Colla. XVIII. abba. Pyamonis
tus: cum vtiqꝫ victoria locū haberenō poſſit abſqꝫ aduerſitate certaminū. Beatus em̄ vir qui ſuffert temptationē: qꝛ cū ꝓbatus fuerit accipiet coronam vite: quā repromiſitdeus diligentibus ſe. Scd̓m apoſtolū qͦꝫ paulū: virtus non ī ocio atqꝫdelitijs: ſꝫ in infirmitate ꝑficitur. Ecce enim inqͥt dedi te hodie in ciuitatem munitā: ⁊ in columnā ferream:⁊ in murū ereū: ſuper omnē terramregibus iuda: pͥncipibus eiꝰ ⁊ ſacerdotibꝰ eius: ⁊ om̄i ppl̓o terre: ⁊ bellabūt aduerſum te: ⁊ non preualebunt: quia ego tecū ſum vt eruaꝫ tedicit dominus.De exēplo patientię cuiuſdā religioſę fęminę:Capl. XIIII.Uius ergo patiētie volo vobis duo ſaltē exēpla ꝓponeIre: vnū religioſe cuiuſdā femine: que patiētie virtutē tāta auiditate ſectata eſt: vt non ſolū tēptationū non vitaret incurſus: ſꝫ etiamoccaſiones moleſtiarum ſibimet ꝓcuraret: quibꝰ frequētius inſtigatanon cederet. Hec nāqꝫ cum alexandrie cōmaneret: eſſetqꝫ non obſcuriorta maioribꝰ: atqꝫ in domo que ſibi fuerat a parentibus derelicta: religioſe dn̄o deſeruiret: veniens ad beate memorie athanaſium ep̄m: precabat̉ vt aliquā ſibi alenda viduaꝫdaret: que eccleſiaſticis ſumptibuspaſcebat̉. Et vt petitionē eiꝰ verbisip̄ius expͥmamꝰ: da inquit mihi aliquā de ſororibus in qua reꝑauſem.Sacerdos igit̉ cū laudaſſet ꝓpoſitū femine ꝙ eā ad opꝰ miſericordievidiſſet eſſe ꝓmptiſſimā: iuſſit ex oībus eligi viduā: q̄ ⁊ honeſtate moꝝ⁊ grauitate ac diſciplina oībus preferret̉: ne forte deſideriū largitatisꝑcipientis vicio vinceretur: ⁊ q̄ mercedē quereret ī egena: damnū fideiprauis eiꝰ offenſa moribꝰ pateretur.Cui cū domū adducte oībus deſer-
uiret obſequijs: virtutem modeſtieeiꝰ ac lenitatis exꝑta: vidēſqꝫ ſe abip̄a momētis ſingl̓is gratiaruactione ꝓ officio hūanitatꝭ honorari: pꝰdies paucos ad memoratū reuertit̉ſacerdotē: rogauerā inquiēs vt mihi dari p̄ciꝑes quā ego reficerem: ⁊cui morigeris famularer obſequijs.Cūqꝫ ille necdū ꝓpoſituꝫ femine acdeſideriū intelliges: eſtimaſſet petitionē eiꝰ diſſimulatiōe p̄poſiti fuiſſeneglectā: cauſaſqꝫ more illiꝰ nō abiqꝫ animi ſui cōmotionē ꝑquirēs: ꝓtinus agnouiſſet honeſtiorē ei ceteris viduā deputatā: occulte p̄cepitvt ea illi que eēt cūctis nequior traderet̉: q̄ ſcꝫ vel iracūdia vl̓ rixis vl̓violētia ſeu verboſitate atqꝫ etiamvanitate cūctas quibꝰ hec vitia dominarent̉ excederet. Quā cū ml̓tofacilius inuentā ſibiqꝫ traditā domi habere cepiſſet: atqꝫ eadē ei diligētia qua priori illi vidue vel etiaꝫſtudioſius miniſtraret: hoc ſoluꝫ abea ꝓ tātis obſequijs recipiebat gratie: vt indignis iugiter afficeret̉ iniurijs: ꝯuicijs qͦꝫ ab ea exprobratōibusqꝫ ꝯtinuis vexaret̉: obijcientis ei etmaledicis obtrectationibꝰ increpātis: eo ꝙ ſe nō ad refrigeriū ſꝫ potiuſad cruciatū ⁊ ꝯtumeliā ab ep̄o popoſciſſet: magiſqꝫ ſe de requie ad laborē ꝙͣ de labore tranſtuliſſet ad requiē. Cum gͦ aſſiduitas iurgioꝝ eouſqꝫ ꝓrumperet: vt ne ab iniectioneqͥdē manuū ꝓcax mulier tēperaret:illa aūt hūilioris obſequij ingemīaret officia: nō furentē vincere renitēdo: ſꝫ ſemetip̄am hūilius ſubijciēdo diſcebat: vt ml̓timodis indignationibꝰ laceſſita: iurgātis inſaniamhūanitatis māſuetudine deliniret.Quibꝰ ad plenū exercitijs ꝯfirmata: ꝑfectāqꝫ virtutē deſiderate patientie ꝯſecuta: ad memoratum ſacerdoteꝫ: tā ꝓ electionis illius iudicioꝙͣ etiā ꝓ bn̄ficio exercitationis ſue:gratias relatura ꝑrexit: eo. ꝙ ẜm deſideriū ſuū tandē ei magiſtra patiē-
2. coꝝ. 32.
Iaco .1.
Hiere. .1.