Colla. XIX. abbatis Ioannis.
repellēde tm̄ cenodoxie gratia inſtillare cōſueuerāt: ſed infringētes egyptiacū ꝓ ſalibꝰ caſeum: plus oleiqꝫneceſſe eſt ſuꝑfundāt: ⁊ ita duos cibos ꝓpria ſuauitate diſtinctos: quiſingillatim diuerſoqꝫ tꝑe monachureficere iocūdiſſime poterāt: ſub vnius ſaporis oblectatione ꝑcipiāt. Intm̄ ſane hec alkekreſis .i. materialiūrerū poſſeſſio ſuꝑcreuit: vt ſagū qͦqquod abſqꝫ verecundia referre nonpoſſum: ſub obtētu humanitatis acſuſceptiōis huius anachorete ī ſuishabere cellulis ceperint: vt illa p̄termittā: quibus attonita aīa: ac ſpiritalibus theorijs ſemꝑ intēta: ſpecialius ingrauat̉: cōcurſus ſcꝫ fratrum:ſuſceptiōis quoqꝫ ac deductiōis officia: mutuas viſitatiōes: diuerſaruꝫqꝫ cōfabulationū atqꝫ occupationūinterminabilem curā: quarū etiā illo tꝑe quo hec vident̉ impedimētaceſſare: tamē animū cōſuetudinarieinquietudinis aſſiduitate ſuſpenſuꝫexpectatio ipſa diſtēdit. Atqꝫ ita fitvt anachoreſeos illa libertas huiuſcemodi nexibus impedita: ad illamcordis īeffabilē alacritatē p̄peditonon ꝑueniat aſcenſu: ac fructuꝫ eremitice ꝓfeſſiōis amittat. Qui ſi mihi in cōgregatione nunc atqꝫ in tur.bis ſito fuerit denegatus: ſalteꝫ qͥesaīe cordiſqꝫ tranquillitas: omnibusoccupationibus abſoluta nō deerit.Que niſi illis quoqꝫ qui in ſolitudīocōmorant̉ p̄ſto fuerit: labores quidem anachoreſeos ſuſtinebūt: fructuvero ipſius fraudabunt̉: qui nō niſiquieta mentis ſtabilitate ꝯquiritur.Poſtremo etiam ſi mihi in cenobio cōſtituto ab illa puritate cordisaliquid fuerit imminutū: ero ſoliuseuāgelici p̄cepti cōpenſatione cōtentus: quod certū eſt om̄ibus illis eremi fructibus non poſſe poſtponi: vtſcꝫ de craſtino nihil cogitem: ⁊ vſqꝫad finem ſubiectus abbati: illū aliqͣtenꝰ videar emulari de qͦ dicit̉: Hūmiliauit ſemetipſum factus obediēs
vſqꝫ ad mortē: merearqꝫ illius verbum hūiliter dicere: Quia nō venifacere voluntatem meam: ſed volūtatem eius qui miſit me patris.Interrogatio de cęnobivel ſolitudinis fructu.Capitulum: VII.Ermanus. Quia te vtriuſqꝫ¶ gꝓfeſſionis non quēadmodūmultos prīcipia tantūmodoꝯtigiſſe: ſed ip̄a faſtigia cōſcendiſſemanifeſtū eſt: quiſnā cenobite: quisęremite ſit finis optamꝰ: agnoſcere.Nulli namqꝫ dubiū eſt neminem dehis vel fidelius poſſe vl̓ plenius diſputare: ꝙͣ illū qui vtramqꝫ ꝑfectionem longo vſu ⁊ magiſtra experientia conſecutus: meritum earū ac finēveridica poteſt inſinuare doctrina.Reſpōſio ſuper interrogatione ꝓpoſita: Ca. VIII.Dannes: Unū eundēqꝫ hominem in vtraqꝫ profeſſioneꝑfectū eſſe nō poſſe: abſolute ꝓnunciare potuiſſeꝫ: niſi me paucoruꝫ admodū retardaret exemplū.Magnū ſiquidē ē in qͣlibet eaꝝ ꝯſūmatū quēpiā reꝑiri: qͣnto magis adplenū vtrāqꝫ ꝑficere: arduū ac pene:vt ita dixerim: homini īpoſſibile eſſeꝑſpicuum eſt. Quod tamen ſiquando ꝓuenerit: nō ſtatim ad generaleꝫformulam referri poteſt. Non enimaperte minima .i. de conſiderationepaucoꝝ: ſed de his que multorū: immo omniuꝫ ſubiacent facultati: vniuerſalis eſt regula ꝓponenda. Si q̄vero rariſſime atqꝫ a pauciſſimis obtinent̉: ac poſſibilitatē cōmunis virtutis excedunt: velut ſupra cōditionem humane fragilitatꝭ naturamqꝫconceſſa: a p̄ceptis ſunt generalibusſequeſtranda: nec tam ꝓ exemplo qͣꝫpro miraculo referenda. Quamobrem id qd̓ inquiritis ẜm mediocritatem ſenſus mei breuit̓ intimabo. Finis quideꝫ cenobite eſt: omnes ſuas
Phil̓ .2.