Col. XVIII. abbatis Pyamonis
feruore quodā breui: cenobij ꝑfectionē videntur expetere: ſꝫ ꝯtinuo tepefacti: dū priſtinos mores ac viciareſecare contēnunt: nec iugū hūilitatis ac penitentie diutius ſuſtinerecontēti ſūt: ſubdiqꝫ ſenioꝝ imperiodedignant̉: ſeꝑatas expetut cellas:ac ſolitarij ſedere deſiderant: vt itaſcꝫ a nemīe laceſſiti: patiētes: māſueti: ac hūiles poſſint ab hoībꝰ eſtimari. Que inſtitutio īmo tepor eos qͦsſemel infecerit: ad ꝑfectionē nunqͣꝑmittit accedere. Hoc em̄ mō nō ſolum nō abſcidenturꝭ: verū etiā ī deterius eoꝝ vicia cōualeſcēt: dū a nomine ꝓuocati: vt quoddā letale etinteſtinū virus: quāto amplius celatū fuerit: tanto ꝓfundius ſerpēs:inſanabilē morbū generat egrotanti. Pro reuerētia em̄ ſingularis celle: nullus iā vicia ſolitarij audet arguere: que ille ignorari maluit qͣꝫ curari. Porro virtutes nō occultatione vicioꝝ: ſꝫ expugnatiōe pariunt̉.Interrogatio quid interſitinter cęnobium ⁊ monaſterium:Capi. IX.Ermanus: Eſt ne aliqua in¶ g Iter cenobiū monaſteriūqꝫ diſtātia: an vtroqꝫ nomīe resCvna cenſetur?Reſponſio:Capi. X.yamon: Licet a nōnullis ſob leant indifferenter monaſtoria ꝓ cenobijs appellari: tamen hoc intereſt: ꝙ monaſteriuꝫ nomen eſt diuerſorij: nihil amplius qͣꝫlocum: id ē habitationem ſignificāsmonachorum: cenobium vero etiaꝫprofeſſionis ipſius qualitatem diſciplinamqꝫ deſignat. Et monaſteriuꝫpoteſt etiam vnius monachi habitatio nominari: cenobium autē appellari non poteſt niſi vbi plurimorumcohabitantium degit vnita cōmunio. Dicuntur ſane monaſteria: etiāin quibus ſarabaitarum collegia cōmorantur.
De humilitate vera: ⁊ quomodo falſam cuiuſdaꝫ humilitatē prodiderit abbasSerapion: Capi. XI.Uamobrē qm̄ de optimo geCoPnere monachoꝝ video vosCꝓfeſſionis huius arripuiſſeprincipia: id eſt de laudabili cenobiorū paleſtra: ad excelſa faſtigia anachoretice tendere diſcipline: humilitatis patientieqꝫ virtuteꝫ: quā vosillic didiciſſe nō dubito: vero ſectamini cordis affectu: non eā ſicut qͥdam falſa humiliatione verboꝝ necaffectata atqꝫ ſuꝑflua in quibuſdaꝫofficijs corꝑis inclinatiōe fingētes.Qd̓ hūilitatꝭ figmentū abbas Serapion quodā tꝑe eleganter irriſit.Cuꝫ em̄ quidā ad eū ſummā ſui abiectionē: habitu ac verbis p̄ferēs veniſſet: eumqꝫ ſenex ẜm morē vt orationē colligeret hortaret̉: ille neqͣqͣꝫannuēs dep̄canti: tātis ſe ſubijciēsaſſerebat flagitijs inuolutum: vt nevſum quidē huiꝰ cōmunis aeris capere mereret̉: ꝑſiathij qͦꝫ ipſius refugiēs ſeſſionē: humi potiꝰ inſidebat.Cum ꝟo etiā ad ablutionē pedummulto minꝰ p̄buiſſet aſſenſum: tumabbas Serapiō refectiōe trāſacta:collationis ꝯſuetudīe ꝓuocāte: monere eum benigne ac leniter cepit: neocioſus ac vagꝰ p̄ſertim iuuenis taꝫrobuſtus inſtabili leuitate ꝑ vniu̓ſadiſcurreret: ſꝫ vt in cella reſidēs: ẜmregulā ſenioꝝ ſuo potius oꝑe qͣꝫ aliena mallet munificentia ſuſtentari.Qd̓ ne paulus apl̓us incideret: ⁊ qͥdē cū ei in euāgelio laborāti hͦ p̄bitio merito deberet̉: diebꝰ tn̄ ac noctihus maluit oꝑari: vt quotidianū victum vel ſibi vel his qͥ eidē miniſtrātes opꝰ exercere nō poterāt ſuis manibus p̄pararet. Ad hec ille tāta eſttriſticia ⁊ dolore ſuppletꝰ: vt amaritudinē corde ꝯceptā: ne vultū qͥdeꝫdiſſimulare potuerit. Cui ſenex: hactenꝰ inqͥt o fili cūctis te facinoꝝ pō
Actl. 26