Anno. ca. coll. XIX. abba. Ioā.
rum qui nulla germani obſequētisatqꝫ ſubiecti ſuſtinuit blādimenta:mortē eiꝰ cupiēs: vix poſſꝫ vēditionis fraterne crimine ſatiari. Cūctisgͦ vicijs ꝑnicioſiorē atqꝫ ad purgandū difficiliorē eſſe conſtat inuidiā:que ipſis remedijs quibꝰ reliqͣ extīguunt̉: accendit. Nā verbi gratia:qui damnū ſibi illatū dolet: largitatis cōpenſatione curat̉: qui de illata indignat̉ iniuria: hūili ſatiſfactione placatur. Quid illi facias qͥ hocipſo magis ꝙ te hūiliorē ac benigniorem ſentit: offendit̉: quē nō ad iracūdiā cupiditas que p̄mio delinit̉:non iniurie leſio aut amor vltionisaccendit: que officioꝝ vincitur blādimentis: ẜ ſucceſſus tantuꝫ alieneꝓſperitatis irritat? Quis aūt eſt qͥſe vt ſatiſfaciat inuidenti: a boniscorruere: aut a ꝓſperis alienari: autcalamitate aliqua optet inuolui?Quapropter ne totū quicqͥd in nobis viuidum eſt ⁊ quaſi vitali vegetatione ſanctiſpūs animat̉: vno tatū huius mali morſu baſiliſcus interimat: diuinū cui nihil impoſſibile ēiugiter imploremꝰ auxilium. Cetera etem̄ venena ſerpentū .i. carnaliapeccata vel vicia (quibꝰ vt cito inuoluitur ita facile expurgat̉ humana fragilitas) habēt aliqua vulneꝝſuoꝝ ī carne veſtigia: quibꝰ quāuisterrenū corpus pernicioſiſſime contumeſcat: tamē ſi tyriace remedium:aut illā ſalutariū verboꝝ medelamaliquis peritiſſimus carminuꝫ diuinoꝝ incantator admouerit: ad ꝑpetuā anime mortem pernicies virulenta non peruenit. Inuidie autemquaſi a regulo ſerpēte effuſum virꝰ:vitam ipſam religionis ac fidei prius qͣꝫ vulnus ī corꝑe ſentiat̉: excludit. Non em̄ aduerſus hoīem ſꝫ plane aduerſus deū blaſphenrꝰ extollitur: qui nihil in fratre aliud niſi bonum meritum carpens: non homīsculpam: ſꝫ dei tātum iudicia reprehendit. Hec ergo eſt illa ſurſum ger
minans amaritudinis radix: que ſeerigens ad ſuperna: in contumeliaꝫipſius qui bona homini ꝯfert tēditauctoris. Nec quemqͣꝫ moneat ꝙdeus miſſurū ſe ſerpentes regulos:qui eos quorū criminibꝰ offenditurmordeant: cōminat̉. Nam licet certū ſit deū auctoreꝫ inuidie eſſe nonpoſſe: equū tamen ⁊ diuino dignuꝫiudicio eſt: vt duꝫ bona data humilibus conferuntur: ⁊ ſuperbis ac reprobis denegātur: eos qͥ ẜm apl̓umtradi in reprobū ſenſum merent̉: qͣſi ab ip̄o miſſa ꝑcutiat ⁊ ꝯſumat inuidia: ẜm illud: Ipſi me ad emulationē irritauerūt in non deum: ⁊ egoad emulationē inducā eos in nō gētem. Hac beatus pyamon diſputation deſideriū noſtꝝ quo de primiscenobij ſchol̓ ad ſcd̓m anachoreſeos gradū tendere ceperamꝰ: ardentius inflammauit. Nā pͥmordia ſolitarie cōmorationis cuiꝰ ſcīam poſtea ſumus ſcythie plenius aſſecuti:ipſo primū imbuēte percepimꝰ.Explicit collatio abbatisPyamon de tribꝰ autiquiſgeneribꝰ moachoꝝ ⁊ quarto nuper exorto.Incipit annotatio capituloꝝ collatiōis abbatis Ioannis de fine cęnobitę eteremitę.Ca. j. De cenobio abbatꝭ pauli: ⁊patiētia cuiuſdā fratris.De hūilitate abbatis ioānisij⁊ interrogatiōe noſtra:Reſponſio abbatis ioannisiij.cur eremū reliquiſſet.iiijDe virtute p̄dicti ſenis quāin anachoretica exercuit diſciplina.De cōmodis eremi.viDe vtilitate cenobij.Interrogatio de cenobij velviſolitudinis fructu.viijReſponſio ſuper interroga
Hiere. s. j
Ro. i.