Collatio. XVII. abbatis Ioſeph
ter impleamꝰ. Ob quā rē nihil oportet abrupte mōachū diffinire: ne autid qd̓ incaute ꝓmiſit: implere cogat̉aut ꝯſideratiōe honeſtioris intuitusreuocatꝰ: ſpōſiōis ſue p̄uaricator exiſtat. Sꝫ qꝛ nūc ꝓpoſitū nob̓ ē: nontā de ſanitatis ſtatu qͣꝫ de infirmitatis curatiōe tractare: nō qͥd pͥore loco a vobis fuerit actitādū: ſꝫ quēadmodū de ſcopulo huiꝰ ꝑnicioſi naufragij poſſitis euadere: ſalubri ē ꝯſilio reqͥrendū. Qn̄ igit̉ nullū nos coartat vinculū: nec vlla ꝯditio ꝯſtrīgit: de comꝑatiōe ſecūdaꝝ reꝝ option ꝓpoſita: id qd̓ maioris eſt cōmodi p̄legat̉: qn̄ ꝟo aliqͣ diſpendioruꝫobſiſtit aduerſitas: in comꝑatiōe dānoꝝ illud ē appetendū qd̓ leuioribꝰſubiacet detrimētis: vt quodā dictūeſt loco: De maximis malis minimadeligas. Proinde quantū vr̄a patefacit aſſertio: cū ad id vos loci ſponſio inconſulta ꝑduxerit: vt ex vtroqꝫvobis grauis incōmodi ſubeūda iactura ſit: in eā ꝑtē inclinādū ē electionis arbitriū: q̄ vel tolerabiliora diſpendia inferat: vel ſatiſfactionis remedio faciliꝰ expiet̉. Si gͦ maiora ſpiritui veſtro lucra ex hac cōmoratiōecredatis ꝯferēda: qͣꝫ illa ſūt q̄ vob̓ deꝯuerſatiōe illiꝰ cenobij naſcebantur:neqꝫ ſine iactura ingentiū cōmodoꝝpoteſt ꝯditio veſtre ſponſiōis impleri: ſatius eſt hͦ vos mēdacij vel nō implete ꝓmiſſionis ſubire diſpendiuꝫ:qd̓ ſemel p̄teritū nec ip̄m vltra iā repeti: nec alia ꝑ ſemet poterit generare peccata: qͣꝫ in illud incidere: ꝑ qd̓tepidioris vite: vt dicitꝭ: ſtatꝰ qͦtidiāno vos atqꝫ ītermīabili afficiat detrimēto. Veniabilit̓ em̄ īmo ꝟo etiālaudabiliter definitio incauta mutabit̉: ſi ad ſalubriorē trāſeat ꝑtē: necꝯſtantie p̄uaricatio eſſe credēda eſt:qͦtiens ſponſio vitioſa corrigit̉: ſꝫ temeritatis emēdacio. Que oīa ſcpͥturaꝝ qͦꝫ poſſunt teſtimonijs aꝑtiſſimecomprobari: qͣꝫ multis ꝑnicioſū fuerit: definitionibꝰ ꝓprijs inheſiſſe: et
ab eis econtrario deſtitiſſe: cōmodūfuerit ac ſalubre.Ꝙ plerūqꝫ vtiliꝰ ſit ſtatutairrupere qͣꝫ implere: Ca. IxUod liqͥdiſſime ſancti apl̓i peq Itri ⁊ iude traditoris exēpla teſtant̉. Ille em̄ qꝛ diſceſſit abincōſulte diffinitiōis ſentētia qͣ dixerat: Nō mihi lauabis pedes in eternū: īmortale chriſti oīmqꝫ ſanctorūꝯſortiū ꝓmeret̉: abſcidēdꝰ ꝓculdubio ab huiꝰ beatitudinis gratia: ſi inſermōis ſui obſtinatiōe māſiſſet. hicꝟo ꝑtinaciā ſue retinēs ſponſionis:ꝑpetua morte dānat̉: qͣ fuiſſet ꝓculdubio liberatꝰ: ſi definitiōis ſue maluiſſet deſtitutor potiꝰ qͣꝫ ꝑtinax īueniri. Qd̓ in illis qͦꝫ duobꝰ filijs qui īeuāgelio ad oꝑationē vinee deſtinātur: euidentiſſime ꝑdocemur: quorūvnus patris reſtitit imperio: aliꝰ ꝓna reſpōſiōe ꝯſenſit. Sed nec illi ꝓfuit humilis obſequēdaqꝫ reſpōſio:qꝛ p̄ceptū patris opere detractauitimplere: nec illi obfuit refragatio iuſſionis: eo ꝙ ſtatuti ſermonis obſtinatione mutata: ſcopon patris: operisexecutiōe compleuit: ⁊ id qd̓ rep̄hēſibiliter ſtatuerat: definitiōe correctalaudabiliter emēdauit. Necnō ⁊ herodis cruentiſſimi regis exemplum:qui fidē inconſulte retinens ſacramēti: cruentiſſimuſ p̄curſoris dn̄i extititinteremptor: vanoqꝫ timore periuridānationi ſemetip̄m atqꝫ ſupplicijsꝑpetue mortis īmerſit. Primū etem̄eſt optima ſtatuere: ꝙ ⁊ ſi aliter ceſſerit: ſequēs eſt in melius ea q̄ ſunt ſtatuta mutare: ordinatiōibuſqꝫ noſtrꝭiam iacentibꝰ (vt ita dixerim) manūdexterā porrigere. Ubi principia cōſilij nō approbant̉: prudentia eſt: vtvtili addita ꝓuiſiōe reparentur. Siclaudicat ad pͥma ſtatuta diſpoſitio:adhibeat̉ ad ſcd̓a correctio. In om̄ibus gͦ rebus conſiderandus eſt finis:⁊ ẜm eū propoſiti noſtri dirigenduseſt curſus: quē ſi ſuperueniente ſali-
ī matib̓.
Iob̓. 13
math̓. 1