Toι ω. VIII. ADDA. Pyamonis
olla. XxI. AGXnitate etiam cōgrua refeciſſet: intelligens nos nō eiuſdeꝫ eſſe regionis:primū vnde vel cur egyptū petiſſemus: ſollicite percontatus: ac de cenobio ſyrie ob deſideriū perfectōis:nos illo adueniſſe cognoſcēs: ita exorſus eſt:Uerba abbatis pyamonquomo rudes monachi exemplo ſenioꝝ debeant erudiri:Capl. II.Uiſqꝫ hoīmo filij cuiuſlibet¶q Partis peritiā aſſequi ꝯcupiſcit: niſi oī cura atqꝫ vigilantia eiꝰ ſe quā noſſe deſiderat diſcipline ſtudijs māciparit: ac ꝑfectiſſimorū quorūqꝫ opificij ipſius vel ſcientie magiſtroꝝ p̄cepta atqꝫ inſtitutaſeruauerit. fruſtra inanibꝰ votis eorū ſil̓itudinē exoptat attingere: qͦꝝcurā atqꝫ induſtriā detrectat emulari. Nouimꝰ em̄ nōnullos ita ad hecloca de veſtris regionibꝰ adueniſſe:vt cognoſcendi tantū modo gratiafratrū monaſteria circū irent: nō vthas regulas ob qͣs huc cōmeauerātatqꝫ inſtituta ſuſciperēt: ſꝫ vt ſecedētes in cellulas: conarent̉ ea que velviſu vl̓ traditione perceꝑant oꝑbexꝑiri. Qui mores ſuoſ ac ſtudia qͦbus imbuti fuerant retentantes: vteis exprobrari a nōnullis ſolet: nōꝓfectus ſui gratiā: ſꝫ vitande egeſtatis neceſſitate exiſtimati ſunt ꝓuincias cōmutaſſe. Nō ſolum em̄ nihileruditionis acqͥrere: ſꝫ ne diutius qͥdē in his ꝑtibus cōmorari: ꝑtinacisanimi obſtinatione potuerūt. Cumem̄ nec ieiunioꝝ morē: neqꝫ pſalmorū ordinē: nec ip̄oꝝ deniqꝫ indumētoꝝ habitū ꝑmutaſſent: qͥd aliud inhac regione ſectari qͣꝫ ſola victꝰ ſuicompendia crederent̉.Ꝙ iuniores ſeniorum precepta diſcutere nō debeat:Capitulum. III.
nonisUamobrē ſi vos quēadmoqͥduꝫ credimꝰ dei cā ad emulationē nr̄e agnitiōis attraxit: oībus inſtitutꝭ qͥbus illic pͥmordia vr̄a p̄uenta ſūt penitꝰ abdicatꝭ:quecūqꝫ ſeniores vr̄os agere vl̓ tradere videritꝭ: ſumma hūilitate ſectamini. Neqꝫ vos moueat: aut ab imtatiōe retrahat ac diuertat: etiam ſivobis ad pn̄s alicuiꝰ rei vl̓ facti rōvel cā nō liq̄at: qꝛ eos qͥ bn̄ de cunctis ac ſimplicit̓ ſentiūt: ⁊ vniuerſaq̄ a ſenioribꝰ tradi gerive ꝑſpexerīt:fidelit̓ imitari magꝭ qͣꝫ diſcutere ſtudēt: ꝑ oꝑis exꝑientiā etiaꝫ rerū oīmſcīa ſubſequet̉. Ceteꝝ nunqͣꝫ rōneꝫveritatis intrabit: qͥſquis a diſcuſſion ceperit erudiri: qꝛ vidēs eū inimicus ſuo potiꝰ qͣꝫ patrū iudicio cōfidentē: facile in id vſqꝫ ꝓpellet: vtetiā illa q̄ maxīe vtilia atqꝫ ſaluberrima ſunt: ſuꝑflua ei videant̉ ⁊ noxia. Atqꝫ ita p̄ſumptiōe eiꝰ callidꝰhoſtis illudet: vt irrōnabilibꝰ diffinitionibꝰ ſuis ꝑtinacit̓ inherēdo:hſolū mō ſibi ſanctū eē ꝑſuadeat: qd̓rectū atqꝫ iuſtiſſimū ſue tantū obſtinationis errore cenſuerit.De tribus generibꝰ monachorum quę intra ęgyptūſunt:Capl. IIII.Uāobrē ordo atqꝫ pͥncipiūſaOꝓfeſſionis nr̄e quēadmodūvel vn̄ deſcēderit pͥmū debotis agͦſcere. Tūc em̄ poterit qͥs deſiderate artꝭ efficatiꝰ aſſeqͥ diſciplinā:⁊ ad exercendā eā ardētius īcitari:cū auctoꝝ ⁊ fundatorū eiꝰ agnouerit dignitatē. Tria ſūt ī egypto genera monachoꝝ: qͦꝝ duo ſunt optima:tertiū tepidū atqꝫ oīmodis euitandū. Primū eſt cenobitaꝝ: qui ſcꝫ inꝯgregatiōe ꝑiter ꝯſiſtētes: vniꝰ ſentoris iudicio gubernant̉: cuiꝰ generꝭmaximꝰ nū erus monachoꝝ ꝑ vniuſam cōmorat̉ egyptuꝫ. Scd̓m anachoretaꝝ: qͥ pͥus ī cenobijs inſtituti:iāqꝫ ī actuali ꝯuerſatiōe ꝑfecti: ſoli-