Colla. XVIII. abba. Pyamonis
ſolitudinis ſecreta ſectati ſunt: licetprior eoꝝ neceſſitatis obtētu: dū tēpore ꝑſecutionis affiniū ſuoꝝ deuitat inſidias: eremū penetraſſe dicatur. Ita ergo ꝓceſſit ex illa quā diximus apl̓ica diſciplina aliud ꝑfectionis genus: cuius ſectatores anachorete .i. ſeceſſores merito nū cupant̉:eo ꝙ nequaqͣꝫ ꝯtenti hac victoria qͣinter hoīes occultas iuſidias diaboli calcauerūt: apto certamine ac manifeſto ꝯflictu demonibꝰ cōgredi cupientes: vaſtos eremi receſſus penetrare non timeāt: ad imitationē .ſ.ioannis baptiſte qui ī eremo tota ꝑmanſit etate: helie qͦꝫ ⁊ heliſei: atqꝫilloꝝ de quibꝰ apl̓s ita cōmemorat:Circūierunt in melotis: in pellibuscaprinis: egētes: āguſtiati: afflicti:quibꝰ dignus nō erat mūdus: in ſolitudinibꝰ errātes: ⁊ in montibꝰ ⁊ īſpeluncis ⁊ in cauernis terre. De qͦbus etiam dn̄s figuraliter ad Iob:Quis ait eſt qui dimiſit onagrū liberū: ⁊ vincula eiꝰ reſoluit: Poſuithabitaculū eiꝰ deſertū: ⁊ tabernacula eius ſalſuginē: Irridēs multitudinē ciuitatis: ⁊ querelā exactorisnō audiens: Conſiderauit montespaſcue ſue: ⁊ poſt omne viride querit. In pſalmis qͦꝫ: Dicant nūc qͥ redempti ſunt a dn̄o: quos redemit d̓manu inimici. Et poſt pauca: Errauerunt in ſolitudine ī inaquoſo: viam ciuitatis hbbitaculi non inuenerunt: Eſuriētes ⁊ ſcitientes: aīa eorum in ipſis defecit: Et clamauerūtad dn̄m cū tribularent̉: ⁊ de neceſſitatibꝰ eoꝝ liberauit eos. Quos etiāhieremias ita deſcribit: Beatus qͥtulit iugum ab adoleſcentia ſua: ſedebit ſolitarius ⁊ tacebit: quia leuauit ſe ſuꝑ ſe. Quiqꝫ illud pſalmiſteaffectu ⁊ opere concinunt: Similisfactus ſum pellicano ſolitudīs: Vigilaui ⁊ factus ſum ſicut paſſer ſolitarius in tecto.De ſarabaitarū principio ⁊
ꝯuerſatione: Ca. VII.Unqꝫ his duabus ꝓfeſſionilebus monachoꝝ religio chriſtiana gauderet: cepiſſet aūtin deterius paulatim hic qͦꝫ ordo recidere: emerſit poſt hec illud deterrimū ⁊ infidele monachoꝝ genꝰ: velpotius noxia illa plātatio rediuiuaconcreuit: quę ꝑ ananiam ⁊ ſaphirā in exordio eccleſie pullulās: apoſtoli petri ſeueritate ſucciſa eſt: q̄ inter monachos tādiu deteſtabilis execrādaqꝫ iudicata ē: nec a quoqͣꝫ vl̓teriꝰ vſurpata: qͣꝫdiu illius tā diſtricte formido ſentētie: memorie fidelium inſerta durauit: qua beatꝰ apoſtolus p̄dictos noui facinoris principes: nō penitētia: nō vlla paſſuseſt ſatiſfactione curari: ſꝫ ꝑnicioſiſſimū germen celeri morte ſuccidit. Illo igit̉ exēplo qd̓ ī anania ⁊ ſaphira: apoſtolica diſtrictione punitumeſt: a nōnulloꝝ ꝯtēplatione paulatim longa incuria ⁊ tēporis obliteratione ſubtracto: emerſit iſtud ſarabaitarū genus: qͥ ab eo ꝙ ſemetipſos a cenobioꝝ cōgregationibꝰ ſeq̄ſtrarēt: ac ſingillatim ſuas curarentneceſſitates: egyptie lingue ꝓprietate: ſarabaite nucupati ſunt: de illoꝝqͦs p̄diximꝰ numero ꝓcedētes: quieuangelicā ꝑfectionē ſimulare potiqͣꝫ in veritate arripe maluerūt: emilatiōe ſcꝫ eoꝝ vl̓ laudibꝰ ꝓuocati: qͥvniuerſis dinitijs mundi: perfectamchriſti preferunt nuditatem. Hi igitur dum imbecillo animo rē ſummevirtutis affectant: vl̓ neceſſitate adhanc profeſſionem venire cōpulſidum cēſeri tm̄ modo noīe monachorum abſqꝫ vlla ſtudioꝝ emulationefeſtinant: cenobioꝝ nullatenꝰ expetūt diſciplinam: nec ſenioꝝ ſubijciūtur arbitrio: vt eorum traditionibꝰinſtituti: ſuas diſcant vincere volūtates: nec vllam ſane diſcretiōis regulam legitima eruditiōe ſuſcipiūt:ſꝫ ad publicā tantummodo: id eſt ad
Thren̄ 3.
Psͣ .101.
Iob. 39
Heb̓. II
¶. 166
Actl. 5.