De fine cenobite et eremite.
tione propoſita.lxDe conſummata ac vera perfectione.De his qui imperfecti erexmum petunt.Interrogatio de remedio eoxirum qui cito de cenobijs diſcedunt.xijReſpōſio quomō ſolitariusxiijvitia ſua poſſit agnoſcere.Interrogatio quomō ſanaripoſſit qͥ non expurgatis vicijs ſolitudinē ingreſſus ſit.xiiij Reſponſio ſuꝑ eoꝝ medicina.xvInterrogatio an ita caſtitasſicut ⁊ cetere paſſiones debeat explorari.xvj Reſponſio quibus documētis poſſit agnoſci.Explicit annotatio capitulorum.Incipit collatio abbatisIoannis de fine cęnobitęet eremitę.De cęnobio abbatis pauli:et patientia cuiuſdam fratris:Capitulum. I.Iſ diesadmodū paucos maioris doctrine deſideprio pertrahēte: rurſusad abbatꝭ pauli cenobiū ſumma ſpūs alacritate ꝑreximꝰ:vbi licet plꝰ qͣꝫ ducentoꝝ fratrū numerꝰ moraret̉: in honore tamen ſolennitatis q̄ id tꝑis agebat̉: infinitaquoqꝫ de alijs cenobijs monachorūturba confluxerat. Nam prioris abbatis qui eidē cenobio p̄fuerat: anniuerſaria dep̄dſitio ſolenniter curabat̉. Cuius cōuentus idcirco facimꝰmentionē: vt patientiā cuiuſdā frīsq̄ ſub pn̄tia totius ꝯgregationis huius īmobili eiꝰ claruit lenitate: breuiter ꝑſtringamus. Nā licet alio hu-
ius oꝑis tendat intētio: vt ſcꝫ abbatis ioannis: qͥ derelicta eremo illi ſecenobio ſumma humilitatis virtuteſubdiderat: ꝓferamus eloquia: neqͣqͣꝫ tn̄ putamus abſurdū: ſi abſqꝫ vlla circūitione verboꝝ: magna vt credimus ſtudioſis quibuſqꝫ virtutuꝫedificatio conferat. In ingenti itaqꝫatrio ſub diuali illa monachoꝝ multitudīe ꝑ duodenariū numeꝝ diſtinctis orbibus cōſidēte: cū quidā fratrum ſuſceptū ferculū paulo tardiusintuliſſet: ſub occaſione iſtius tarditatis p̄dictus abbas paulus: qͥ interturbas miniſtrantiū fratrū ſollicitediſcurrebat: exerta manu palma eumſub omniū ꝑcuſſit intuitu: ita vt ſonitus etiā auerſoruꝫ vel lōgius ꝯſidentiū auribꝰ reſultaret. Hoc aūt idcirco ab eo factū eſt: vt cūctis qͥ aderāt iuuenis patiētiā patefaceret: ⁊omnes qͥ interfuiſſent tali ſpectacl̓o:modeſtie erudirentur exemplo. Ꝙmaturo aūt ſenior fecerit cōſilio: resꝓbauit: Nam memorabilis patientie iuuenis tāta id animi lenitate ſuſcepit: vt nō modo nullus fuerit exeius ore ẜmo ꝓlapſus: vel tenuiſſimum murmur tacita labiorū agitatione ſignatum: ẜ ne ipſa quidē orismodeſtia atqꝫ tranqͥllitas: aut colorſaltem quātulū cunqꝫ mutatus. Qd̓factum nō ſolū nobis: qͥ nuper de ſyrie monaſterio veniētes: patiētie huius virtutē nō tam euidentibus ꝑceperamus exēplis: ſꝫ etiā cūctis qͥ experti taliū nō erant ſtudioꝝ: ita mirum fuit vt etiā ſummis virꝭ p̄cipuaꝑ hoc factū ꝯferret̉ inſtructio: ꝙ ſcꝫetiā ſi patiētiā eius correptio paterna nō mouerat: ne ſpectaculū quidētante multitudinis vllo vultum eiꝰruboris tinxiſſet indicio.De humilitate abbatis Ioannis: ⁊ interrogatione noſtraꝫCapitulū. II.N hoc itaqꝫ cenobio repperimꝰ antiqͥſſimū ſenē noīe io-
3 3