eius ipſius quod expetunt ſilētij non ferunt vaſtitatē: qͥppe qͥ ne ipſam quidem rationem norunt: cuius cauſa deſiderari vl̓ expe-
matth̓. 6.
eſa. 58.
Thren̄. 3.
Psͣ. .101.
μέηρXII
AXTij.μοσ j.prip