De tribꝰ generibus monachoꝝ
deribus onerabas: nō metuēs ne cōfeſſione tā atrociū criminū: notamexiſtimationis incurreres: qͥd queſonūc eſt qd̓ ad ſimplicē ammoniciū/culā noſtrā: que tn̄ in ſe nō mō nullū opprobriū: ſꝫ etiā edificatiōis habuit ac dilectionis affectum: tāta tevideo indignatiōe ꝑmotū: vt eā nevultū quidē occulere: aut frontis ſerenitate diſſiml̓are potuerꝭ? An fortaſſe dum te hūiliabas: illā expectabas a nr̄o ore ſnīam: Iuſtus accuſator ſui eſt ī pͥmordio ẜmonis. Proinde vera eſt cordis hūilitas retinēda: que nō de affectata corꝑis atqꝫꝟboꝝ ſꝫ de intima mētis hūiliatiōedeſcendit. Que tūc demū euidētiſſimis patiētie ſue fulgebit indicijs:cū quis nō ipſe de ſe crimīa ab alijsnon credēda iactauerit: ſꝫ ab alijs ſibimet arrogāter ingeſta cōtēpſerit:⁊ irrogatas īiurias māſueta cordisequanimitate tolerauerit.Interrogatio quemadmodū vera patientia poſſit acquiri:Capl. XII.Ermanus. Quemadmodī¶ S acquiri vel retineri poſſit:iſta trāquillitas optamꝰ agnoſcere: vt ſicut indicto nobis ſilentio: oris clauſtra precludimus: verborumqꝫ licentiā coercemꝰ: ita etiācordis lenitatē cuſtodire poſſimus:qd̓ nōnunqͣꝫ etiā cū lingua refrenatur: intrinſecus tamen ſtatū ſue placiditatis amittit. Et idcirco manſuetudinis bonū nō alias tenere quempiam poſſe: niſi remotiōe celle ac ſolitario putamus habita culo.Reſponſio: Capi. XIII.p Oqꝫ tranquillitas: abſqꝫ ꝓfunyamon: Patientia vera atda cordis humilitate nec acquirit̉ nec tenet̉. Que ſi de hoc fonte deſcēderit: nec bn̄ficio celle nec ꝓfugio ſolitudīs indigebit. Non em̄patrociniū cuiuſqͣꝫ rei extrinſecus q̄rit: q̄ hūilitatis .i. gener atricis atqꝫ
cuſtodis ſue intrinſecus virtute fulcitur. Ceteꝝ ſi mouemur ab aliqͦ laceſſiti: certū eſt nō eſſe in nobis hūilitatis fundamēta firmit̓ ſtabilita: ⁊id̓o ad incurſuꝫ vl̓ exigue tēpeſtatꝭ:edificiū nr̄m ruinoſa cōmotiōe ꝯcutitur. Nō em̄ eſſꝫ laudabilis nec admirāda patīa: ſi nullis inimicoꝝ iaculis īpedita trā quillitatis ꝓpoſitūretētaret: ſꝫ in eodē p̄clara atqꝫ gl̓ioſa: ꝙ irruētibus in ſe tēptationū ꝓcellis: īmobil̓ ꝑſeuerat. Nam ī quovexari frāgiqꝫ aduerſitatibꝰ credit̉:in eo potiꝰ roborat̉: ⁊ in eo magisacuit̉ in qͦ putat̉ obtūdi. A paſſiōibus em̄ ⁊ ſuſtentatione patīam dicinullus ignorat: ideoqꝫ ꝯſtat patientem ꝓnunciari neminē poſſe: niſi eūqͥ vniuerſa q̄ ſibi fuerint irrogata:abſqꝫ indignatiōe tolerauerit. Et iōnon īmerito ita a ſalomone laudat̉:Melior eſt patiēs forte: ⁊ qͥ cōtinetirā capiēte vrbē. Et iteꝝ: Longanimis vir nimiꝰ ī prudētia: puſillanimis aūt valde inſipiēs eſt. Cum gͦqͥs victꝰ iniuria iracūdie igne ſuccedit̉: nō cā pctī eius acerbitas illateꝯtumelie extitiſſe credēda eſt: ſꝫ potius manifeſtatio infirmitatis occulte: ẜm illā ꝑabolam dn̄i ſaluatorisquā de duabꝰ domibꝰ ponit: vna q̄fundata erat ſupra petraꝫ: ⁊ alia qſuꝑ arenā: qͥbus eqͣliter dicit pluuiarum ac fluminū vel tēpeſtatū turbines irruiſſe: ſꝫ illā q̄ in petre ſoliditate fundata eſt: nihil penitus detrimēti ex illa tā violēta colliſiōe ſenſiſſe: q̄ ꝟo in arenaꝝ pēdula mobilitate ꝯſtructa ē: ſtatim fuiſſe collapſam. Quā vtiqꝫ apparet nō ꝓpterea corruiſſe qꝛ imbriū vl̓ torrētiuꝫinundatione pulſata: ſꝫ qꝛ ſuꝑ arenāīprudent̓ eſt ſtructa. Non em̄ in hͦdiffert a pctōre vir ſanctꝰ: qꝛ nō ſil̓iter ⁊ ip̄e tēptet̉: ſꝫ qꝛ h̓ etiaꝫ magnaīpugnatiōe nō vincit̉: ille aūt etiaꝫꝑua tēptatiōe ſuꝑat̉. Neqꝫ enī eētvt diximꝰ iuſti alicuius viri laudabilis fortitudo: ſi vinceret intēpta-
puerb̓. 18
matth̓. 7.
ꝓuer. K6.