De diffiniēdodel nō diffiniēdo.
briore ꝯſilio ad deteriorē partē vergere viderimꝰ: rectius ē incōgrua cōſtitutiōe ſubmota: ad meliorē trāſireſentētiaꝫ: qͣꝫ ſtatutis ꝑtinaciter inherendo: peccatis grauioribꝰ obligari.Interrogatio noſtra de metu prębitę in cęnobio ſyriſponſionis:Ca. XEErmanus. Quātū ſpectat ad¶ S deſideriū noſtrū qd̓ a nob̓ ꝓſpiritalis cōmodi vtilitate ſuſceptuꝫ eſt: optaremꝰ edificari veſtriiugitate ꝯſortij. Si em̄ ad cenobiumnoſtrū fuerimus reuerſi: nō ſolū nosab hoc taꝫ ſublimi ꝓpoſito relapſuros: ſed etiā ꝓ mediocritate ꝯuerſationis illius: multis certū eſt diſpendijs quātiēdos. Ueꝝ illud nos euāgelicū mandatū vehementer abſterret: Sit ſermo veſter: eſt ē: nō nō: qd̓autē his abundātius eſt: a malo eſt.Credimus em̄ tanti tranſgreſſioneꝫp̄cepti nulla poſſe cōpēſari iuſticia:nec in extremis recte cedere: qd̓ malo initio ſemel fuerit inchoatu.Reſponſio ꝙ propoſitū gerentis: nō negocij ſit ꝯſiderādus effectus: Ca. XI.Oſeph. In oībus vt diximuscauſis nō ꝓceſſus oꝑis: ſed voluntas operantis eſt intuenda.Nec ſtatim quis quid egerit: ſꝫ quovoto egerit inquirēdū: ita vt nōnullos pro his factis: de qͥbus bona poſtea orta ſunt: reperiamus fuiſſe dānatos: ⁊ econtrario qͦſdā per rep̄hēſibiles actus ad ſummā ꝑueniſſe iuſticiā. Et nec illi vtilis reꝝ exitus ꝓfuit: qui peſſimo regreſſus ꝓpoſito:nō illā que ſubſecuta eſt vtilitatē: ſꝫquiddā ꝯtrariū voluit oꝑari: nec huic nocuit rep̄henſibiliter inchoaſſe: qͥnon pro contemptu dei nec delinq̄ndi propoſito: ſed neceſſarij ⁊ ſancti finis intuitu: vituperabilis initij ſuſtinuit neceſſitatē. Et vt hec eadē ſanctaꝝ ſcripturaꝝ dilucidemꝰ exēplis:
Ꝙ boni prouentus malignis aucͣtoribus non profuerint: nec bonis mala geſtanocuerint:Ca. XII.Uid ſalubrius: qͥd vtiliꝰ vni¶ q Duerſo orbi potuit ꝓcurari: qͣꝫdn̄ice paſſionis ſalutare remediū? Et tamē nō ſolū nō ꝓfuit: verūetiā intantū illi obfuit traditori: cuiꝰminiſterio ꝓbat̉ impletū: vt abſolute ꝓnunciet̉ de illo: Bonuꝫ erat ei: ſinatꝰ nō fuiſſet hō ille. Nō em̄ ẜm hͦqd̓ euenit fructꝰ illi eſt ſui oꝑis repenſandus: ſꝫ ẜm id qd̓ facere voluit: vl̓qd̓ effectuꝝ ſe eſſe credidit. Et rurſꝰ.Quid criminoſius dolo atqꝫ mēdacio: etiā in extraneū: ne dixerim ī germanū patrē ve cōmiſſo? Et tn̄ nō ſolū nullā ꝓ his dānationē aut rep̄hēſionē iacob patriarcha ꝯtraxit: verūetiā ꝑpetua bn̄dictiōis hereditate ditatus ē. Nec īmerito: qꝛ ⁊ iſte benedictionē pͥmogenitis deſtinatā: nonex p̄ſentis lucri auaricia: ſed ex fideſanctificatiōis ꝑpetue ꝯcupiuit: ⁊ ille nō hūane ſalutis obtentu: ſed philargyrie crimine morti tradidit oīmredēptorē. Et iccirco vtriqꝫ eoꝝ fructus oꝑationis ſue ẜm deſtinationeꝫmentis ac ꝓpoſitū volūtatis aſcpͥtꝰeſt: qꝛ nec ille fraudē: nec iſte ſaluteꝫſtatuit oꝑari. Illud em̄ ꝓ retributione mercedis iuſte vnicuiqꝫ repēſat̉:qd̓ pͥncipal̓r mēte ꝯceꝑit: n̄ qd̓ exīdebn̄ vl̓ male ꝯͣ votū oꝑantꝭ emerſerit.Iōqꝫ iuſtiſſimꝰ iudex excuſabilē īmolaudabilē talis mēdacij cēſuit p̄ſumptorē: qꝛ ſine eo ad bn̄dictiōē pͥmitiuoꝝ nō poterat ꝑuenire. Nec debuitin crimen vocari: qd̓ deſiderio benedictionis exortū eſt. Alioqͥn nō modo iniquꝰ in fratrē pr̄iarcha p̄dictꝰ:ſꝫ etiā circūuētor ī patrē ⁊ ſacrilegꝰextitiſſet: ſi habēs aliā viam qua adbenedictionis illiꝰ gratiaꝫ ꝑueniret:hanc que fratri damnoſa eſſet ac noxia expetere maluiſſet. Uidetis ergoapud deū nō ꝓceſſū oꝑis: ſed deſti-
natih̓. 5
math̓. 26
Gen̄. 27.