De tribꝰ generibus monachoꝝ
tudīs elegere ſecreta: cuiꝰ ꝓfeſſiōisnos qͦꝫ optamꝰ eſſe ꝑticipes. Tertiūrep̄heſibile ſarabaitaꝝ eſt. De qͥbuſſingillatī ꝑ ordinē pleniꝰ diſſeremꝰ:Haꝝ igit̉ triū ꝓfeſſionū fundatorespͥmuꝫ vt diximꝰ debetꝭ agͦſcere. Nāꝓfecto ex hͦ ipſo: vel odiū ꝓfeſſiōisilliꝰ naſci poterit q̄ vitāda ē: vel eiꝰdeſideriū q̄ ſeq̄nda: qꝛ nec̄e ē vnāquāqꝫ viā ad illū finē ſuū ꝑtrahere ſectatorē: ad quē auctor ipſiꝰ inuentorqꝫ peruenerit.Quibꝰ auctoribꝰ cęnobitarū ſit īſtituta ꝓfeſſio: C. V.Taqꝫ cenobitarū diſciplinaa tꝑe p̄dicatiōis apl̓ice ſumpſit exordiū. Nā talis extitit in hieroſolymis oīs illa credentium ml̓titudo: q̄ in actibus apl̓oꝝ itadeſcribit̉: Multitudīs credentiumerat cor vnū ⁊ aīa vna: nec quiſqͣeoꝝ q̄ poſſidebat aliqͥd ſuū eē dicebat: ſꝫ erāt illis oīa cōia. Poſſeſſiones ⁊ ſb̓as vēdebāt: ⁊ diuidebāt eaoībꝰ ꝓut cuiqꝫ opꝰ erat. Et iterum:Neqꝫ em̄ quiſqͣꝫ egēs erat int̓ illos.Quotqͦt eī poſſeſſores agrorū antdomoꝝ erāt: vēdētes afferebāt p̄ciaeoꝝ q̄ vēdebāt ⁊ ponebāt an̄ pedesapl̓oꝝ. Diuidebat̉ aūt ſingulis ꝓutcuiqꝫ opꝰ erat. Talis inqͣꝫ erat tuncoīs eccl̓ia: qͣles nūc ꝑpaucos ī cenobijs inuenire difficile ē. Sꝫ cū poſtapl̓oꝝ receſſuꝫ tēpeſcere cepiſſet credentiū ml̓titudo: ea vel maxīe q̄ adfidē chriſti de alienigenis ac diu̓ſisgētibꝰ ꝯfluebat: a qͥbꝰ apl̓i ꝓ ip̄is fidei rudimētis ac inueterata getilitatis ꝯſuetudīe nihil amplius expetehāt: niſi vt ab īmolaticijs idoloꝝ etfornicatiōe ⁊ ſuffocatis ⁊ ſanguinetꝑarent: atqꝫ iſta libertas q̄ gētibusꝓpter infirmitatē pͥme credulitatis īdulta ē: etiā illiꝰ eccl̓ie q̄ hieroſolymis ꝯſiſtebat: ꝑfectionē paulat ī cotaminare cepiſſet: ⁊ creſcēte qͦtidievel indigenarū nūero vl̓ aduenaꝝ:pͥme illiꝰ fidei refrigeſceret feruor:
nō ſolū hi qͥ ad fidē xp̄i ꝯfluxerāt:verū etiā illi qͥ erāt eccl̓e pͥncipes abilla diſtrictiōe laxati ſūt. Nōnulliem̄ exiſtīantes id qd̓ videbāt gētibus ꝓ infirmitate ꝯceſſuꝫ: ſibi etiaꝫlicitū: nihil ſe detrimēti ꝑpeti crediderūt: ſi cū ſubſtātijs ac facultatibꝰſuis fidē chriſti ꝯfeſſionēqꝫ ſequerētur. Hi aūt quibꝰ adhuc apl̓icus inerat feruor: memores illiꝰ pͥſtine ꝑfectionis: diſcedētes a ciuitatibꝰ ſuis:illorūqꝫ ꝯſortio qͥ ſibi vel eccl̓ie deiremiſſioris vite negligētiā licitā eēcredebāt: in locꝭ ſb̓urbanis ac ſecretioribꝰ cōmanere: ⁊ ea q̄ ab apl̓is ꝑvniu̓ſuꝫ corpꝰ eccl̓ie generalit̓ meminerūt inſtituta: pͥuatī ac peculiarit̓exercere ceperūt: atqꝫ ita īcaluit iſtaquā diximꝰ diſcipuloꝝ: qͥ ſe ab illoꝝꝯtagio ſeq̄ſtrauerāt: diſciplīa. Quipaulat ī tꝑe ꝓcedēte fegregati a credentiū turbis: ab eo ꝙ a coniugijsabſtinerēt: ⁊ a parentum ſe ꝯſortiomundiqꝫ iſtiꝰ ꝯuerſatiōe ſecernerēt:monachi ſiue monozētes a ſingl̓ariſac ſolitarie vite diſtrictiōe nomīatiſunt. Un̄ ꝯſequēs fuit vt ex cōioneꝯſortij: cenobite: celleqꝫ ac diuerſoria eoꝝ cenobia vocarent̉. Iſtud gͦſolū fuit antiqͥſſimū monachoꝝ genus: qd̓ nō mō tꝑe: ſꝫ etiā gr̄a pͥmuꝫeſt: qd̓qꝫ ꝑ annos plurimos ſolū inuiolabile vſqꝫ ad abbatis pauli velantonij durauit etatē. Cuiꝰ etiā nūcin diſtrictis cenobijs cernimꝰ reſidere veſtigiaDe anachoretarū ordīe acprincipio:Capl̓m. VI.Ade ꝓfecto .i. de hoc ꝑfectoVI rū nūero ⁊ (vt ita dixerimfecūdiſſima radice: ſctōꝝ etiam anachoretaꝝ pꝰ hͦ flores fructuſqꝫ ꝓlati ſūt. Cuiꝰ ꝓfeſſiōis pͥncipeshos qͦs paulo an̄ mēorauimꝰ: ſcm̄ videlicet paulū vl̓ antoniū nouimꝰ extitiſſe. Qui n̄ vt qͥdā puſillanimitatis cā vl̓ īꝑatīe morbo: ſꝫ deſiderioſb̓limioris ꝓfectꝰ ꝯtēplatiōiſqꝫ dīne
Actj. 4
xiuſd̓. 1
Ibidem.